Naar de bollen 18-04 -2026

Op zaterdag 18 april was er weer de jaarlijkse editie van “Naar de Bollen” op het Groningse Hogeland. Dit evenement wordt georganiseerd door Rotary Club Het Hogeland en kun je (op een sportieve manier) genieten van de uitgestrekte, bloeiende tulpenvelden rondom Uithuizermeeden. Er bestaat de mogelijkheid om te wandelen, te fietsen of met de motor of auto een route te doen. 

Alle routes startten bij Kruize Bloembollen in Uithuizermeeden en gingen langs de mooiste percelen, verre einders en karakteristieke dorpjes. Bovendien wordt met de opbrengst diverse goede doelen in de regio gesteund. Vorig jaar hadden mijn schoonzusje en ik ook deze route gereden en ook dit jaar hadden wij ons hiervoor weer opgegeven.

Het begon al direct goed want we waren nog geen kilometer op weg of we waren de weg al kwijt. Maar gelukkig zaten we al snel weer op de juiste route.

Het viel me op dat we nagenoeg dezelfde route als vorig jaar reden waar de bollenvelden waren niet op dezelfde velden als vorig jaar. Dat bleek ook geen wonder te zijn want tulpenvelden liggen elk jaar op een andere plek las ik tijdens de route op internet.

Dit heeft te maken met de teelttechniek van bloembollenkwekers.

De belangrijkste redenen waarom de velden wisselen zijn:

Vruchtwisseling (of wisselbouw): Om ziektes in de bodem te voorkomen, telen bollenkwekers niet elk jaar tulpen op hetzelfde stuk grond.

Rustperiode voor de grond: Na de oogst van de bollen (in de zomer) wordt het land vaak gebruikt voor andere gewassen (zoals aardappelen of granen) voordat er weer bollen op worden geplant. Dit kan wel 4 tot 6 jaar duren.

Maar hoewel de exacte velden wisselen, vind je de tulpenconcentraties wel vaak in dezelfde regio's.

We genoten van de kleurige velden maar we presteerden het weer om fout te rijden. We kwamen zelfs op eigengrond van een landbouwer en het viel nog niet mee om weer te keren op de doorlopende weg. 

Aangezien ik niet goed kan lopen zonder mijn rollator kon ik niet goed foto's nemen want voor de bollenvelden was de grond erg ongelijk. 

Deze keer hadden we een mand met allerlei lekker meegenomen want vorig jaar waren we onderweg niets tegengekomen waar we iets konden gebruiken op een klein restaurantje na wat tjokvol zat. 

Zou je geen echte tulpen onderweg gezien hebben dan zag je toch nog houten tulpen in Bierum bij een opvang locatie voor Oekraïense vluchtelingen.

Op de routebeschrijving stond dat we langs Restaurant Eemshaven kwamen en ondanks dat we nu zelf van alles bij ons hadden besloten we om daar toch een pauze te nemen. Konden we ook van het toilet gebruik maken. 

We zagen dat ze Groningse mosterdsoep hadden en daar gingen we dan ook voor. Ik moet zeggen dat het een heerlijke gebonden mosterdsoep was en het smaakte ons uitstekend.

In tegenstelling tot vorig jaar reden we op het einde van de route niet echt meer heel erg fout. Het weer was dit jaar wel slechter dan vorig jaar en er viel af en toe wel een buitje. Voor ons in de auto niet erg maar voor de wandelaars, fietsers en motorrijders toch minder leuk.

Als laatste kwamen we langs een enorm bollenveld en het duurde niet meer zo lang voordat we weer bij Kruize Bloembollen arriveerden.

We gingen nog even op het finishterrein kijken maar omdat het vrij koud was bleven we er niet lang. Natuurlijk kon je er tulpen kopen en allerlei andere bollen. Ook kon je er iets drinken en eten.

Ook deze keer was het weer een leuke tocht hoewel ik het idee had dat er vorig jaar meer bollenvelden waren. Over het algemeen hebben we dit jaar minder fout gereden dan vorig jaar. 

(een paar foto's heb ik van internet genomen)

Dit jaar was ik wel op tijd voor het kersenbloesem park in Amselveen (20-03 t/m 25-03-2026)

  

Al vele jaren stond een bezoek aan het kersenbloesem park in Amstelveen op mijn verlanglijstje. Aangezien mijn zusje in Amstelveen woont knoop ik daar altijd een logeerpartij aan vast. Toen we met vakantie op Curaçao waren hadden we de datum al afgesproken dat ik een paar dagen naar haar toe zou gaan. Ik was bang dat ik er nu te vroeg zou zijn andere jaren was ik te laat. Maar ik trof het nu erg want het park stond prachtig in bloei. 

Het Bloesempark ligt in het zuidoostelijk deel van het Amsterdamse Bos. In het park zijn 400 sierkersenbomen te vinden. Ze zijn geënt op een rechte onderstam. Jaarlijks staan deze bomen ergens in de periode van maart tot april in bloei met roze en witte bloesems. In dit park komen Nederlanders en Japanners rond de bloeitijd bij elkaar om het hanami matsuri, kersenbloesemfeest (letterlijk "bloemen kijken") te vieren. Het is het traditionele Japanse kersenbloesemfeest in de lente, waarbij mensen samenkomen om te picknicken onder bloeiende kersenbomen, sakura genaamd. Men viert de komst van de lente en symboliseert de vergankelijkheid van het leven door de korte bloeiperiode.

Ondanks dat wij er al vroeg heen gingen was het er al aardig druk en was het even zoeken naar een plek waar we de auto konden parkeren.

Mijn zusje had gezegd dat het nog wel een aardig stukje lopen was vanaf de parkeerplaats maar ik vond het eigenlijk nog wel meevallen.

We waren niet de enigen die het park bezochten maar dat had ik ook niet verwacht zeker niet nadat er ook aandacht aan besteed was op de TV.

Wij namen voor een poosje plaats op het muurtje en zagen inderdaad mensen met picknickmanden komen en plaats nemen op het gras. Het werd er steeds drukker en wij besloten om weer terug te gaan. Toen we terug gingen kwamen we langs een Japanse food street en er was wel animo voor de verschillende hapjes zagen wij.

Terwijl wij weer naar het parkeerterrein liepen kwamen er nog velen richting het Bloesempark. Ik was blij dat ik nu op de goede tijd bij mijn zusje was om de prachtige bloesem te zien.

Ik had ook besloten om mijn zusje en Mine die mij zo goed geholpen hebben tijdens mijn vakantie op Curaçao te trakteren op een etentje dus dat kon mooi toen ik in Amstelveen was. Ik had gekozen voor een Grieks restaurant.

Het eten was heerlijk en het was gezellig. Zo'n avond vlieg dan altijd om.

Tijdens mijn logeerpartij gingen we ook nog naar het winkelcentrum Stadshart in Amstelveen. Mijn zusje vindt het niet zo'n leuk winkelcentrum maar ik wel maar ik kom er dan ook maar een paar keer per jaar. Ik vind daar de markt die er op vrijdag is altijd geweldig (trouwens mijn zusje ook) maar ik was er deze keer niet op vrijdag. Wel moest ik in twee winkels zijn die zich daar bevinden want ik had een cadeaubon die ik daar in een winkel kon inwisselen en ik wilde iets bekijken in de Nespresso Boutique. Ik had in hun nieuwsbrief iets leuks gezien en ik wilde dat in het echt zien. Het was nog mooier dan dat ik gedacht had dus heb ik het aangeschaft. 

Ook kwam mijn zusje met het voorstel om naar Almere te gaan om daar ook de kersenbloesem te gaan bekijken dus dat deden we dan ook.

Zij wist dat er in de Regenboogbuurt ruim 850 Japanse sierkersenbomen staan en ze dacht waarschijnlijk dan hebben we er dit jaar meer dan genoeg gezien. 

Onder de Japanse sierkersen vind je een stenen fietspad en aan de andere kant een grasstrook. 

Die dag besloten we ook nog om naar het Tuincentrum Osdorp te gaan. Ik had gehoord dat dit een mooi centrum was en ik werd niet teleurgesteld.

Omdat we er tijdens lunchtijd waren besloten we om er iets te eten. Ook kocht ik er een huisje waarin je een waxinelichtje kan laten branden. Ik had er wel heel veel meer kunnen kopen zulke leuke dingen hadden ze er daar maar omdat ik met de trein was was dit niet mogelijk en misschien maar goed ook. Ook gingen we nog naar Tuincentrum Global Garden in Zwaanshoek. Hier kocht ik nog wat dingen voor de tuinvogels maar dat brengt mijn zusje mee als ze naar mij toekomt.

Ik heb hele fijne dagen gehad alleen het reizen vind ik tegenwoordig. omdat ik met een rollator loop, wel een dingetje. Dat ik met sprinters (intercity's hebben twee treden) moet reizen is het probleem niet maar ik ben wel enigszins gestrest op de stations want zouden de liften het wel doen? Ik heb namelijk al drie keer gehad dat een lift het niet deed maar er waren gelukkig steeds wel iemand die mijn rollator de trap op of af droeg.

Maar de kersenbloesem was prachtig en daar ging het me immers om. 

Ik bedank mijn zusje voor de fijne dagen die ik bij haar had en ook mijn schoonzusje die me bij terugkomst van het station in Assen ophaalde.

Figo's achtste verhaaltje voor op de FB pagina van Balkonkater Dorus 28-03-2026

Het is zondag alweer een week geleden dat mijn verhaaltje op Dorus zijn FB pagina stond en zoals gewoonlijk plaats ik het ook op vrouwtjes haar weblog omdat niet iedereen FB heeft.

Vrouwtje zei het is al weer jouw beurt om een blog te mauwen voor de facebook pagina van Balkonkater Dorus want de tijd vliegt. Ook alweer zo’n gekke uitspraak van de tweevoeters want ik heb nog nooit de tijd zien vliegen ik weet trouwens ook niet eens hoe de tijd eruit ziet. Wel zie ik vogels in mijn tuin vliegen. Maar enfin hier dan toch mijn bijdrage voor deze week. Ik ben nu Bliksem de lenteknop vast gezet heeft ook weer wat meer in mijn tuin. Ik moest er wel weer even aan wennen om buiten in mijn tuin te zijn want in de winter ben ik eigenlijk een binnenkater. Ook vind ik dat mijn tuin er nog niet echt mooi uitziet maar vrouwtje zegt dat komt nog wel want de tuinman moet nog komen. Ook ben ik bang van de raskat, die vrouwtje Bontjas noemt, die steeds in mijn tuin loopt. Ik geloof dat hij niet door heeft dat het mijn tuin is en ik weet ook niet goed hoe ik dat hem duidelijk moet maken. Wat ik het allermooiste in mijn tuin vind is mijn tuincaravan vrouwtje zegt dat is een blokhut maar ik noem het mijn tuincaravan. Daar lig ik heel graag in en het liefst heb ik dan dat mijn vrouwtje er ook op een stretcher in ligt. We genieten dan beiden heel erg. We liggen er als het buiten eigenlijk te koud is om gewoon buiten op het terrasje te zitten. Ik heb al tegen vrouwtje gezegd we kunnen er nu soms ook al in gaan liggen als de zon schijnt en doen dan het elektrische kacheltje aan. Maar er staan nog te veel tuinstoelen etc. in zei mijn vrouwtje dus het moet nog even wachten. Ik geloofde haar natuurlijk niet een heb door het raam naar binnen gekeken maar ik zag dat ze toch gelijk had. Eerst moeten de terrasjes van onkruid ontdaan zijn en dan kunnen de stoelen en tafels erop gezet worden. Ook verlang ik er zo naar dat mijn sterrenboom weer zo mooi vol in blad zit als op de collage. Nu ziet hij er nog erg kaal uit hoewel er al wel knoppen in zitten. Ik ben die boom sterrenboom gaan noemen nadat Kever die boom zo noemde nadat ik zei dat ik in die boom vaak naar de sterren zwaaide. Ik hoop wel dat er dit jaar niet veel van mijn vriendjes over de regenboogbrug gaan. Maar als ze erg ziek zijn is dat wel fijner voor hen want zij zijn dan weer gezond maar voor hun tweevoeters die achterblijven is dat heel verdrietig en die missen hun viervoeters altijd heel erg.

Onlangs heeft vrouwtje me weer in de meterkast in de hal opgesloten en dit was al de tweede keer. Hoe kan ze nu zo dom zijn? Zij zei ook nu weer het is echt je eigen schuld Figo maar dat vind ik niet zij moet toch altijd kijken als ze iets dicht doet of ik er niet in zit? Ik ga namelijk graag in lades, kasten e.d. en dat weet ze en dus is het haar verantwoording om te controleren of ik niet ergens inzit vinden jullie ook niet?

Hebben jullie zin als mijn sterrenboom veel blad heeft om naar mij toe te komen zodat we met zijn allen naar onze vriendjes kunnen zwaaien die nu mooie sterren zijn geworden? We spreken dan een datum af en ik geef vrouwtje opdracht om heel veel kauwstokjes en liquide snacks te kopen. Dat lijkt me geweldig.

Op de collage zien jullie dat ik naar binnen kijk in mijn tuincaravan en ook mijn sterrenboom zoals hij er op het ogenblik uitziet. Maar ook hoe mooi hij is als alle bladeren er aanzitten. Vrouwtje zegt dat die boom haar heel dierbaar is want ze heeft hem lang geleden van haar man gekregen.

Nu dit was het weer voor deze keer.

Kopjes van Figo.

 

Een uitje om met mijn schoonzusje haar verjaardag te vieren 12-03-2026

Mijn schoonzusje was donderdag 12 maart jarig en ze wilde deze dag samen met mij vieren met een uitje. Andere jaren waren we vaak met haar verjaardag voor een paar dagen in een hotel maar deze keer dus niet.

Ze had een programma samen gesteld wat we die dag zouden gaan doen en ik liet me dus verrassen. We begonnen met koffie met gebak bij een Van der Valk restaurant. 

Toen we door de hal liepen en langs de gebaksvitrine kwamen zagen we al gelijk een gebakje wat ons lekker leek (wel een caloriebom maar op zo'n dag mag dat wel)

We zaten er gezellig en genoten van onze koffie en zeker ook van het gebak. Het gebak was werkelijk verrukkelijk en ik vond het dus geen verkeerde keus. Mijn schoonzusje had niet verteld wat we zouden gaan doen en waar we heen zouden gaan maar ik had al snel in de gaten dat we naar het Zeehondencentrum in Lauwersoog zouden gaan toen we die richting opreden.

Ik bezoek dat centrum altijd graag en toen er veel pups zaten zijn we er regelmatig geweest.

We besloten bij binnenkomst eerst iets voor de lunch te nemen.

Het werd na het bestuderen van de lunch kaart een soepje. Ik weet niet precies meer wat voor soep het was, het was de soep van de dag en maar zeker geen alledaagse soep. In ieder geval smaakten de soep ons uitstekend.

Toen we bij de kassa waren zagen we een kist staan als voorbeeld waarin de zeehonden weer vrij gelaten worden. Deze was opgepimt maar in werkelijkheid is dat niet zo vertelde de kassamedewerkster. 

Op de kist hing een papier met een datum erop wanneer de zeehonden Andy en Joby vrijgelaten zouden worden. Er werd verteld dat je kon inschrijven om erbij te zijn wanneer er een zeehond werd vrijgelaten maar dat dit altijd direct was volgeboekt. De kassière vroeg of wij al eens eerder geweest waren en toen we zeiden dat we vaak voor Rave op (ziek)bezoek geweest waren vertelde ze dat ze onlangs nog een melding hadden gekregen dat hij voor de kust van Noordwijk gezien was. Rave de pup die bij Borgsweer tijdens een illegale rave gevonden was en die zoveel pech had (moest zelfs ook tijdens zijn verblijf nog geopereerd worden) Ik was blij om te horen dat het goed met hem ging want hij was toch wel mijn lieveling.

Er waren niet veel zeehonden in fase 1 die we konden zien. Nu zijn er geen pups maar zieke en gewonden zeehonden. 

Deze zeehond was gewond binnengebracht en geopereerd aan zijn flipper (op zijn rug kun je zien waar zij geschoren is voor het infuus vandaar het kale vierkante stukje) 

Er hield een medewerker van het centrum een praatje over zeehonden. Ik vind deze praatjes altijd heel interessant. Ook kun je dan vragen stellen. Ik had deze keer heel gekke namen gezien (bv. eierbal, snoepje, pepernoot etc.)die sommige zeehonden hadden en ik vroeg dus hoe ze aan die soms gekke namen kwamen. Ze zei dat er een thema gekozen wordt en dat men dan allerlei namen in een pot mag doen en dat er dan een naam getrokken wordt. De namen die ik gek vond zijn van het thema typisch Hollands.

Na het praatje was het voedertijd voor de zeehonden in de buitenbaden en dat vind ik altijd geweldig om te zien. Omdat dit al veel grotere zeehonden zijn moeten ze ze zelf de vis uit het water vissen.

Ik moet zeggen dat ik me er nooit verveeld. Ik vind het fantastisch om naar de zeehonden te kijken ik vind dat ze zulke lieve kopjes hebben.

Ik weet zeker als er weer verweesde pups zijn dat we er weer een paar keer heen zullen gaan.

Mijn schoonzusje had voor de avond een tafeltje gereserveerd bij de Griek in Stadskanaal.

En zoals we wel verwacht hadden was het ook nu weer heerlijk. Ik heb een hele fijne en mooie dag gehad. En ik bedank mijn schoonzusje hier hartelijk voor.

Bijdrage van Figo voor de FB pagina van Balkonkater Dorus

Dit is mijn stukje wat op 14 februari 2026 op de FB pagina van Balkonkater Dorus stond. Omdat niet iedereen FB heeft plaats ik het ook hier.

Het is alweer mijn beurt dat ik een blog voor de facebookpagina van Balkonkater Dorus Katrien mag mauwen. Nu het spande er nog even om of het wel zou lukken (trouwens wat een gek gezegde “het spande erom” echt weer iets voor tweevoeters om zoiets geks te zeggen) Mijn vrouwtje is de afgelopen twee weken niet in Nederland en ik moet het met mijn oppasvrouwtje doen. De laptop was afgesloten en ik had al verschillende keren aan mijn oppasvrouwtje gezegd dat ik een blog moest mauwen maar ze zei daar weet ik niks van een je vrouwtje heeft niet gezegd dat ik je op de laptop mocht laten en je moest helpen om een blog te mauwen. Nu daar zat ik toch wel heel erg mee in mijn maag (alweer zo’n gek gezegde van de tweevoeters) maar mijn oppasvrouwtje is een schat en bij haar krijg ik altijd heel veel voor elkaar. Dus ik heb haar heel veel keren smekend aangekeken en jawel hoor uiteindelijk lukte het en heeft ze me geholpen met dit blog. Trouwens ik vind het altijd heel fijn als mijn oppasvrouwtje er is want zij verwent mij altijd met extra kattensnoepjes en knuffels maar ik mis mijn vrouwtje wel heel erg hoor. Als het goed is zit ze nu in zo’n ding wat door de lucht gaat als jullie dit lezen en is ze vanavond gelukkig weer thuis. Toch heb ik me de afgelopen weken niet echt verveeld. In een prachtige droom (of was het geen droom?) ben ik weer eens bij mijn vriend Zorro wezen logeren. Zorro woont zoals jullie weten bij Angeline Boom en haar man in Havelte en ik had gehoord dat hij prachtige opstapbankjes in huis heeft gekregen. Zorro’s zijn gewrichten en pootjes zijn niet helemaal goed meer en hij krijgt pijnstillers zodat hij weinig tot geen pijn heeft. Springen lukt niet meer en daarom hebben zijn mensen opstapbankjes gekregen en dat wilde ik weleens zien. Zorro is een voorbeeld voor me en wij appen regelmatig. Zorro is al 16,5 jaar en een hele wijze kater. Hij geeft me vaak raad en verklaart sommige dingen die ik niet weet. Ik zie hem dus als een soort leermeester voor mij. De man van Zorro kwam me ophalen en ik heb het er weer heerlijk gehad. De man van Zorro had een draagtas voor Zorro gekocht zodat we de hei op konden. Zorro kon precies zien waar de heidemuizen zich bevonden en gaf mij dan aanwijzingen hoe ik ze moest vangen. Toch moet ik mauwen dat dit echt niet mijn ding is want ik heb er slechts één gevangen en ik was er ook nog wel een beetje bang voor. We hebben ook een nacht buiten geslapen want de man van Zorro had lekkere outdoor winterslaapzakken gekocht. Hierin hebben we lekker warm een nacht bij de achterdeur gelegen. Het was een heldere nacht en we konden de sterren heel goed zien waardoor we goed konden zwaaien naar al onze vriendjes die over de regenboogbrug waren gegaan en die nog steeds in ons hart en in de harten van hun tweevoeters zitten want we vergeten ze nooit. Jullie begrijpen zeker wel dat we daarna nog lang met elkaar gemauwd hebben voordat onze oogjes eindelijk dicht vielen. De andere dag bracht de man van Zorro me weer terug bij mijn oppasvrouwtje en ik kijk weer terug op een katastische logeerpartij. En wat zijn die opstapbankjes prachtig die Zorro heeft. Hij heeft er een bij zijn stoel in de kamer en een bij het bed van zijn mensen. Ik ben gelukkig nog lenig genoeg maar als springen niet meer lukt zijn die bankje een uitkomst.

Jullie begrijpen vast wel dat vrouwtje en ik elkaar veel te mauwen en te vertellen hebben als ze vanavond weer in huis komt.

Op de collage zien jullie dat ik nog heel goed kan springen en zien jullie Zorro in zijn stoel met het opstapbankje voor zijn stoel.

Nu dit was het weer voor deze keer lieve groeten van Figo en natuurlijk ook van mijn vrouwtje.

Met vakantie naar Curaçao van 31-01-26 tot 14-02-26 (deel 2)

We genoten nog steeds erg van onze vakantie en de tijd vloog voorbij. Er was genoeg te zien in de omgeving van ons hotel. Iedere dag kwam er wel een groot cruiseschip in de buurt. Ik vond het wel vreemd dat ze maar zo kort bleven (hooguit een dag).

Ook bevond zich een aqua park bij het hotel. Mine en Herma zeiden dat ze van de glijbaan zouden afgaan maar ik had niet gedacht dat ze dat echt meenden. Maar ze hebben dit wel gedaan.

Af en toe waagde ik me ook enkele uurtjes op het strand maar ik zat toch het liefst op een van de terrassen van het hotel. Het zand van het strand was gelukkig niet mul en ik kon er gemakkelijk met mijn rollator over rijden.

Het viel Herma niet mee om op de schommel in het water te komen. Mine en ik hebben het niet eens geprobeerd.

 

We besloten om deze week ook nog een  keer naar Willemstad te gaan. Het was deze dag niet zo heel zonnig maar toch wel heel warm. Maar gelukkig staan er overal bankjes om even uit te puffen.

Deze keer hadden we geluk want de pontjesbrug draaide open. Het was wel even een dingetje want Herma en Mine waren er al een stuk op de brug toen de bel ging. Maar zij kwamen terug.

Als de brug open is kun je gratis met een de pont naar de overkant maar dat deden wij natuurlijk niet omdat we het een belevenis vonden om de brug evenwijdig aan de kade te zien liggen.

Ook nu genoten we weer erg van de wijk Punda. Ik had ook nog wat souvenirtjes nodig en bezocht dan ook verschillende winkeltjes.

Ook nu genoten we weer van alle vrolijke kleuren die er in de wijk zijn. Ook besloten we weer om nog iets te eten en te drinken voordat we weer terug naar het hotel zouden gaan lopen.

Ook deze keer genoten we weer heel erg van ons bezoek aan Willemstad.

Ook stond deze week onze tweede privétour op het programma waar we ons erg op verheugden. Maartje stond al vroeg bij ons hotel en we hadden er erg veel zin in. We gingen nu richting de Westpunt en we lieten het weer aan haar over wat ze ons zou laten zien.

Als eerste gingen we naar een plek waar we flamingo's konden spotten en we hadden geluk want er waren er heel veel. Alleen heb ik foto's van internet moeten halen want de eigen foto's waren nu niet bepaald de moeite waard.

Daarna reden we naar een heel mooi uitzichtpunt. Hier zagen we de woeste kustlijn en erachter heel veel soorten cactussen. Maartje vertelde dat de zee daar levensgevaarlijk is en het zelfmoord zou zijn als je daar zou gaan zwemmen. Ik vond het daar prachtig.

Hierna stelde ze voor om naar Museo Kas di Pal'i Masishi te gaan.

Museo Kas di Pal'i Maishi is een klein openluchtmuseum over het dagelijkse leven op Curaçao in de tijd van de slavernij en daarna. We kregen er een rondleiding door een zeer enthousiaste gids.

Zo kregen we een goed kijkje in het vroegere leven op Curaçao en werden we er ook actief bij betrokken door bijvoorbeeld te ervaren hoe het is om met een emmer op je hoofd te lopen (Mine kon dit uitstekend) en een liedje mee te zingen tijdens het maken van meel (gelukkig was het refrein zeer simpel!) Ook het planten van cactussen werd ons geleerd (Herma bleek hier een natuurtalent in te zijn)

Herma komt met een stekelige cactus naar me toen en heeft er zelf de grootste lol om

Er werd verteld dat deze cactussen en goede afscheiding zijn want je komt er niet zomaar tussen door. Bij ons in Nederland zie je vaak coniferenhagen maar in Curaçao zijn het deze cactushagen. 

Het was een erge leuke en leerzame ervaring.

Vervolgens reden we naar een baai. Maartje vertelde dat het daar in het weekend vaak druk is met locals maar nu waren er maar zeer weinig mensen. De zee was ook vrij ruw en Maartje vertelde dat ze er nu niet in zou gaan zwemmen als ze dat dan ook van plan zou zijn. Trouwens de laatste dagen was de zee op bepaalde plekken vrij ruw vertelde ze.

Het was een moeilijk begaanbaar strand voor me dus Herma en Mine gingen op aanraden van Maartje nog even naar een inham want daar zouden zich vaak pelikanen op houden nu dat was niets te veel gezegd. 

Intussen was het lunch tijd geworden een we gingen naar Restaurant Landhuis Klein Santa Martha wat zich bevindt in een onlangs gerestaureerd 17e-eeuws landhuis. Het restaurant kijkt uit over de Santa Martha baai en men heeft er een prachtig uitzicht op de baai.

Het duurde wel even voordat wij onze bestelling kregen want ondanks dat wij ons bestelling eerder doorgaven dan de grote groep die buiten op het terras zat (die er eerder zaten dan wij) werd er gezegd dat hun bestelling eerder zou komen. Wij vonden dat wel een beetje vreemd maar Maartje zei dat het daar meestal zo ging. Nu wij zaten lekker in de koelte binnen dus het was geen straf om daar te zitten. Ook de wrap Carpaccio was een succes die ik besteld had.

Herma en Mine hebben de gewoonte om altijd een begraafplaats te bezoeken in het Buitenland en ze hadden gevraagd of dit ook mogelijk was maar op Curaçao mag je niet op een begraafplaats komen zei Maartje maar een foto door een hek maken kan natuurlijk altijd.

We reden over een mooie weg tussen de bomen en ik moet zeggen dat ik de natuur van Westpunt wel veel mooier vind dan de Oostpunt. We gingen nu op weg naar Playa Piskado, Playa Grandi of gewoon het "vissersstrandje". Drie namen één strand. Vooral bekend om de onderwaterwereld. Want dit is hét strand waar je de grootste kans hebt om een zeeschildpad te spotten. Er zijn veel vissers die daar ter plekke hun vers gevangen vis schoon maken, en het afval terug de zee in gooien. Daar komen al die schildpadden op af (en ook Pelikanen) 

We waren niet bepaald de enigen op het steigertje om de zeeschildpadden te bewonderen. 

Hierna begonnen we aan de terugreis naar ons hotel. Natuurlijk heeft Maartje ons vandaag ook weer heel veel over de natuur  en Curaçao verteld.

Onderweg vroeg Maartje of we zin hadden om bij een winkeltje aan de weg vers kokoswater te drinken. Natuurlijk leek ons dat wel wat want dat drink je in Holland nu niet bepaald.

We namen hartelijk afscheid van haar bij het hotel en we waren het alle drie erover eens dat de tours van haar geweldig waren. Het is zeker een aanrader om deze met haar te doen als je op Curaçao bent. Trouwens als ik nog weer eens naar Curacoa zou gaan zou ik weer een tour met haar maken want ik heb bij thuiskomst nog dingen op internet gezien die ook zeker het bekijken waard zouden zijn.

Intussen kwam het einde van onze vakantie steeds dichterbij. Nog twee hele dagen en dan zou het al onze vertrek dag zijn.

De laatste twee dagen deden we niet echt iets speciaals. Herma en Mine bezochten het strand en Herma snorkelde nog een keer in de Caribische Zee. Ik zocht schaduwplekken op en keek ook wel de Olympische Spelen op mijn kamer waar het heerlijk koel was door de airco.

Naar toen was het toch echte onze laatste dag. We gingen pas 's avonds om 21 uur vliegen en hadden dus een nachtvlucht wat ik altijd wel fijn vindt. De terugreis verliep ook zonder problemen en tegen het eind van de zondagmorgen landden we op Schiphol waar mijn schoonzusje me kwam ophalen. Het was wel wennen aan de lage temperatuur in Nederland (rond het vriespunt) en 's avonds zelfs sneeuw.

Ik had een fantastische vakantie en ik dank Mine en Herma voor de hulp die ik soms nodig had. Ik hoop dat ik nog weer mee kan op een volgende vakantie en ze me dan ook weer mee willen hebben. Heleen en Hindrik bedankt dat jullie zo lief waren om me naar Schiphol te brengen. Ook Gerda, mijn schoonzusje, fijn dat jij me weer van Schiphol kwam ophalen.

Het hotel was erg goed geschikt voor mensen met een rollator en zelfs voor mensen die in een rolstoel zitten.

(De foto's heeft Mine allemaal gemaakt met haar mobiel)