woensdag 12 juni 2019

Bezoek dierenpark Hoenderdaell Anna Paulowna 02-05-2019


Toen ik begin mei een paar dagen bij mijn zusje in Amstelveen was bezochten we Landgoed Hoenderdaell in Anna Paulowna. Ik had nog nooit van dit speciale dierenpark gehoord maar Zuslief wel en ze wist dat daar het welpje, dat door een voorbijganger in de Utrechtse plaats Tienhoven gevonden was, was opgevangen. Het dier zat in een hondenbench in een weiland. Aangezien ik gek ben op katachtige dieren was ik gelijk in voor dit uitstapje.
Foto van internet
Dierenpark Hoenderdaell is niet een dierentuin zoals andere dierentuinen. Deze dierentuin heeft namelijk het welzijn van de dieren voorop staan en heeft zelfs een speciaal opvangprogramma waarbij wordt geprobeerd om afgedankte dieren weer terug te plaatsen in het wild. 
Voordat we het park ingingen bezochten we eerst het restaurant voor een kop koffie met iets lekkers erbij.
Daarna gingen we het park in.

Het dierenpark bevindt zich middenin een prachtig natuurgebied en je wandelt dus ook niet over stenen paden langs betonnen behuizingen, maar door bossen en langs een groot water.
Het viel me direct op dat het niets weg had van een dierenpark het leek meer op een gewoon park met af en toe een kooi of een weide voor dieren. Het is erg ruim opgezet.
Mara of Patagonische haas

Het sprak me erg aan dat ze het dierenwelzijn voorop hebben staan. Een bezoek aan een dierentuin kan best wel dubbel zijn. Want dieren horen tenslotte in het wild en niet achter een hekwerk.
Bij dierenpark Hoenderdaell weten ze dat gelukkig ook. Ze bieden de dieren zoveel mogelijk ruimte en sommige dieren mogen zelfs vrij rondlopen door een gedeelte van het park! Ontzettend leuk want zo zie je de dieren van wel heel dichtbij! Je kunt o.a. de alpaca’s zelfs voeren. 
Ook hingen er aan verschillende bomen kastjes ik denk dat dit een soort speurtocht voor kinderen is.
Kameel Fajah was zo te lezen op vrijers poten. 
We kwamen langs de roze pelikanen en daar las ik dat ze als ze jong zijn ze bruin met grijs zijn en naarmate ze ouder worden worden ze witter. De spanwijdte van de vleugels is 270 tot 360 cm en ze kunnen 1500 tot 6500 km afleggen. 
We hoorden vreselijk gekrijs en niet veel later zagen we een kooi waar verschillende papegaaien in zaten. Ik verwonder me altijd over de mooie kleuren die ze hebben.
We kwamen in een hal waar de stokstaartjes zaten maar het was er zo vochtig dat het moeilijk was om foto's te maken want zo wel mijn bril als de lens van mijn cameraatje besloegen.
We gingen weer verder door het park wat soms meer op een
gewoon park lijkt dan op een dierenpark.
We zagen een bordje waarop stond beren maar in eerste instantie zag ik ze niet omdat ze wat veraf lagen. De eerste beren kwamen in 2013 in Hoenderdaell en zijn afkomstig van een fokstation in Bulgarije. Een rijke man fokte de dieren daar in betonnen bakken om er vervolgens op te kunnen jagen. 
 
We gingen een hekje door en kwamen in het domein van de kangoeroes en wallabies. Ik vind die zulke grappige dieren, zo leuk om ze te zien springen. 
Hierna kwamen we bij hetgeen waarvoor we eigenlijk gekomen waren Stichting Leeuw.
Stichting Leeuw is een opvangcentrum voor grote katachtigen. In april 2012 ontving Stichting Leeuw de eerste dieren. De stichting heeft als doel het opvangen van grote katachtigen in nood. Als dat mogelijk is, is de opvang tijdelijk en worden de dieren voorbereid op terugkeer naar hun land van herkomst. De dieren die opgevangen worden, komen bijvoorbeeld van particulieren of zijn oud-circusdieren. Door nieuwe wet- en regelgeving mogen roofdieren in steeds minder landen optreden. Voor leeuwen en tijgers is daarom vaak geen plaats meer. Hun eigenaren zoeken dan een plek waar ze van een goede oude dag kunnen genieten. Stichting Leeuw is zo’n plek.
Direct zagen we al door een kijkgaatje Remy, zoals het gevonden welpje genoemd is.
Ik denk dat verschillende mensen regelmatig naar hem komen kijken want ik hoorde een paar keer zeggen: "wat zijn zijn manen al flink gegroeid" 
Bij Stichting Leeuw leren ze om de dieren weer wild te zijn. Dit doen ze om de dieren indien mogelijk weer terug te brengen in het wild. In natuurreservaten waar ze de rest van hun leven kunnen blijven. Deze opfriscursus bevat bijvoorbeeld een jaagsimulator, waarbij leeuwen en tijgers moeten leren om achter een prooi aan te gaan. Deze eerste jaagsimulator ter wereld leert de dieren niet alleen weer om wild te zijn, maar behoedt ze ook voor stereotype gedrag.
Omdat het bijna tijd was dat er tijgers en leeuwen in de speelhal d.m.v. de jaagstimulator achter een prooi zouden gaan zochten we alvast een mooi plekje om het te kunnen zien. 
Trainingsbaan met jaagstimulator

In de jaagsimulator is de ‘prooi’ een stuk vlees of speelgoed dat aan een touw hangt. Deze kan met een joystick op elke gewenste hoogte kriskras door de hal bewogen worden. Zo moeten de dieren zelf actief achter hun prooi aanrennen en kunnen ze hun energie kwijt. Het ontwikkelen van de jaagsimulator was erg ingewikkeld omdat de route van het stuk vlees aan het touw steeds aangepast moet kunnen worden, zowel in snelheid, hoogte als duur van de sessie. De meeste katachtigen zijn heel slim. Zodra ze doorhebben dat hun prooi een ‘vast rondje’ maakt, rennen ze er niet meer achteraan maar gaan ze er op staan wachten.
Hierna gingen we langs de kooien waar we slechts door kleine kijkgaten in de begroeide omheining konden spieken naar de tijgers, leeuwen en panters. Hier zijn het niet zomaar wilde dieren, maar dieren met een verdrietig verleden, zo is op de bordjes te lezen.  Het zijn voornamelijk dieren die zijn gered uit een circus en die weer helemaal moeten leren om wild te zijn.
Het doel van de begroeide omheining is dat de rust van de dieren niet teveel verstoord wordt. Ze mogen namelijk niet aan mensen wennen. Het heeft ook wel wat, dat spieken door de blaadjes. Je ziet de dieren van heel dichtbij, maar zij zien jou bijna niet.
Bij de kooien hingen er ook overal briefjes waarop de naam van de dieren stond en waar ze vandaan gekomen waren.
Ik vond het in het dierenpark het gedeelte van Stichting Leeuw het allermooiste wat ik trouwens van tevoren al wel verwacht had en we begluurden hier de leeuwen en tijgers uitgebreid. Ik vond het geweldig om ze te begluren!
We gingen hierna richting de uitgang en kwamen langs een soort veldje waar heel veel ooievaars een nest hadden (velen hadden nesten op de grond zodat we er goed in konden kijken)
Ook zagen we o.a. nog veel flamingo's. In het park is was nog veel meer te zien maar wij hadden gezien waar we uiteindelijk voor gekomen waren: Remy het leeuwtje. 
Omdat we lang niet alles gezien hebben wil er in de toekomst graag nog eens heen.
Ik was blij dat mijn zusje het bestaan van dit park wist want hierdoor hebben we een hele mooi dag gehad en heb ik het gedropte leeuwtje gezien.

donderdag 30 mei 2019

Bezoek Keukenhof 01-05-2019

Eindelijk dan toch het verslag van het bezoek aan de keukenhof. Op dit voormalige landgoed van Jacoba van Beieren werden vroeger groenten en fruit gekweekt voor de keuken van haar kasteel, vandaar de naam Keukenhof. Trouwens ik heb nog een verslag van een uitstapje en wat verslagen te plaatsen van wandelingen. Omdat Manlief nog steeds in het verpleeghuis verblijft, i.v.m. met zijn twee gebroken benen en het niet mogen belasten, en ik hier iedere dag een paar uur op bezoek ga staat de weblog voorlopig op een laag pitje.

Ieder jaar ga ik een paar dagen naar mijn zusje in Amstelveen, meestal in het najaar, maar omdat we nu een bezoek aan de Keukenhof wilden brengen werd het nu het voorjaar.
Hoe dichter we bij Lisse kwamen hoe drukker het werd met vooral auto's met Duitse kentekens. Het was goed te zien dat iedereen op navigatie reed want in de buurt van Lisse stond een bord aan de kant van de weg waarop een pijl stond welke weg we moesten volgen om het parkeerterrein te bereiken. Het was maar een klein slingerweggetje en ik was er van overtuigd dat het niet goed zou zijn maar Zuslief bleef er in geloven hoewel we steeds wat auto's terug zagen komen. En zoals meestal had ze weer gelijk wij konden zonder wachtrij zo het parkeerterrein op.
De parkeerwachter had goed overzicht over het parkeerterrein. Hij hield alles goed in de gaten vanaf het dak van een auto.
Het thema voor dit jaar is Flower Power. Met de felle kleuren, hippies, peace en music staat Flower Power voor de sfeer van begin jaren '70.
Het viel niet mee om foto's te maken omdat het razend druk was (gelukkig niet zo druk als het Paasweekend toen er verzocht werd om niet meer naar de Keukenhof te komen omdat de wegen ernaar toe dichtgeslibd waren) 
 
Volgens mij zijn we wel een tijdje in het Beatrix paviljoen er waren zulke mooie orchidee├źn te zien. zelf heb ik deze niet maar mijn moeder was er gek op en ik moet altijd aan haar denken als ik orchidee├źn zie. Je kon haar dan ook heel erg blij maken met een orchidee en was er altijd zeer trots op als ze deze kon overhouden.




We gingen de Clusiustuin in, een ommuurde tuin in die qua aanleg een replica is van de Hortus Botanicus van Leiden, de oudste van Nederland. We gingen er even op een bankje zitten en zagen de vele bezoekers aan ons voorbij trekken.

We gingen richting de molen waar je ook een rondvaart door de bollenvelden kon maken maar dit deden we niet.



We kwamen langs het kunstwerk "Flowerpower" van Marja Bergwerff.


Ook in dit paviljoen was het niet gemakkelijk om foto's te nemen omdat er steeds mensen bij op de foto wilden maar uiteindelijk had ik dan ook een paar kleurrijke foto's.
Het werd tijd om een hapje te eten maar door de drukte viel het niet mee om ergens een plaatsje te vinden. Uiteindelijk zagen we buiten ergens twee vrije plekken en terwijl ik de stoelen bezet hield ging Zuslief iets te eten halen.
Naast het restaurant kon je met een trapje om hoog om over een soort bruggetje te lopen en kon je zien hoe ze bezig waren om figuren met bollen te planten.
Natuurlijk ontbrak een draaiorgel ook niet en de vele buitenlandse toeristen waren er nauwelijks weg te slaan. Ze maakten filmpjes met hun mobiele telefoons en ik kon het draaiorgel niet goed op de foto krijgen.
We bezochten ook het paviljoen waar de geschiedenis van de tulp werd beschreven. ook waren hier tulpentelers aanwezig die uitleg gaven.
We zagen een leuke stoel buiten staan in de vorm van een kangoeroe en natuurlijk wilde ik even in de buidel zitten, hahaha.
Ik zette Zuslief ook op de foto maar ik had er geen rekening mee gehouden dat de oren van de kangoeroe er ook op moesten hoewel ze me er wel voor gewaarschuwd had.
We kwamen naar ik meen langs de oude hoofdingang van de Keukenhof.
Langzaamaan gingen we naar de uitgang ondanks dat de zon die dag niet scheen was het toch heel mooi in het park.
Het was al heel lang geleden dat ik in de Keukenhof geweest was en ik heb er geen spijt van gehad hoewel ik het er wel heel druk vond want het was de meivakantie toen we er waren.
Bij het parkeerterrein keken we nog even bij de winkeltjes waar ze vooral souvenirs voor de buitenlanders verkochten.