Bijdrage van Figo voor de FB pagina van Balkonkater Dorus

Dit is mijn stukje wat op 14 februari 2026 op de FB pagina van Balkonkater Dorus stond. Omdat niet iedereen FB heeft plaats ik het ook hier.

Het is alweer mijn beurt dat ik een blog voor de facebookpagina van Balkonkater Dorus Katrien mag mauwen. Nu het spande er nog even om of het wel zou lukken (trouwens wat een gek gezegde “het spande erom” echt weer iets voor tweevoeters om zoiets geks te zeggen) Mijn vrouwtje is de afgelopen twee weken niet in Nederland en ik moet het met mijn oppasvrouwtje doen. De laptop was afgesloten en ik had al verschillende keren aan mijn oppasvrouwtje gezegd dat ik een blog moest mauwen maar ze zei daar weet ik niks van een je vrouwtje heeft niet gezegd dat ik je op de laptop mocht laten en je moest helpen om een blog te mauwen. Nu daar zat ik toch wel heel erg mee in mijn maag (alweer zo’n gek gezegde van de tweevoeters) maar mijn oppasvrouwtje is een schat en bij haar krijg ik altijd heel veel voor elkaar. Dus ik heb haar heel veel keren smekend aangekeken en jawel hoor uiteindelijk lukte het en heeft ze me geholpen met dit blog. Trouwens ik vind het altijd heel fijn als mijn oppasvrouwtje er is want zij verwent mij altijd met extra kattensnoepjes en knuffels maar ik mis mijn vrouwtje wel heel erg hoor. Als het goed is zit ze nu in zo’n ding wat door de lucht gaat als jullie dit lezen en is ze vanavond gelukkig weer thuis. Toch heb ik me de afgelopen weken niet echt verveeld. In een prachtige droom (of was het geen droom?) ben ik weer eens bij mijn vriend Zorro wezen logeren. Zorro woont zoals jullie weten bij Angeline Boom en haar man in Havelte en ik had gehoord dat hij prachtige opstapbankjes in huis heeft gekregen. Zorro’s zijn gewrichten en pootjes zijn niet helemaal goed meer en hij krijgt pijnstillers zodat hij weinig tot geen pijn heeft. Springen lukt niet meer en daarom hebben zijn mensen opstapbankjes gekregen en dat wilde ik weleens zien. Zorro is een voorbeeld voor me en wij appen regelmatig. Zorro is al 16,5 jaar en een hele wijze kater. Hij geeft me vaak raad en verklaart sommige dingen die ik niet weet. Ik zie hem dus als een soort leermeester voor mij. De man van Zorro kwam me ophalen en ik heb het er weer heerlijk gehad. De man van Zorro had een draagtas voor Zorro gekocht zodat we de hei op konden. Zorro kon precies zien waar de heidemuizen zich bevonden en gaf mij dan aanwijzingen hoe ik ze moest vangen. Toch moet ik mauwen dat dit echt niet mijn ding is want ik heb er slechts één gevangen en ik was er ook nog wel een beetje bang voor. We hebben ook een nacht buiten geslapen want de man van Zorro had lekkere outdoor winterslaapzakken gekocht. Hierin hebben we lekker warm een nacht bij de achterdeur gelegen. Het was een heldere nacht en we konden de sterren heel goed zien waardoor we goed konden zwaaien naar al onze vriendjes die over de regenboogbrug waren gegaan en die nog steeds in ons hart en in de harten van hun tweevoeters zitten want we vergeten ze nooit. Jullie begrijpen zeker wel dat we daarna nog lang met elkaar gemauwd hebben voordat onze oogjes eindelijk dicht vielen. De andere dag bracht de man van Zorro me weer terug bij mijn oppasvrouwtje en ik kijk weer terug op een katastische logeerpartij. En wat zijn die opstapbankjes prachtig die Zorro heeft. Hij heeft er een bij zijn stoel in de kamer en een bij het bed van zijn mensen. Ik ben gelukkig nog lenig genoeg maar als springen niet meer lukt zijn die bankje een uitkomst.

Jullie begrijpen vast wel dat vrouwtje en ik elkaar veel te mauwen en te vertellen hebben als ze vanavond weer in huis komt.

Op de collage zien jullie dat ik nog heel goed kan springen en zien jullie Zorro in zijn stoel met het opstapbankje voor zijn stoel.

Nu dit was het weer voor deze keer lieve groeten van Figo en natuurlijk ook van mijn vrouwtje.

Met vakantie naar Curaçao van 31-01-26 tot 14-02-26 (deel 2)

We genoten nog steeds erg van onze vakantie en de tijd vloog voorbij. Er was genoeg te zien in de omgeving van ons hotel. Iedere dag kwam er wel een groot cruiseschip in de buurt. Ik vond het wel vreemd dat ze maar zo kort bleven (hooguit een dag).

Ook bevond zich een aqua park bij het hotel. Mine en Herma zeiden dat ze van de glijbaan zouden afgaan maar ik had niet gedacht dat ze dat echt meenden. Maar ze hebben dit wel gedaan.

Af en toe waagde ik me ook enkele uurtjes op het strand maar ik zat toch het liefst op een van de terrassen van het hotel. Het zand van het strand was gelukkig niet mul en ik kon er gemakkelijk met mijn rollator over rijden.

Het viel Herma niet mee om op de schommel in het water te komen. Mine en ik hebben het niet eens geprobeerd.

 

We besloten om deze week ook nog een  keer naar Willemstad te gaan. Het was deze dag niet zo heel zonnig maar toch wel heel warm. Maar gelukkig staan er overal bankjes om even uit te puffen.

Deze keer hadden we geluk want de pontjesbrug draaide open. Het was wel even een dingetje want Herma en Mine waren er al een stuk op de brug toen de bel ging. Maar zij kwamen terug.

Als de brug open is kun je gratis met een de pont naar de overkant maar dat deden wij natuurlijk niet omdat we het een belevenis vonden om de brug evenwijdig aan de kade te zien liggen.

Ook nu genoten we weer erg van de wijk Punda. Ik had ook nog wat souvenirtjes nodig en bezocht dan ook verschillende winkeltjes.

Ook nu genoten we weer van alle vrolijke kleuren die er in de wijk zijn. Ook besloten we weer om nog iets te eten en te drinken voordat we weer terug naar het hotel zouden gaan lopen.

Ook deze keer genoten we weer heel erg van ons bezoek aan Willemstad.

Ook stond deze week onze tweede privétour op het programma waar we ons erg op verheugden. Maartje stond al vroeg bij ons hotel en we hadden er erg veel zin in. We gingen nu richting de Westpunt en we lieten het weer aan haar over wat ze ons zou laten zien.

Als eerste gingen we naar een plek waar we flamingo's konden spotten en we hadden geluk want er waren er heel veel. Alleen heb ik foto's van internet moeten halen want de eigen foto's waren nu niet bepaald de moeite waard.

Daarna reden we naar een heel mooi uitzichtpunt. Hier zagen we de woeste kustlijn en erachter heel veel soorten cactussen. Maartje vertelde dat de zee daar levensgevaarlijk is en het zelfmoord zou zijn als je daar zou gaan zwemmen. Ik vond het daar prachtig.

Hierna stelde ze voor om naar Museo Kas di Pal'i Masishi te gaan.

Museo Kas di Pal'i Maishi is een klein openluchtmuseum over het dagelijkse leven op Curaçao in de tijd van de slavernij en daarna. We kregen er een rondleiding door een zeer enthousiaste gids.

Zo kregen we een goed kijkje in het vroegere leven op Curaçao en werden we er ook actief bij betrokken door bijvoorbeeld te ervaren hoe het is om met een emmer op je hoofd te lopen (Mine kon dit uitstekend) en een liedje mee te zingen tijdens het maken van meel (gelukkig was het refrein zeer simpel!) Ook het planten van cactussen werd ons geleerd (Herma bleek hier een natuurtalent in te zijn)

Herma komt met een stekelige cactus naar me toen en heeft er zelf de grootste lol om

Er werd verteld dat deze cactussen en goede afscheiding zijn want je komt er niet zomaar tussen door. Bij ons in Nederland zie je vaak coniferenhagen maar in Curaçao zijn het deze cactushagen. 

Het was een erge leuke en leerzame ervaring.

Vervolgens reden we naar een baai. Maartje vertelde dat het daar in het weekend vaak druk is met locals maar nu waren er maar zeer weinig mensen. De zee was ook vrij ruw en Maartje vertelde dat ze er nu niet in zou gaan zwemmen als ze dat dan ook van plan zou zijn. Trouwens de laatste dagen was de zee op bepaalde plekken vrij ruw vertelde ze.

Het was een moeilijk begaanbaar strand voor me dus Herma en Mine gingen op aanraden van Maartje nog even naar een inham want daar zouden zich vaak pelikanen op houden nu dat was niets te veel gezegd. 

Intussen was het lunch tijd geworden een we gingen naar Restaurant Landhuis Klein Santa Martha wat zich bevindt in een onlangs gerestaureerd 17e-eeuws landhuis. Het restaurant kijkt uit over de Santa Martha baai en men heeft er een prachtig uitzicht op de baai.

Het duurde wel even voordat wij onze bestelling kregen want ondanks dat wij ons bestelling eerder doorgaven dan de grote groep die buiten op het terras zat (die er eerder zaten dan wij) werd er gezegd dat hun bestelling eerder zou komen. Wij vonden dat wel een beetje vreemd maar Maartje zei dat het daar meestal zo ging. Nu wij zaten lekker in de koelte binnen dus het was geen straf om daar te zitten. Ook de wrap Carpaccio was een succes die ik besteld had.

Herma en Mine hebben de gewoonte om altijd een begraafplaats te bezoeken in het Buitenland en ze hadden gevraagd of dit ook mogelijk was maar op Curaçao mag je niet op een begraafplaats komen zei Maartje maar een foto door een hek maken kan natuurlijk altijd.

We reden over een mooie weg tussen de bomen en ik moet zeggen dat ik de natuur van Westpunt wel veel mooier vind dan de Oostpunt. We gingen nu op weg naar Playa Piskado, Playa Grandi of gewoon het "vissersstrandje". Drie namen één strand. Vooral bekend om de onderwaterwereld. Want dit is hét strand waar je de grootste kans hebt om een zeeschildpad te spotten. Er zijn veel vissers die daar ter plekke hun vers gevangen vis schoon maken, en het afval terug de zee in gooien. Daar komen al die schildpadden op af (en ook Pelikanen) 

We waren niet bepaald de enigen op het steigertje om de zeeschildpadden te bewonderen. 

Hierna begonnen we aan de terugreis naar ons hotel. Natuurlijk heeft Maartje ons vandaag ook weer heel veel over de natuur  en Curaçao verteld.

Onderweg vroeg Maartje of we zin hadden om bij een winkeltje aan de weg vers kokoswater te drinken. Natuurlijk leek ons dat wel wat want dat drink je in Holland nu niet bepaald.

We namen hartelijk afscheid van haar bij het hotel en we waren het alle drie erover eens dat de tours van haar geweldig waren. Het is zeker een aanrader om deze met haar te doen als je op Curaçao bent. Trouwens als ik nog weer eens naar Curacoa zou gaan zou ik weer een tour met haar maken want ik heb bij thuiskomst nog dingen op internet gezien die ook zeker het bekijken waard zouden zijn.

Intussen kwam het einde van onze vakantie steeds dichterbij. Nog twee hele dagen en dan zou het al onze vertrek dag zijn.

De laatste twee dagen deden we niet echt iets speciaals. Herma en Mine bezochten het strand en Herma snorkelde nog een keer in de Caribische Zee. Ik zocht schaduwplekken op en keek ook wel de Olympische Spelen op mijn kamer waar het heerlijk koel was door de airco.

Naar toen was het toch echte onze laatste dag. We gingen pas 's avonds om 21 uur vliegen en hadden dus een nachtvlucht wat ik altijd wel fijn vindt. De terugreis verliep ook zonder problemen en tegen het eind van de zondagmorgen landden we op Schiphol waar mijn schoonzusje me kwam ophalen. Het was wel wennen aan de lage temperatuur in Nederland (rond het vriespunt) en 's avonds zelfs sneeuw.

Ik had een fantastische vakantie en ik dank Mine en Herma voor de hulp die ik soms nodig had. Ik hoop dat ik nog weer mee kan op een volgende vakantie en ze me dan ook weer mee willen hebben. Heleen en Hindrik bedankt dat jullie zo lief waren om me naar Schiphol te brengen. Ook Gerda, mijn schoonzusje, fijn dat jij me weer van Schiphol kwam ophalen.

Het hotel was erg goed geschikt voor mensen met een rollator en zelfs voor mensen die in een rolstoel zitten.

(De foto's heeft Mine allemaal gemaakt met haar mobiel)