Ook dit jaar ging ik weer met mijn zusje en een vriendin de eerste twee weken van februari op vakantie. Dit jaar hadden we voor Curaçao gekozen. Ik was de dagen ervoor wel wat bevreesd dat het de dag van vertrek glad zou zijn want het was de laatste dagen vaak erg glad in het noorden en ik woon nu niet bepaald in de buurt van Schiphol. Gelukkig was het de dag van vertrek niet glad en Heleen en Hindrik brachten me naar Schiphol waar ik Mine en Herma ontmoette. Nadat we koffie met iets lekkers met elkaar gedronken hadden namen we afscheid van Heleen en Hindrik en gingen we ons inchecken. De vlucht van 9 uur verliep goed en de transfer naar het hotel ook. In Curaçao was het vijf uur vroeger dan in Nederland en omdat het voor ons wel een hele lange dag geweest was gingen we op tijd naar bed.
 |
| (dat ik in een rolstoel op de luchthaven zit heeft te maken dat er soms lange afstanden naar de gate moeten worden afgelegd en ik niet altijd zo gemakkelijk loop ondanks mijn rollator) |
De eerste week hadden we twee dingen op ons programma staan namelijk een privétour met een jeep en een bezoek aan Willemstad. Naar Willemstad konen we lopen want ons hotel lag vlakbij Willemstad.
De huizen op Curaçao zijn gekleurd door een 19e-eeuwse verordening, voortkomend uit de overtuiging dat de weerkaatsing van de zon op de oorspronkelijk witte kalkpleistermuren hoofdpijn en oogklachten veroorzaakte. Gouverneur Albert Kikkert verbood rond 1817 witte gevels, waarna bewoners hun huizen in pasteltinten en felle kleuren schilderden.
Het verbod op witte huizen heeft zo'n 100 jaar standgehouden, wat leidde tot de iconische gekleurde gevels, vooral in Willemstad.
Hoewel de wet al lang niet meer geldt, is het schilderen van huizen in vrolijke kleuren een diepgewortelde traditie geworden die bijdraagt aan de unieke uitstraling van het eiland.
Maartje reed naar een mooi uitzichtpunt en daarna naar fort Beekenburg. Mine en Herma gingen het fort op maar ik bleef beneden want er zat geen leuning bij de trap en het waren ook smalle enge treden.
Fort Beekenburg werd gebouwd ter verdediging van het Spaanse Water in 1703. Het was toentertijd een van de weinige plekken waar men makkelijk van zee aan land konden gaan. Het Fort heeft zijn dienst bewezen, diverse keren heeft het fort de Engelsen en piraten tegengehouden. Het fort is gebouwd met stenen uit de Waalgebied, dat komt doordat er vroeger in de schepen stenen werden meegenomen als ballast.
Verderop bevond zich het Quarantainegebouw waar we een kijkje gingen nemen. Het deed me goed om te zien dat dat daar voor honden gezorgd werd. Er lagen speeltjes en een dik kussen en er stonden trommels met brokken. Maartje zei dat ze ook regelmatig de trommels vulde. Trouwens er wordt vrij goed voor de zwerfdieren gezorgd op het eiland vertelde Maartje
Het Quarantainegebouw is een van de historische overblijfselen van Curaçao. Het gebied van de Caracasbaai werd aangewezen tot quarantainestation voor schepen met besmettelijke zieken aan boord. In 1883 werd het Quarantainegebouw gebouwd. Dit gebouw was de observatie inrichting voor zeelui, die hier moesten verblijven tot er werd vastgesteld dat ze niet besmet waren.
Vlakbij bevond zich ook het voormalige zwavelhuis, waar lading werd ontsmet.
We reden naar een baai waar de mogelijkheid was om te zwemmen en het was een walhalla voor duikers want die waren daar in groten getale. Op het moment dat wij er waren regende het even heel hard. Er was ook gelegenheid om te snorkelen maar Herma zag daar vanaf en Mine ook. Ik ging niet eens het pad naar beneden naar de baai af want die was te moeilijk begaanbaar voor me.
Wat ook zo leuk was dat er soms op de weg leguanen overstaken.
Op de terugweg naar Willemstad was er een ongeluk gebeurde op de koningin Julianabrug en omdat we dan misschien in de file zouden komen stelde Maartje voor om Landhuis Chobolobo te bezoeken. Hier is het bedrijf Senior Curaçao gevestigd.
Men produceert hier sinds 1896 echte Curaçaose likeur. Deze wordt gemaakt van de laraha, de bitterzure Curaçaose sinaasappel. Het drankje is van oorsprong kleurloos maar intussen zijn er allerlei kleurvarianten, waaronder het fameuze blauw - Bleu Curaçao - maar ook rood, oranje, groen en geel maar de smaak is hetzelfde. Tegenwoordig hebben ze ook verschillende smaken.
Men kon er ook proeven en mijn zusje en ik vonden die met de bijzondere smaakjes toch wel het lekkerste. Natuurlijk kochten we beiden een fles.
Hierna gingen we Willemstad in en omdat we met een jeep waren konden we ook smalle straatjes in. We gingen langs verschillende muurschilderingen. Ik vond ze eigenlijk allemaal prachtig. Ze maken alles zo vrolijk en kleurrijk. Natuurlijk hebben we er heel wat meer muurschilderingen op de foto gezet dan dat ik hier laat zien. Er zijn zoveel muurschilderingen in Willemstad dat het onmogelijk is om ze allemaal te zien. Ook zo fijn dat we er met de jeep heen reden want om er in die warmte naar toe te moeten lopen had voor mij wel een dingetje geweest.
Toen we werden afgezet bij het hotel zeiden we dat we ons nu al verheugden op de tour van volgende week.
Ook gingen we die week een dag naar Willemstad (ik had me in Nederland al verheugd om over de pontjesbrug te lopen en de mooie gekleurde huizen aan de Handelskade te zien) Omdat het maar 1,5 km van ons hotel was gingen we er lopend heen en hoewel 1,5 km lopen bij een temperatuur van boven de 30 graden toch wel een opgave voor me was. 
Natuurlijk wilden we over de beroemde pontjesbrug (Koningin Emmabrug) en de kleurrijke huizen aan de Handelskade met eigen ogen aanschouwen.
De Koningin Emmabrug is een pontonbrug (drijvende brug) over de Sint Anna Baai. De brug staat ook bekend als de swingende oude dame, omdat ze open en dicht zwaait om schepen in en uit de natuurlijke haven te laten. Dit moet een waar spektakelzijn want als je geluk hebt, kun je een grote cruiseschip of containerschip de haven binnen zien varen. Een bel geeft dan de naderende opening van de brug aan, zodat voetgangers tijd hebben om de brug te verlaten. Spoedig daarna zullen de toegangspoorten sluiten. Je kunt er in feite voor kiezen om op de brug te blijven als deze open gaat maar want je kunt de brug alleen verlaten als deze weer dicht gaat en dit kan tot wel 45 minuten duren afhankelijk van het passerende schip.
Toen we de brug over waren en we ons in de wijk Punda bevonden besloten we om eerst iets op een terras aan de baai te drinken.
Ook verkenden we natuurlijk de wijk Punda.
De wijk Punda is een van de levendigste buurten van
Willemstad en met de meeste historie. Eerst was het in Spaanse handen, maar
later eisten de Nederlanders het gebied op en vestigden de stad met de bouw van
Fort Amsterdam. Deze wijk die nu alleen voor voetgangers toegankelijk is, is de
thuisbasis van de Handelskade, een iconische kleurige huizenrij aan het water
met cafés, winkels en architectuur met Nederlandse invloeden.
(Deel 2 volgt binnenkort)
