zondag 8 juli 2018

Oefentocht van ruim 30 km. 28-06-2018

Ik wilde die donderdag graag een tocht van ongeveer 30 km gaan wandelen. Omdat die dag de bussen van het streekvervoer staakten had ik bedacht dat ik naar een treinstation moest lopen zodat ik ik de trein terug naar mijn woonplaats kon nemen. 
Op de ANWB route planner had ik gezien dat het vanuit Veendam via Zuidlaren naar Groningen 30 km was. Dus dat werd het dan maar. 
Het eerste stuk van Veendam naar Zuidlaren zouden er veel lange rechte landwegen in zitten en met de warmte van die dag niet echt mijn ding.
Eerst ging mijn route nog een klein stukje door Veendam. Ik passeerde het voormalige voetbalstadion "De Langeleegte".
Stadion De Langeleegte was de thuisbasis van Sportclub Veendam (SV). De tijd dat hier voetbal gespeeld werd is voorgoed voorbij. In het voorjaar van 2013 ging de voetbalclub namelijk failliet. Sindsdien is het stadion niet meer in gebruik en staat het er wat verwaarloosd bij.
Al snel was ik mijn woonplaats uit en na een poosje kwam ik in Kiel-Windeweer.Het is een klassiek veenkoloniaal lintdorp: een kaarsrecht kanaal met aan weerszijden huizen en boerderijen. Daar achter open veld. Het dorp is 8 kilometer lang.
Intussen was het behoorlijk warm geworden en ik moest een heel stuk door open veld, geen schaduw te bekennen.
Ik kwam een man met een hond tegen die zei dat hij het veel te warm vond om met zijn hond op het open fietspad te lopen en toen hij hoorde dat ik het plan had om via Zuidlaren naar Groningen te gaan wandelen zei hij dat hij daar veel bewondering voor had. 
Ik had andere sokken aan dan normaliter deze keer geen Falke wandelsokken maar katoenen sokken van Falke en ik merkte dat deze toch wat irritatie gaven. Toen ik een bankje zag wisselde ik ze om voor de wandelsokken die ik altijd draag en na er tevens een korte rust. 
Nu kwam er ook weer een stuk door open veld met geen schaduw. Wel zag ik Zuidlaren al wel in de verte maar het duurde toch nog wel een poosje voordat ik er was. In de verte zag ik werkzaamheden in het veld. 
Water, waterwinning en natuur krijgen straks alle ruimte in Tusschenwater bij De Groeve. Met de herinrichting van dit gebied wordt ook het laatste deel van het Hunzedal een mooi en natuurlijk moerasgebied. Uniek aan dit project is dat het niet alleen geschikt gemaakt wordt voor de berging van 1,3 miljoen kubieke meter water, maar er wordt ook drinkwater gewonnen én er is ruimte voor de ontwikkeling van natuur.
Ik kwam Zuidlaren binnen en ik had besloten dat ik als ik op de Brink zou zijn ik op een terrasje een pauze zou nemen en iets koels zou drinken. Ik bestelde gelijk 2 cola's want ik had behoorlijke dorst.

Na een poosje ging ik weer verder want ik was nog maar op de helft van mijn route. Toen ik Zuidlaren uitliep moest ik een heel stuk over een onverhard pad waar het erg warm was.
Ik wist dat wanneer ik in Midlaren zou zijn ik via een smal paadje tweeling hunebedden zou kunnen gaan bekijken. Ik had deze Hunebedden al vaker gezien maar vond deze zo bijzonder dat ik er toch weer een kijkje wilde nemen.
Niet veel mensen hebben een hunebed naast de deur! Maar Midlaren is een uitzondering, hier liggen zelfs twee hunebedden op het erf naast een oude 19de-eeuwse boerderij, de tweeling hunebedden D3 en D4.
Het viel me op dat er veel ooievaarsnesten waren waar ooievaars opzaten. 
 Even dacht ik dat ik de route kwijt was. Maar uiteindelijk zag ik dan toch De Hoge Hereweg. Hier was ook schaduw en het liep er heerlijk met die warmte.
Op weg naar Haren passeerde ik twee aparte bushokjes. Gelukkig zagen ze er nog goed uit niet beklad met graffiti wat je niet kon  zeggen van de schaftkeet hoewel dit nog meeviel.
Ik dacht steeds ik moet nu toch wel snel de Tuinkoepel aan de Hereweg zien want dat zou inhouden dat ik bijna bij het station zou zijn. Toch duurde dit langer dat ik gedacht had maar daar verscheen de koepel dan toch. Meestal zie ik deze koepel als ik in de trein zit maar nu kon ik deze dus eens wat beter bekijken. 
Toen rond 1800 de Brandenburgersteeg nog op de Hereweg uitkwam, stond op de zuidhoek een herberg alwaar “t Fortuin uithing”. In de vorige eeuw kreeg het etablissement een andere naam en raakte minder “welbeklant”. Als aangenaam buitenverblijf nabij de aan te leggen spoorweg werd het in 1864 samen met nog enige andere onroerende goederen voor aangekocht door de grootindustrieel Willem Albert Scholten. Hoe "aangenaam" de aankoop voor Scholten was, bleek al na twee jaar. Voor bijna dezelfde prijs verkocht hij toen namelijk een deel van de grond door aan de spoorwegen. Het buitenverblijf liet hij vervolgens afbreken om in 1869 op dezelfde plek een tuinkoepel te laten verrijzen. Deze tuinkoepel heeft de tand des tijds goed doorstaan; hij staat er nu nog steeds.
Trouwens toen ik thuis op internet over de Tuinkoepel las had ik spijt dat ik de weg niet had overgestoken want in de nissen staan gietijzerbeelden die de jaargetijden voorstellen.
Niet veel later was ik op het station waar ik, nadat ik iets kouds om te drinken gekocht had, de trein naar huis nam.
Ondanks het warme weer viel de route me mee hoewel ik het laatste stuk over de Hereweg naar het station wel erg lang was in mijn gevoel.
Toen ik thuis mijn schoenen en sokken uittrok zag ik dat ik toch weer blaren had. De laatste maanden heb ik hier steeds last van terwijl ik vroeger nooit geen blaren had.

zaterdag 30 juni 2018

Uitstapje naar Walibi in Biddinghuizen 23-06-2018


Manlief en ik zijn geen liefhebbers van achtbanen maar omdat we via de personeelsvereniging van het bedrijf waar hij gewerkt heeft (na je pensionering mag je lid blijven) kaartjes konden krijgen besloten we om toch eens een kijkje in dit park te gaan nemen.

Walibi Holland is een attractiepark, gelegen in Biddinghuizen in de Nederlandse provincie Flevoland. Voorheen heette dit park Walibi World, daarvoor Six Flags Holland, daarvoor Walibi Flevo en nog langer geleden de Flevohof.
Ik was er al eens eerder maar weet niet precies meer in welke periode. 
Bij aankomst kregen we een enveloppe met een polsbandje, toegangskaarten en 14 bonnen die elk een waarde van een €1,-  hadden en die in het hele park te besteden waren.
Met het polsbandje konden we in de WAP club, waar er voor de leden van de personeelsvereniging een aparte zaal was, koffie met iets er bij krijgen.
Na de koffie gingen we het park in. Ondanks dat wij niet in de achtbanen gingen was er genoeg te zien en vooral te horen. De mensen die in de Speed of Sound achtbaan zaten gilden soms wel heel erg hard. Trouwens bij alle achtbanen werd er erg gegild.
Ik bleef een poosje bij de draaimolen Merrie Go'round staan. Prachtig vind ik de draaimolens met paarden. Het is voor mij een stukje jeugdsentiment maar toch ging ik er niet in. 
We kwamen langs de attractie Splash Battle waarin bezoekers in een bootje over een rails rijden. Elke bezoeker heeft de beschikking over een waterpistool waarmee ze inzittenden van een ander bootje proberen te raken. Ze kunnen ook bezoekers aan de kant raken.
Af en toe namen we even rust op een bankje. Vaak bij een van de vele achtbanen.
Bij de achtbaan Lost Gravity bleven we een hele poos zitten. 
Het thema van deze achtbaan is uniek. Het verhaal luidt dat er een meteoriet is ingeslagen op de aarde, met als gevolg dat de zwaartekracht is verdwenen. Er staan auto's op de zijkant en ondersteboven, bomen groeien verkeerd en er is een omgekeerde helikopter. De rit heeft ook met het thema te maken, omdat men tijdens de rit ook verschillende G-Krachten voelt die je gewichtloosheid geven (jammer genoeg vergeten foto's te maken)
Ook voor ons, angsthazen, was er toch een attractie waar we in durfden, een ritje door een mooi stukje aangelegde tuin. 
Intussen was het tijd geworden voor het lunchbuffet wat voor ons klaar stond in de speciale ruimte die de personeelsvereniging gereserveerd had. 
Het buffet was heel uitgebreid: soep, sandwiches, wraps, broodje kroket, ei, vers fruit, melk, koffie, thee en heel veel verschillende verse vruchtensappen en waarschijnlijk vergeet ik nog wel wat.
Hierna gingen we naar de Walibi Express om een rondje door het park te maken.
Bij de wildwaterbaan El Rio Grande bleven we ook een poosje staan kijken. Deze baan is 375 meter lang. Ik vond dat de bootjes soms wel erg hard tegen de kant botsten. 


Hierna gingen we een kijkje nemen bij de Robin Hood achtbaan. Er werd ons gezegd dat we er beter maar niet in konden gaan, niet dat we dat ook van plan waren.
Het is een houten achtbaan. De baan is in gebruik sinds 2000. Een rit duurt ongeveer tweeënhalve minuut en heeft een lengte van ruim een kilometer. Dit jaar is de achtbaan voor het laatst geopend. Daarna wordt de hij afgebroken en komt er een andere achtbaan voor in de plaats.
Wat ik ook heel leuk vond was de interactieve fontein. Deze sprak met mensen die er voor stonden, spoot water en er werd soms muziek afgespeeld. 
Trouwens het was die dag heel goed weer om in een attractiepark te zijn ondanks de voorspelling dat er wel wat regen kon vallen maar dat was gelukkig niet zo. Ook was het niet druk in het park dit kwam waarschijnlijk door het dance-festival Defqon.1 wat op het evenemententerrein tegenover het park gehouden werd. Er was trouwens aangeraden om van de noordelijke kant naar Walibi te komen i.v.m. files maar omdat wij uit het noorden kwamen hebben wij totaal geen last van files gehad.
Ondanks dat wij niet in attracties gingen genoten wij toch van alles wat er te zien was. 

Manlief zag zelfs een auto waar hij wel een ritje in zou willen maken. Ik denk dat hij gelijk van de weg gehaald zou zijn als hij er mee op de weg zou zijn gegaan, haha.
Ook ik zag een auto maar ik vond hem wel wat te groot om daar in te rijden. Om te parkeren heb je met zo'n auto wel wat meer ruimte nodig dan normaal. Ik zou dan liever voor zo'n gekleurde fiets gaan.
Ook keken we nog even in de shop van Walibi rond waar we o.a. veel mascotte-knuffels zagen die zaten te wachten op een eigenaar.
Ondanks dat wij in geen achtbaan geweest zijn hebben we toch erg genoten van dit uitstapje wat georganiseerd was door de personeelsvereniging van het bedrijf waar manlief gewerkt heeft  Het was heel goed georganiseerd (bij deze dank voor de mooie dag). 
Ook vond ik dat het park er mooi verzorgd uitzag. 
Boven de uitgang was te lezen wat er op onderstaande foto staat en ik denk dat dit zeker voor heel veel bezoekers, zeker voor jongeren, geldt die het park bezoeken.