zaterdag 13 oktober 2018

Bezoek aan het Park De Hoge Veluwe om de Edelherten te zien die op zoek zijn naar de liefde 25-09-2018


Omdat we nog steeds op de Veluwe waren met vakantie besloten we ook om een keer aan het begin van de avond naar het park De Hoge Veluwe te gaan om het burlen (bronstroep van de edelherten te horen.
Het edelhert wordt wel de koning van het Park genoemd. Dat komt vooral door het imposante uiterlijk van een volwassen mannetje. Het kolossale gewei, de imponerende hals en de trotse houding; het hert heeft absoluut iets koninklijks.
In het Park leven ongeveer 200 edelherten. De mannetjes (herten) leven het grootste deel van het jaar samen in groepen die roedels genoemd worden. De vrouwtjes, de hinden, leven in dezelfde periode ook in roedels, samen met hun kalveren en eenjarige herten. De hinden hebben geen gewei.

foto van internet
Vlak voor de bronsttijd, die ieder jaar plaats vindt in september, wordt alles anders. De mannetjes verlaten hun roedel en trekken er alleen op uit. Dat ze zich anders gaan gedragen heeft te maken met een veranderende hormoonhuishouding. De testosteron die door hun lijf giert, maakt dat ze ook uiterlijk veranderen. Ze worden gespierder en rondom de hals vormen zich langere haren.

De dan solitair (alleen) levende herten gaan op zoek naar vrouwtjes. Daarbij proberen ze concurrenten te imponeren met een soort gebrul: het burlen. Je zou het kunnen omschrijven als iets dat tussen het brullen van een leeuw en het loeien van een stier in zit. Soms komt het tussen twee herten tot een gevecht en dan is het hard tegen hard.
foto van internet 
Vroeger was ik ook al eens met mijn ouders in de bronsttijd naar het park geweest en enkele jaren geleden ook al eens met Manlief. Ik had gedacht dat het nu niet zo druk zou zijn maar dat viel vies tegen. Toen wij aankwamen rijden stonden er heel veel mensen met joekels van camera's en ik begreep dat ze bijna iedere avond kwamen om foto's te nemen.
Ik begreep al snel dat ik geen mooie foto's zou kunnen nemen want je had hier beslist een fototoestel met een flinke telelens nodig.
We waren er nog niet lang of ieder die aan de kant van de weg stond werd onrustig en ik zag een jeep van het park rijden en er werden appels uitgestrooid. En jawel het duurde niet lang of een groep hinden verscheen en begon van de appels te eten.
 Ook verscheen er een edelhert die op dat moment ook zijn aandacht bij de appels had.
Toch duurde het niet zo lang of hij werd alert en we hoorden hem burlen. Er was duidelijk een concurrent in de buurt. Ik geloofde dat ik nog nooit het burlen zo goed heb gehoord als deze keer.
Ze vertrokken naar een stukje verderop en wij besloten eerst maar eens koffie te drinken op een bankje wat vlakbij stond.
Later liepen we nog een stukje verder en hoewel we ze zonder verrekijker niet al te best meer zagen hoorden we het burlen nog steeds heel goed.
We reden nog naar een ander punt waar je edelherten en hinden konden zien maar daar keek je tegen de zon in dus het fotograferen ging daar voor mij helemaal niet.
Het edelhert heeft het in deze periode erg druk, hij moet zijn concurrenten op afstand houden, zijn roedel vrouwtjes bijeen houden (hiervoor loopt hij heel veel) en het paren niet te vergeten.

Na de bronst zijn daarom de actiefste mannelijke dieren vaak uitgeput. Niet alleen vanwege de forse inspanningen, maar ook omdat ze gedurende deze periode, die een maand kan duren, nagenoeg geen voedsel tot zich nemen. Hun lichaamsgewicht kan dan wel met dertig procent zijn afgenomen. Wel drinken de dieren tijdens de bronst veel. De periode direct na de bronst is daardoor van nature een kwetsbare fase in het bestaan van een edelhert.
Maar niet alleen in de bronsttijd is het park een bezoek waard het hele jaar is het er mooi.
Op het park is ruimte ingeruimd voor cultuurhistorische elementen, architectuur en beeldende kunst. Zo maakt het Kröller-Müller Museum deel uit van het park. Een andere bijzonderheid is dat het park vrijwel zonder overheidssubsidie geëxploiteerd wordt, het is het enige nationale park in Nederland waar de verkoop van entreekaarten een belangrijke inkomstenbron vormt.

Ik vond het weer een hele ervaring om het burlen te horen.
Ook ben ik me ervan bewust dat mijn foto's niet goed zijn maar ik vond het zo'n mooie ervaring dat ik er toch een stukje van op mijn blog wilde schrijven en daar horen ook wat foto's bij vind ik.

woensdag 10 oktober 2018

Airborne Luchtlandingen Ginkelse Heide 22-09-2018

Ieder jaar wordt op de derde zaterdag in september ter herdenking door huidige parachutisten van het Britse 4th Battalion op de Ginkelse Heide een luchtlanding uitgevoerd als eerbetoon aan de geallieerde landingen in 1944. De luchtlandingen geven een beeld van hoe de 'Mass Drop' er in 1944 uit moet hebben gezien. Een luchtlanding met zoveel parachutisten is uniek in Nederland.
Wij waren er al eens eerder maar toen wij van de winter tijdens het overwinteren hoorden dat onze (vakantie)kennissen uit België dit ook eens graag zouden willen meemaken spraken we gelijk af dat zij ook dat weekend naar de camping zouden komen waar wij altijd staan.
Zij arriveerden de dag voor de luchtlandingen en het was gezellig om hun weer te ontmoeten.
Er is altijd een heel programma voor deze dag. Zelfs voor kinderen zijn er allerlei leuke activiteiten.
Wij zochten een plaatsje op waar we redelijk goed de parachutisten zouden kunnen zien tijdens het springen. Het ging om Engelse para’s van The Parachute Regiment uit Engeland, para’s van 11 Luchtmobiele Brigade uit Nederland en para’s uit onder meer de VS en andere NATO-landen. Zij sprongen uit verschillende vliegtuigen, waaronder Herculessen C 130, een Casa en een Dakota.
De honderden parachutisten  (van de Nederlandse Luchtmobiele Brigade en andere para's uit o.a. Engeland, Amerika en meerdere NATO-landen)  sprongen uit verschillende vliegtuigen. 
Na de eerste Massdrop volgde de officiële herdenking bij het monument. Hier werden toespraken gehouden, kransen gelegd en de volksliederen van Engeland, Polen, de VS en Nederland gespeeld. Toen we richting het monument liepen hoorde ik de speaker iets vreemds zeggen: hij zei als we iemand bij de het Parachute Regiment uit Engeland met het hoofd naar beneden zouden zien lopen kwam omdat hij niet bevorderd was omdat hij zijn behoefte tijdens een herdenking op de herdenkingsplaats had gedaan. Ik vond dit nogal vreemd maar later zag ik dat dit een Shetland pony was de mascotte van het Engels Parachute Regiment. 
Er was ook een demonstratie met helicopters. Een Apache, een Chinook en een Cougar lieten zien wat ze kunnen en landden vervolgens op de dropzone. 
Ook stonden er heel veel oude militaire voertuigen opgesteld  er en de bezitters ervan waren ook in passende kleding gekleed.

Toen we het terrein verlieten wees Manlief me opeens op de Shetland Pony, Pegasus V, genaamd.  
Sommige eenheden in het Britse leger hebben militaire mascottes, dieren, die worden gehouden voor ceremoniële doeleinden.
De eerste pony-mascotte van het Parachute regiment dateert uit 1950, een zwarte New Forest-ruin genaamd Pegasus I, een knipoog naar de triomfantelijke Pegasus Bridge-aanval van het regiment die het begin van D-Day in 1944 inluidden. Andere bataljons verwierven ook pony's, maar er is een besluit genomen om er maar één te houden.
Het Britse leger heeft zowel officiële als niet-officiële mascottes. Officiële mascottes hebben recht op de diensten van het Royal Army Veterinary Corps en worden met overheidsgeld verzorgd. Officiële mascottes hebben ook een regimentsnummer en rang. Net als bij menselijke soldaten kunnen ze zelfs worden gepromoot en gedegradeerd! Pegasus heeft de rang van officier. 
Zijn taak is om bij verschillende parade's aanwezig te zijn en ook bij  herdenkingen zoals de D-Day-herdenkingen en bij de herdenkingen van Market Garden.
bron:internet
Gelukkig was het weer goed voor de Massdrops want de dag ervoor waaide het behoorlijk en bij te veel wind zou het springen niet door hebben kunnen gaan. Het was wel jammer dat het 's avonds en de dag erna erg regende want onze kennissen hadden nog graag ergens op de Veluwe gaan wandelen maar dat zat er echt niet voor ze in.

zaterdag 6 oktober 2018

Nog eens naar Oosterbeek 18-09-2018

Tijdens de afgelopen Airborne wandeltocht waren we langs de militaire begraafplaats gekomen die we toen niet bezocht hadden en door het Dunopark. Achteraf had ik spijt dat ik de begraafplaats niet bezocht had. Ook wilde ik Manlief graag het Dunoplateau laten zien op het Duno landgoed. Een mooi uitstapje tijdens ons verblijf op de Veluwe vonden we. 
Allereerst bezochten we het landschapspark wat rond 1800 is ontstaan met daarin onder meer een prieeltje, theekoepel, kassen, rosarium, belvedère en diverse betonnen rotspartijen (cementrustiek). Het landgoed werd in 1907 uitgebreid met domeinbossen van Doorwerth en de Westerbouwing. In 1915 werd op een deel van het landgoed het tuindorp Heveadorp aangelegd. Rond 1926 werd er een rozentuin aangelegd en werden vergezichten over de Rijn vrij gekapt. Nadat de eigenaar was overleden, kwam de buitenplaats in 1931 in bezit van het Geldersch Landschap. Het 19-eeuwse landhuis, destijds in gebruik als hotel, ging in de Tweede Wereldoorlog helaas verloren. Van de buitenplaats resteert nu alleen het omliggende park met parkbos nog.
We parkeerden de auto en gingen de mooie poort door. 
De herstelde toegangspoort geeft toegang tot het voormalig Landgoed Duno. De prachtige kleurrijke azalealaan die in mei op zijn mooist schijnt met op de achtergrond  taxus bomen is door Geldersch Landschap hersteld. Wel zagen we dat azalea's er erg verdord uitzagen dit zal wel gekomen zijn doordat er te weinig regen gevallen is afgelopen zomer.
Door een mooi gedeelte van het Park gaan we richting het Dunoplateau waar het uitzicht fantastisch is.
De structuur van de tuinterrassen is nog steeds te herkennen 

Op dit bankje had je ook een mooi uitzicht op de Rijn. Ook waren hier in de buurt nog de restanten van het huis te zien.
Aan de rand van het klinkerpad zijn de restanten nog te vinden van de entree van het huis ( niet zo goed op de foto te zien maar ze zijn wat blauwig van kleur)
Onderstaande wegwijzer staat op de kruising van de verschillende wegen op het voormalige landgoed. Vanaf 1930 kwamen deze ANWB (Algemene Nederlandse Wielrijders Bond) wegwijzers overal in het land voor. 
We gingen hierna naar het uitkijkpunt de Hunneschans. Deze schans heeft overigens nooit iets met de Hunnen of Hunen te maken gehad. Hier lag ooit de versterking van het echtpaar Adela en Balderik, dat omstreeks het jaar 1000, de Rijnstreek beheerste.
Bij dit uitkijkpunt hadden we ook weer een mooi uitzicht op de Rijn. We namen zelfs plaats op een bankje en dronken er wat.Toen we later dit uitkijkpunt verlieten moest ik wel een lastig trapje op en af want de treden waren nogal ongelijk maar gelukkig was Manlief erbij die me een helpende hand toestak.
Niet veel later kwamen we weer bij het parkeerterrein. Later zag ik thuis op de pc dat er verschillende wandelroutes door het park gaan en voor volgend jaar, als we met vakantie op de Veluwe zijn, zal ik een route opzoeken die niet te lang is (manlief kan geen lange afstanden lopen)

We vervolgden onze weg naar de Airborne begraafplaats in Oosterbeek.
Op 5 juni 1945 werd begonnen met de aanleg van dit ereveld. In tegenstelling tot de Amerikanen, die hun militairen centraal wilden begraven, besloot de Britse legerleiding om hun gesneuvelden te begraven op een plek dicht bij de plek waar ze gesneuveld waren. Er liggen meer dan 1.750 geallieerde militairen begraven, die gesneuveld zijn tijdens de Slag om Arnhem. In begin waren de graven alleen voorzien van een wit kruis. Pas in 1952 zijn deze kruizen vervangen door de huidige zerken van natuursteen.

Aan beide zijden van de poort staat een kleine kapel. In deze kapellen hangt een marmeren plakkaat met de afbeelding van een adelaar en de tekst 1939 - 1945. In beide kapellen is ook een boek aanwezig met alle namen, rangen en graflocaties van de gesneuvelden. 
We lopen over de begraafplaats en het valt ons op dat er ook verschillende Engelse bezoekers zijn wat niet zo vreemd is want in September wordt in de omgeving van Arnhem altijd Operatie Market Garden herdacht. 
Operatie Market Garden was een geallieerd offensief in september 1944, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het was de grootste operatie op Nederlands grondgebied tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd voor de geallieerden en Nederland grotendeels een mislukking doordat een laatste brug bij Arnhem niet kon worden ingenomen.
Op het ereveld staat een uit Portland-natuursteen vervaardigd centraal kruis, “Cross of Sacrifice”, zoals gebruikelijk op Britse erevelden, waarop een bronzen zwaard is bevestigd. Dit kruis is bedoeld om alle Gemenebest-militairen te gedenken die gesneuveld zijn in Nederland maar nog steeds vermist worden.
Toen ik op de perfect verzorgde begraafplaats rondliep gingen mijn gedachten uit naar de vele meestal erg jonge levens die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid. Naast de Britse soldaten liggen er ook 70 Poolse soldaten begraven en enkele Nederlanders. 
Bij verschillende graven zagen we een “poppy”, ofwel klaproos staan hiermee herdenken Britten de slachtoffers van de Eerste en Tweede Wereldoorlog, maar ook van alle conflicten sinds die tijd. Dankzij haar bloedrode blaadjes en zwarte kruisvormige binnenste is zij een toepasselijk symbool voor alle gesneuvelde soldaten.

Het symbool schijnt voort te komen uit het idee dat de plant groeide op plaatsen waar iemand gesneuveld was: de bloem zou het bloed van het slachtoffer hebben omgezet in die mooie rode kleur. Lang is gedacht dat er daarom zoveel klaprozen op slagvelden te vinden waren.

Aan de klaproos zelf wordt nog een symbolische waarde toegekend. De kleur rood verwijst naar het bloed van de doden, de zwarte kern naar dood en rouw. In het hart van de bloem is tenslotte een kruisvorm te herkennen, gezien als het christelijk symbool voor lijden. De klaproos is het symbool geworden voor het ondraaglijke lijden van alle slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog, maar is na de Tweede Wereldoorlog symbool geworden van alle doden.
bron: internet

afbeelding van internet gehaald

Op de eerste zondag na 17 september worden de gevallenen  ieder jaar met groot eerbetoon herdacht in het bijzijn van veteranen, hun familie en duizenden geïnteresseerden. Traditioneel leggen "bloemenkinderen"– schoolkinderen uit de gemeente Renkum en omliggende gemeenten – bloemen bij de graven tijdens deze herdenking.
Ik vind het altijd weer indrukwekkend om een erebegraafplaats te bezoeken en stil te staan bij diegenen die onze vrijheid met de dood hebben moeten bekopen. 
Wanneer ik volgend jaar de Airborne Wandeltocht weer zou lopen zal ik zeker de begraafplaats aandoen want nu ik deze gezien hebt hoort deze zeker bij de tocht.