Vandaag zou het je verjaardag zijn geweest 11-11-2021

Vandaag zou je jarig geweest zijn maar het is nu al de derde keer dat je er niet meer bent omdat het bijna 27 maanden geleden is dat je plotseling overleed aan een hartstilstand.

Ik mis je nog steeds iedere dag. Ik ben er nog steeds niet aan gewend dat jij er niet meer bent als ik thuis kom en mijn belevenissen niet meer kwijt kan hoewel ik me er wel aardig doorheen sla.

Ik zou je nog graag eens willen vertellen hoeveel ik van je houd, dat wist je waarschijnlijk wel maar ik zou het nog heel graag eens een keer tegen je willen zeggen.

Ik mis je bij de kleinste dingen b.v. bij het horen van jouw lievelingsmuziek en ook heel erg als er kleine klusjes gedaan moeten worden in of om het huis. Gelukkig staat Rodger dan meestal wel klaar of dingen die opgespaard kunnen worden doet mijn broer dan als hij met zijn vrouw een weekje bij me komt logeren.

Ook de vakanties en uitstapjes met je mis ik heel erg hoewel we in deze coronatijd toch niet naar Turkije hadden gekund om te overwinteren. Wel hadden we met de caravan in Nederland gewoon op vakantie gekund. Ik vond het wel lastig toen ik van de zomer bij verschillende bewoners in de wijk hun caravan op de oprit zag staan wat had ik graag met jou een paar weken naar de Veluwe gegaan daar genoot je altijd zo van en ik ook.

Ook mis ik de lekkere nasi die je altijd maakte als ik een wandeltocht had gelopen. Niemand maakte zo lekker nasi als jij. Ook zou ik nog eens graag horen dat je zei: "je bent nog in staat om een standbeeld zenuwachtig te maken" niet dat jij zenuwachtig te maken was maar als er iets moest gebeuren had ik eigenlijk weinig geduld en vroeg ik steeds wanneer je er aan begon.

In mijn gedachten zie ik je ook nog vaak in de keuken aan de keukentafel zitten waar je de krant van A tot Z las. Zo kan ik nog wel heel wat dingen opnoemen.

Ik ondervind veel steun van je jongste zusje zij verzint steeds uitstapjes, etc. die we samen kunnen doen en het fijne is dat ze net als jij een lief, zacht en goed karakter heeft. 

Ik heb hele mooie en fijne herinneringen aan je en het mooiste aan mijn herinneringen is, dat niemand ze van me af kan pakken. Ze zitten voor altijd in mijn  hart!

(Wel vind ik het jammer dat ik zo weinig foto’s van je heb, je wilde niet graag op de foto)

Nog een paar dagen op Ameland 24-10 t/m 26-10-2021

Omdat het voor ons geen optie was om alleen voor het wandelevenement naar Ameland te gaan hadden we dus een huis gehuurd. Vier wandelvriendinnen zouden zondags alweer terug gaan maar drie anderen en ik pas dinsdags.

Het was die zondag prima weer voor de tijd van het jaar en we besloten om eerst nog met ons allen naar het oosten van het eiland te fietsen naar het Natuurgebied het Oerd. 

Het Oerd of 't Oerd is een relatief omvangrijk natuurgebied. Het is een oud en begroeid duinencomplex, waarvan de Oerdblinkert met +24 meter het hoogste duin van het eiland is. Het gebied is, samen met het oostelijker gelegen natuurgebied De Hon.

Het Oerd bestaat uit een landschap van oude hoge duinen en vochtige duinvalleien waar het zeewater via geulen vrij in- en uitstroomt. In het oosten ligt De Hon, een uitgestrekt dynamisch strandlandschap waar zich duinen en kwelders vormen. Het natuurgebied is aantrekkelijk voor veel vogelsoorten. In het oostelijke gedeelte van de oude duinen bestaat een zilvermeeuwkolonie met zo'n 3.000 paren. Ook de stormmeeuw heeft er enkele broedkolonies. Andere broedvogels zijn onder meer de blauwe en bruine kiekendief, wulp, kluut, visdief, tapuit en sprinkhaanrietzanger.

Het gebied kent een rijke en gevarieerde plantengroei, die profiteert van de grote afwisseling in het landschap. Er zijn lage zandvlaktes en hoge duinen, droge en natte biotopen met zout- of zoetwater, sommige delen zijn kalkarm en andere juist kalkrijk.

Je hebt daar een pracht uitzicht en ik genoot dan ook met volle teugen. Janny die aan geocaching doet zag dat er daar in de buurt  2 caches zouden moeten bevinden en jawel hoor zij had ze al snel gevonden.

Hierna gingen we richting Nes want we wilden met elkaar nog lunchen voordat de degenen die zouden vertrekken naar de boot moesten. Ik bleef het toch steeds nog wat eng vinden het fietsen op de fietspaden in de duinen. Soms lag er wat losse schelpen en soms ook wat los zand en het was die zondag best druk op de fietspaden. 

We streken neer in restaurant "De Heksenketel" en genoten daar van een heerlijke lunch. 

Hierna keken we nog even in verschillende winkeltjes en gingen toen richting de boot waar we bij restaurant The Harbour nog wat dronken met elkaar voordat de degenen die vertrokken de boot op moesten.

Niet veel later gingen de vertrekkenden hun fietsen inleveren, hun bagage ophalen en de boot op. Wij zwaaiden ze uit (ik heb er een leuke foto van ze gezien op de boot op iemands smartphone maar ik heb deze helaas niet gekregen) Wel zijn wij, de achterblijvers, als gevangenen te zien achter een hek, haha.

Wij gingen weer naar het huis en gingen deze keer naar een snackbar om het avondeten op te halen. Ook deze avond speelden we spelletjes.

De maandag stond een stuk fietsen op ons programma. Gelukkig voor mij was het niet meer zo druk op de fietspaden en waren er nauwelijks tegenliggers. We besloten om in Nes de winkels een bezoek te brengen en ik wilde graag een nieuwe fleece omdat de fleece die ik bij me had problemen met de rits had (ik moest er zelfs uit geholpen worden omdat de rits niet meer open wilde) Ik slaagde gelukkig voor een nieuwen en ook de anderen kochten nog kleding. 

Voordat we we weer naar het huis gingen gingen we nog bij een duinovergang het strand op.

Die avond werd er genoten van een zelfbereide maaltijd en werden er natuurlijk weer spelletjes gedaan.

De dag erop was het voor ons ook de dag van vertrek maar we gingen eerst nog op de fiets richting de vuurtoren.

Heleen, Cora en Conni besloten om de vuurtoren te beklimmen maar ik besloot om niet mee te gaan. Wel grappig dat ze me deze foto stuurden van het uitzicht op de schaduw van de vuurtoren. En ook nog een anderen.

Hierna gingen we richting Hollum om ergens koffie te drinken. Toen we door een stuk bos fietsten kwamen we bij een soort kabouterdorp voor kinderen langs. 

Aangezien ik gek op kabouters ben en ik een min of meer kabouterfiets had wilde ik hier graag op de foto, haha. Na de koffie gingen we richting Nes en namen we in de duinen nog een kijkje bij de kijkwand van Kooi van Woldringh waar helaas niets te zien was.

Hierna was het tijd om richting de pier te gaan waar ook wij ons laatste drankje op Ameland nuttigden met een borrelgarnituur. 

Ik verliet het eiland in stijl met een koffie met een nobeltje erin.

Nobeltje is een Amelands likeur die vroeger illegaal werd gestookt op het eiland. Sinds 1982 wordt de likeur niet meer op Ameland maar in een stokerij in Schiedam vervaardigd volgens het recept van de familie Nobel. Het Nobeltje behoort tot de likeuren, onder de categorieën ‘rumpunch’. Het is binnenlands gedistilleerd en het alcoholpercentage van Nobeltje is 32 vol.%.

Ook wij leverden onze fietsen in en namen onze bagage in ontvangst en niet veel later vertrokken we met de boot weer naar het vaste land waarna we na een voorspoedige autorit weer thuis kwamen.

Ik heb genoten van de dagen en ben mijn wandelvriendinnen dankbaar dat ze mij mee wilden hebben ik ben tenslotte in hun ogen waarschijnlijk al heel bejaard. Het weer was op de dag van de heenreis na prima. Ook vind ik de natuur op Ameland schitterend.

Wandel evenement Tussen Slik en Zand 23 oktober 2021 Ameland

Vrijdag 22 oktober vertrokken 7 wandelvriendinnen en ik voor een heel lang weekend naar Ameland. We gingen daar de Tussen Slik & Zand tocht lopen. Tussen Slik en Zand is het wandelevenement op en om Ameland met de Waddenzee (Werelderfgoed) als inspiratiebron. Vorig jaar kon het i.v.m. corona niet doorgaan en we zijn toen met vier personen een lang weekend naar het huis geweest wat Heleen gehuurd had. Die vrijdag stond er een stevige wind en ik had gedacht dat dat wel te merken geweest zou zijn op de veerboot maar dat viel gelukkig mee. Hoewel de boot wel vertraging had en we dus wat langer moesten wachten in de vertrekhal. 

De overtocht duurt ongeveer 50 minuten. We hadden eerst gehoord dat ze de E-bikes die we gehuurd hadden door het hoge water niet bij de boot konden afleveren. Ik moet zeggen dat ik dat niet erg vond want ik zag toch wel een beetje tegen het fietsen op een E-bike op. Later werd er gebeld dat ze toch wel op de kade konden komen. Bagage afgeleverd en fiets in ontvangst genomen. Ik had nog geen kilometer gefietst of ik was al gevallen. Er stond veel wind en er liepen veel passagiers met rolkoffers, doodeng vond ik het. Ik durfde eigenlijk niet meer verder maar de anderen zeiden gewoon weer fietsen nadat ze mijn zadel zo laag hadden gezet dat ik met mijn voeten op de grond kon komen, ik had nu een soort loopfiets, haha.

Nadat we eerst boodschappen hadden ingeslagen kwamen we bij het gehuurde huis aan waar onze bagage al voor de deur stond. 

De anderen besloten om nog een stuk te gaan fietsen maar ik besloot om niet mee te gaan dan zouden ze ook geen last van me hebben.

Er werd de eerste avond pasta gekookt wat heerlijk smaakte en later op de avond speelden we spelletjes waarbij we net als vorig jaar weer de grootste lol hadden. Het grappige was dat we ons ook met de andere groep bemoeiden.

Die zaterdag, de 23ste, was dus de wandeltocht. Vijf personen liepen 25 km, twee liepen niet en ik liep 11 km. We moesten op de fiets naar Nes wat al een klein beetje beter ging hoewel ik het nog steeds eng vond als ik een tegenligger tegenkwam op het fietspad.

Ik begon aan mijn wandeltocht en zag nog een klein tijdje mijn wandelvriendinnen voor me lopen maar ze verdwenen al snel uit mijn zicht. Het waaide gelukkig niet meer en het was voor mij mooi wandelweer. Ik genoot van de natuur om me heen.

Ameland heeft een  prachtige natuur. Het bijzondere van de natuur op Ameland is dat op een klein oppervlak zoveel verschillende landschappen te zien zijn zoals duinen, bossen, meren, strand, wad etc. Op Ameland broeden meer dan 50 vogelsoorten.  In totaal leven op het Waddeneiland ook ongeveer 100 reeën. Ameland is hier uniek in want op de andere Waddeneilanden komen helemaal geen reeën voor. Op het eiland komen ook 500 verschillende plantensoorten voor. Er zijn op Ameland zelfs veertien zeldzame plantensoorten die je elders niet zo snel ziet. Het bosoppervlak van Ameland is 210 ha. groot. Er zijn op het eiland voldoende fiets- en wandelpaden om de indrukwekkende natuur van Ameland te ervaren.

Intussen kreeg ik een foto via een WhatsAppje van de anderen dat ze een rustpauze hadden in het huis wat we gehuurd hadden want daar kwamen ze langs waar een lekker gebakje op stond.

Ik had ook wel zin in een pauze maar ik kwam alleen rolcontainers met flesjes water tegen die door de organisatie werden uitgedeeld. 

Opeens zag ik een restaurantje en omdat er niemand op het terras zat vroeg ik of ze open waren. Ze zeiden dat ze om 11 uur open gingen en op mijn vraag hoe laat het nu was zeiden ze 11 uur maar dat ze nog wat voorbereidingen moesten doen maar ik mocht alvast op het terras gaan zitten. Eigenlijk kwamen ze er direct al aan. Ik bestelde koffie met appelgebak en vond het heerlijk om even van de voeten te zijn.

Niet veel later ging ik weer verder. Ik genoot nog steeds van de mooie natuur. Het door de duinen en over het strand lopen vond ik heerlijk.

Even was ik bang dat ik een splitsing gemist had want op het strand zag ik een bord waarop stond dat de 35, 25 en 17 km het strand moesten verlaten maar nergens stond iets van de 11 km. Gelukkig keek er een dame op de routebeschrijving en zei dat ik toch goed zat en ook het strand moesten verlaten. Niet veel later kwam ik bij de verzorgingspost "Klein Vaarwater" 

Ik stond er versteld van wat er hier allemaal te krijgen was: limonade, koffie, thee, bouillon, mini's, snoepjes, snee krentenbrood, ontbijtkoek en cake. Nadat ik hier even koffie met cake genomen had en een mini meenam voor onderweg vervolgde ik mijn weg weer. Opeens kwam ik een voor mij lastige hindernis tegen namelijk een diepe greppel waar ik overheen moest springen. Gelukkig liep er een echtpaar achter me waarvan de vrouw er ook niet overheen kon springen en zowel zij als ik werden geholpen door haar man en iemand die er al overheen gesprongen was. 

Ik kwam door het plaatsje Buren en ging weer op Nes aan. Opeens zag ik twee van de wandelvriendinnen die deze tocht niet liepen op de fiets aankomen. Nadat ik even met ze gepraat had gingen ze naar de andere vijf die de 25 km liepen op zoek.

Voor mij duurde het niet zo erg lang meer dat ik weer bij de finish was.

Toen ik me afgemeld had zocht ik een terras op om op de anderen te wachten. Toen ik daar zat kreeg ik een WhatsAppje dat ze nog 8 km moesten. Toen ook zij gearriveerd waren gingen we weer naar het huisje. We gingen die avond uit eten bij een pizzeria in Hollum. 

Ik moet zeggen dat de pizza heel lekker was en dat vonden de anderen ook van hun pizza's alleen had ik hulp nodig om mijn pizza in stukken te snijden omdat ik weinig kracht in mijn handen heb en de rand nogal hard was. Ineke zei later dat ze er zelfs een pijnlijk bovenarm aan had overgehouden, hahaha.

Het was een mooie dag geweest met prima wandelweer en een prachtige omgeving om te wandelen. Het uit eten gaan was een mooie afsluiting van de dag. 

Vier wandelvriendinnen zouden de dag erop alweer terug gaan maar drie anderen en ik bleven nog tot dinsdag.

(Het verslag hiervan volgt nog) 

Bezoek tentoonstelling Viva la Frida 15-10-2021 in Drents Museum Assen

De Mexicaanse Frida Kahlo (1907-1954) is zonder twijfel een van de bekendste en meest geliefde kunstenaars ter wereld. Haar indrukwekkende kunstwerken, opvallende verschijning, roerige leven en bijzondere levensstijl doen Kahlo uitgroeien tot een wereldwijd icoon én cultfiguur.

Ik wist al een hele tijd dat deze tentoonstelling er zou komen. Er had een heel stuk over haar in onze regionale krant gestaan en ik wilde daar graag naar toe. Ik had dus een kaart gereserveerd met een tijdslot (trouwens dat moet heel vaak bij belangrijke tentoonstellingen)

Ik ging met de trein naar Assen en werd op het stationsplein welkom geheten door de hond Mannes. 

Mannes, een hellehond, zou voorkomen in een legende die verwijst dat hij betrokken zou zijn bij het ontstaan van Assen

Al direct op weg naar het museum is er in de hele stad te zien dat de tentoonstelling er is. Ook in de etalages van winkels met o.a. vlaggetjes.

Vlakbij het museum zie ik een pomp in een muur.

Omdat ik nog rijkelijk vroeg ben ga ik in de buurt een kopje koffie drinken waar natuurlijk mijn QR code gecontroleerd wordt want ik wil binnen zitten en even van het toilet gebruik maken.

Hierna zet ik koers naar het museum om de tentoonstelling te gaan bezoeken. Wil je meer over Frida weten klik hier. Eerst bekeek ik een filmpje over haar leven in de Abdijkerk van het museum en daarna ging ik de tentoonstellingsruimte in.

Ik moet zeggen dat ik het een prachtige tentoonstelling vond.

Tehuacanna meisje:

Luca Maria zit op een vulkanische steen, precies op de grens van dag en nacht. de antieke piramides van Teotihuacan zijn gewijd aan de zon en de maan en staan voor het Mexicaanse verleden. Het speelgoedvliegtuigje in haar hand verwijst mogelijk naar de Tweede Wereldoorlog of symboliseert de toekomst.

Dimas Rosas:

Dimas Rosas is pas drie als hij overlijdt. Hij is de zoon van Delfina, die lang in Casa Azul werkt. Kahlo schildert het overleden jongetje in koninklijke kleding en met een kroon, tussen bloemen en met een afbeelding van Christus op zijn kussen. Zo is hij volgens de Mexicaanse traditie klaar om een angelito (engeltje) te worden. Kahlo geeft het schilderij in 1938 een nieuwe titel: Dressed for Paradise.

Er hingen verschillende votiefschilderijtjes.

Een votiefschilderij is een schilderij dat de opdrachtgever heeft laten maken op grond van een gedane gelofte; bijv. bij een behaalde overwinning, verkregen gunst, genezing etc.

Grootmoeder:

Het beste wat ik ooit maakte, vertelt Kahlo aan de kleindochter van Dona Rosita Morillo Safa. In de ogen van de oude vrouw zie je droefheid, maar kalmte en troost voeren de boventoon. Het witte haar geeft haar een aureool van licht. Contrast: Achter de rustig breiende vrouw schilderde ze een drukke achtergrond met wilde bladeren en takken. Met dat contrast brengt ze de voorstelling in evenwicht. Ze vond inspiratie in het werk van Europese kunstenaars. Dit werk lijkt wel op het portret van madame Roulin (la Berceuse) van Vincent van Gogh.

Op de grens:

In het werk zelfportret Op de Grens tussen Mexico en de VS presenteert Frida zich tussen twee tegengestelde werelden. Enerzijds haar thuisland Mexico met een warm landschap en typisch Mexicaanse symboliek en anderzijds de VS, een land waar ze al drie jaar woonde toen ze dit schilderij schilderde.

Gebroken:

Met een leven dat werd gekenmerkt door gezondheidsproblemen door een verkeersongeval op 18-jarige leeftijd (ongeveer dertig operaties getuigden ervan), moest Frida een stalen korset dragen om haar romp te ondersteunen. Op dit schilderij zien we de linten van het korset en talloze spijkers die haar lichaam doorboren. Een spijker gaat zelfs door haar hart, wat duidelijk maakt dat haar pijn niet puur fysiek was. Met tranen in haar ogen openbaart Frida zich aan ons als een geïsoleerde vrouw met een “gebroken” lichaam en ernstig lijden.

Zelfportret met aapje:

Op dit schilderij zie je haar met haar Mexicaanse naakthond Señor Xolotl. Links zien we het kopje van een zwart spinaapje en aan de rechterkant is een eeuwenoud beeldje geschilderd. Een zittend mannetje, gemaakt voor de tijd dat de Spanjaarden in 1517 Mexico veroverden. Frida, de dieren en het beeldje zijn met een lint ‘losjes’ aan elkaar verbonden. Het lint is linksboven om een grote spijker gekringeld. Op dit Zelfportret met aapje zie je niet dat Frida lijdt. Ze kijkt ons stoïcijns en zelfverzekerd aan. Met haar haardracht en kleding verwijst ze naar de stoere inheemse vrouwen uit het zuidoostelijke Tehuantepec. Vrouwen zijn daar in vele opzichten de baas. Ze bespotten zelfs mannen in het openbaar en ze halen -net als Frida- hun gezichtsbeharing beslist niet weg. Frida zet haar doorlopende wenkbrauwen en haar snor zelfs regelmatig wat aan met behulp van een kohlpotlood. De hond en het spinaapje, die ook op het schilderij te zien zijn, geven ons een inkijkje in Frida’s wereld. In de tuin van haar huis (het Blauwe Huis in Coyoacán) hield Frida meerdere aapjes. Ze komen vaak voor in haar zelfportretten en staan symbool voor de kinderen die ze niet kon krijgen vanwege de gruwelijke verwondingen die ze had als gevolg van het verkeersongeluk.

Een paar kleine Nips:

Op dit schilderij van 1935 schilderde haar gevoelens voor de affaire van haar man met haar zus Cristina. Het schilderij illustreert in wezen hoe gemakkelijk en licht Diego haar dodelijk pijn deed. Op het schilderij zijn de verwondingen fysiek dodelijk, in het geval van Frida is de dodelijke pijn emotioneel (“Ik ben vermoord door het leven”, schreef Frida in een van haar brieven.)

Het schilderij laat ook zien hoe deze toegebrachte dodelijke pijn door de dader (d.w.z. Diego) als irrelevant, niet belangrijk wordt beschouwd, slechts "een paar kleine hapjes".

De Bus:

Op dit schilderij zitten een paar mensen naast elkaar op een houten bankje van een gammele bus. Ze zijn vertegenwoordigers van verschillende klassen van de Mexicaanse samenleving. Van links naar rechts zijn er een huisvrouw die haar boodschappenmand vasthoudt, een arbeider in zijn werkoverall, een Indiase moeder op blote voeten die haar baby voedt, een kleine jongen die rondkijkt, een zakenman die zijn geldzak vasthoudt en een jong meisje dat zou Frida zelf kunnen zijn. In dit schilderij toonde Frida haar sympathie voor de onteigenden. Ze schilderde de Indiase moeder als Madonna en de blauwogige gringo is een representatie voor de kapitalisten.

Dit schilderij is ook een afbeelding van het busongeluk dat in 1925 plaatsvond en haar leven voor altijd veranderde.

Zelfportret met rode baret:

Gemaakt in 1932. Kleurpotlood op papier.

Vorstelijk:

Toen Frida voor het eerst begon met schilderen, schilderde ze veel portretten van haar goede vrienden en familieleden. Dit schilderij is er zo een en stelt haar vriendin Alicia Galant voor.

Miskraam:

Door het auto-ongeluk had ze problemen met zwanger worden. Dit schilderij laat één van haar ergste periodes zien als ze in 1932 een miskraam krijgt in het ziekenhuis in Detroit.

Ze schilderde zichzelf naakt en huilend in het midden van het doek, omringd door bebloede lakens. Zes verschillende navelstrengkoorden komen uit haar maag. De ene vertegenwoordigt de baby die ze zojuist had verloren, de rest vertegenwoordigt haar angst. Dit zoals het bekken dat haar belette om een ​​gezonde zwangerschap te krijgen en de slak die het langzame verlies van haar baby symboliseert.

Zonder Hoop:

Op geen van haar 80 zelfportretten valt echter ook maar een spoor van een glimlach te bespeuren, wat niet verwonderlijk is. Meer dan eens verging het lachen haar. Toen ze in 1945 weer een zware rugoperatie moest ondergaan gaf ze op heftige wijze uiting aan haar wanhoop. Boven een in een desolaat maanlandschap geplaatst bed, verheft zich een surrealistisch hekwerk met een monstrueus, octopusachtig gedrocht. Moeilijk te zeggen hoe het zit. Ontspruit dit beeld aan haar mond of wordt de ellende via een surrealistische trechter geïntubeerd?  

Gemis (Mijn verpleegster en ik:

Op dit schilderij is te zien dat Frida wordt verpleegd door haar inheemse Indiase voedster. Haar eigen moeder kan haar geen borstvoeding geven omdat haar jongere zus Cristina slechts 11 maanden jonger was dan zij. Haar familie huurde deze verpleegster in om haar borstvoeding te geven. De verpleegster werd later ontslagen omdat ze drinkt op haar werk. De relatie tussen Frida en de verpleegster lijkt koud en afstandelijk. Er zijn geen knuffels of omhelzingen. De verpleegster lijkt gewoon een praktisch proces van borstvoeding te doen. De baby heeft een volwassen hoofd van Frida en de verpleegster draagt ​​een precolumbiaans grafmasker dat haar gezicht bedekt. De reden kan zijn dat Frida zich niet kan herinneren hoe ze eruitziet sinds ze zo jong was. Ze ligt in de armen van de verpleegster, met het gezicht van een volwassen vrouw en het lichaam van een klein meisje, terwijl de melk als uit de hemel uit haar tepels valt.

Laatste zelfportret:

Dit tekent ze in haar dagboek. Pijlen doorboren haar lichaam en haar geamputeerde been is vervangen door een stok. Op de pagina ervoor schrijft ze een doodswens: Ik hoop dat het vertrek vreugdevol is en ik hoop nooit meer terug te keren. Na het verlies van haar been raakt ze in een diepe depressie.

Amputatie:

"Voeten waarom zou ik ze willen als ik vleugels heb om mee te vliegen", schrijft ze onder deze dagboektekening. Het is een maand voor de amputatie van haar rechterbeen. Haar voeten staan op een voetstuk, maar zijn gekruist, net als bij Jezus aan het kruis. Uit haar rechterbeen groeien doornige takken . Linkt ze misschien zo misschien haar eigen lijden aan dat van Jezus.

Schijn bedriegt:

Onder haar Tehuana-kleding gaat een verborgen wereld schuil. De wijdvallende kleding maskeert Kahlo's misvormde been, haar afbrokelende wervelkolom (een zuil) en de rugbrace. Onder de tekening schrijft ze schijn bedriegt.

De twee Frida's:

Hier is ze te zien voor het schilderij "De twee Frida’s". Op dit schilderij verbeeldt ze haar strijd met haar culturele identiteit. Rechts zien we haar als Mexicaanse volksvrouw en de links refereert aan haar Europese achtergrond.

Knalrood, luxueus leer. Borduursels met chinees gouddraad, een blauwe strik, met rinkelend belletje. Ondanks de wanhoop na de amputatie van haar rechterbeen, laat ze deze opvallende laarzen maken. Eeuwen van martelingen heb ik ondergaan en op sommige momenten verloor ik haast mijn verstand schrijft ze. 

Wat een magnifieke benen! En wat werken ze toch goed voor me roept ze uit naar haar vrienden. Zwaar onder invloed van pijnstillers danst ze op deze laarzen-met haar prothese- de Mexicaanse hoedendans voor hen. Maar haar veerkracht is op. Ze herstelt nooit helemaal van de amputatie. Ze viert nog één laatste verjaardagsfeest . een week later overlijdt ze op 47 jarige leeftijd thuis in La Casa Azul.
Naast schoenen waren er in vitrines ook korsetten en veel persoonlijke spullen van haar te zien. Ook veel kleding maar dat was doordat ze achter het glas lagen niet goed te fotograferen. 

Je ziet haar hier in New York waar ze is vanwege een operatie aan haar rug.

De fleurige Tehuana-outfit met zilverkleurig haarlint contrasteert opvallend met de grauwe skyline van New York.

Nadat alles aandachtig had bekeken ging ik naar het restaurant om een hapje te eten. Ze hadden speciaal wat Mexicaanse gerechten op de kaart staan. Ik nam friet met een soort chili con carne.

Na afloop ging ik nog even Assen in maar het duurde niet lang of ik zette weer koers naar het station waar ik onderweg in een tuin een beeld zag van boomzaagkunst.

Ik heb genoten van de prachtige tentoonstelling die nog te zien is tot en met 27 maart 2022. Ik heb bewondering voor deze vrouw die zo moeilijk leven gehad heeft en zo prachtig kon schilderen.

(info van internet en uit diverse folders)