vrijdag 30 augustus 2019

Zo onwerkelijk


Nooit meer jouw hand in de mijne
Jouw mond niet meer die mijn kust
Jouw stem en jouw lach niet meer te horen
Jouw streling niet meer door mijn haar
Niet meer samen zitten en kijken naar elkaar
Niet meer samen wild gaan spotten op de Veluwe
Niet meer samen gaan overwinteren in Turkije
Het samen is er niet meer nu mijn liefste 
zo onverwacht gestorven is
Maar mijn liefde blijft aanwezig
en zal nooit worden uitgeblust

maandag 19 augustus 2019

We zijn weer thuis

Onze vakantie zit er weer op en ondanks dat het de laatste twee weken nogal regenachtig was hebben we het toch fijn gehad. We zijn altijd graag op de Veluwe en krijgen nooit genoeg van de mooie natuur daar.

maandag 29 juli 2019

Vierdaagse Nijmegen 16 t/m 19 juli 2019

Ook dit jaar had ik me weer ingeschreven voor de vierdaagse van Nijmegen. Ik zou gaan proberen om de tocht voor de negende keer te gaan volbrengen. Even zag het er naar uit dat we (Heleen en ik) geen slaapplek zouden hebben omdat Manlief begin mei beide benen brak en dus de caravan niet richting Nijmegen kon brengen. 
Gelukkig brachten vrienden van Heleen uitkomst want die zouden hun caravan naar de camping brengen waar Manlief en ik al jaren tijdens de vierdaagse staan.
Zondagochtend 14 juli kreeg ik een Whatsapp'je met de tekst: "Ons verblijf vertrekt zo" en onderstaande foto.
Niet veel later stond Heleen bij me voor de deur en laadden we haar auto in. Het leek erop dat ik gedacht had dat we weken zouden wegblijven want zoveel bagage had ik klaargezet. Na veel passen en meten ging toch alles erin.

Na een voorspoedige reis kwamen we op de camping aan en stond de caravan al snel op zijn plaatst. Voor dat de vrienden van Heleen weer vertrokken gingen we eerst nog ergens wat eten.
Het leuke van deze camping is dat het geen massale camping is maar een camping die tijdens de vierdaagse extra plaatsen mag hebben. Hierdoor zie je ieder jaar weer dezelfde wandelaars. 

Maandag 15 juli
Deze dag gingen we onze startbewijzen ophalen. Heleen voor de 40 km en ik voor de 30 km.
Ik vind het dan ook altijd erg gezellig in Nijmegen en we kopen beiden dan ook nieuwe sokken. Beiden denken we dat onze voeten het tijdens de Vierdaagse alleen uithouden op nieuwe sokken (natuurlijk bijgeloof) Marina, onze vaste supporter tijdens de vierdaagse, kwam ook naar Nijmegen.
Die avond gingen we vroeg naar bed want Heleen had dinsdag de vroege start en moest al 4.15 uur met de pendelbus van de camping naar de Wedren maar niet nadat we onze lunchpakketjes en heuptasjes hadden klaar gemaakt.

Dinsdag 16 juli "De dag van Elst"
Voor mij voerde de route van de 30 km door Oosterhout, Slijk-Ewijk, Valburg, Elst, Bemmel en Lent weer terug naar Nijmegen. 
De eerste dag gaat het altijd over de Waalbrug waar het echt filelopen is. In veel van de doorkomstplaatsen hebben ze veel werk gemaakt van versieringen onderweg zoals b.v. in Oosterhout.
Ik had besloten om in Elst een rust te nemen in de Grote Kerk. Ieder jaar heb ik daar nog een rust gehouden.
Vele wandelaars hebben, net als ik, deze historische kerk ontdekt om even op adem te komen, uit te rusten of een pleister te plakken op het grasveld rondom de kerk, dat al eeuwen een "rustplaats" is. Het is ook een mooie gelegenheid voor wandelaars en bezoekers om elkaar hier te treffen. Al eeuwen is deze "hoog" gelegen cultusplaats een kruispunt van wegen!

 
Achteraf had ik eerder ook nog een rust moeten houden want ik vond het wel erg lang duren voordat ik bij de kerk was en ik was blij dat ik daar even van de voeten was en gebruik kon maken van het toilet. 
Ondanks dat het daar lekker toeven was moest ik weer verder via Bemmel naar Lent. In Lent hebben ze ieder jaar een straat omgedoopt tot Via Begonia.
Daarna over de Waalbrug terug naar Nijmegen waar ik me ging afmelden op de Wedren. Dag 1 heb ik volbracht. Heleen was intussen al met Marina en haar ouders naar de camping gegaan. Zij had natuurlijk weer erg snel gelopen en had de vroege start terwijl ik de late start had.
Heleen en Marina maakten nasi wat we ons allemaal heerlijk lieten smaken.

Woensdag 18 juli "De dag van Wijchen" 
De tocht voerde mij door Alverna, Wijchen, Beuningen en Weurt en via de Waalkade weer naar de Wedren. Deze dag kwamen we ook langs de camping waar wij staan en dat was een prima plek voor mij om te rusten. Ieder jaar doe ik hier een rust en zorgt Manlief voor koffie en een gevulde koek. Wel gek dat hij er dit jaar niet was. 
Iedere ochtend dronk ik op de Wedren koffie en at er mijn broodjes voor het ontbijt. Hierna ging ik in de rij staan om te wachten tot we mochten vertrekken. Heleen had deze dag de late start en ik ging al met haar mee met de pendelbus naar de Wedren. Heleen had vandaag twee "meelopers" uit de vriendinnenwandelgroep. Gezellig voor haar!
Toen ik uit het bospad kwam zag ik toch sneller dan dat ik verwacht had de rustpost op onze camping. Ik kocht er een koffie en ging naar de caravan. Heleen was daar al eerder geweest en er lag een gevulde koek op tafel (je moet nooit afwijken van goede gewoontes)
Na een poosje ging ik weer verder en via Alverna bereikte ik Wijchen. Wijchen waar het ook dit jaar weer vastliep op de plek waar alle afstanden samen komen. 
De toeschouwers stonden rijendik. Ik zag later dat ik van Marina een Whatsapp'je had gekregen dat ze aan de rechter kant bij een gele vlag stonden tegenover een apotheek. Ik weet niet of als ik het app'je op tijd gelezen had ze wel gezien zou hebben. 
Ondanks dat iedereen zei dat het prima wandelweer was vond ik het voor mijzelf al veel te warm.  
Deze dag gaat het laatste stuk door de gezellige volkswijk het Waterkwartier en langs de Waalkade in Nijmegen. 
De Waalkade lijkt in mijn gevoel altijd kilometerslang, en dat was dit jaar niet anders, maar uiteindelijk kwam ik dan toch op de Wedren om me af te melden. 
Na een poosje kwam Heleen ook binnen met haar "meelopers".
Dag 2 zijn we doorgekomen zonder problemen op naar de volgende dag. 

Donderdag 18 juli "De dag van Groesbeek"
Deze dag voerde de route van de 30 km mij door Malden,  Molenhoek, Moek, Groesbeek en Berg en Dal.
Het was de dag van de Zeven Heuvelen en ik hoopte dat het voor mij niet de dag van de Zeven Bergen zou worden. Ik had die dag de late start en ik hoopte maar dat ik op tijd binnen zou zijn. Ik heb deze dag daarom ook bijna geen foto's genomen. De weg van Mook naar Groesbeek over de Mookerheide vind ik altijd een saai stuk want er staan geen toeschouwers langs de weg. Ook is de weg op sommige plaatsen een stuk vals plat. Zowel in de Tweede Wereldoorlog als in de Tachtigjarige oorlog is op deze heide flink gevochtenIn het begin van de weg is het Britse ereveld waar 322 gesneuvelde militairen liggen begraven.
Cross of Sacrifice bij de ingang
Toen ik bij Groesbeek moest invoegen bij de 40 en 50 km lopers werd het heel erg druk en ook langs de kant stonden heel veel toeschouwers.  Ondanks dat je nog niet op de Zevenheuvelenweg bent begin je toch al met stijgen en ik was blij toen ik de Zevenheuvelenweg uiteindelijk op draaide. Al stijgend en dalend keek ik uit naar de camper van onze regionaal dagblad want die zou telegrammen voor de lopers bij zich hebben en er was me gezegd dat ik daar langs moest. Eindelijk zag ik de camper en er waren voor me heel wat telegrammen maar ik besloot deze pas 's avonds op de camping te lezen. 
Ik had gedacht dat er op de Zevenheuvelenweg veel bomen zouden zijn waar eikenprocessierupsen in zouden zitten maar ik zag maar één boom waar een lint om zat. 
Het stuk van Berg en Dal vind ik altijd nog een lang stuk maar rond 15 uur kon ik me dan toch afmelden op de Wedren. Ondanks dat ik het weer wat benauwd had gevonden bleek toch dat de heuvelen geen bergen voor me geweest waren. 
Later op de camping las ik de vele telegrammen die het Dagblad van het Noorden voor me had meegebracht.

Vrijdag 20 juli "De dag van Cuijk"
Deze dag zou mijn route me via Overasselt, Heumen, Molenhoek  en Malden me naar de Via Gladiola brengen om voor de negende keer de Vierdaagse te volbrengen. Ondanks dat deze dag "De dag van Cuijk" genoemd wordt komt de 30 km route niet door Cuijk. Misschien wel wat vreemd maar wel begrijpelijk omdat voor de 4daagse hier een speciale pontonbrug gelegd wordt. Deze tijdelijke pontonbrug over de Maas tussen Cuijk en Middelaar bestaat uit vier brugdelen en wordt door militairen aan elkaar gekoppeld. De brug drijft op het water en wordt in 20 minuten in elkaar gezet. Toen ik nog de 40 km liep vond ik het iedere keer weer een belevenis om hier over te gaan.
De laatste drie dagen kwam ik steeds langs een terrein waar lopers hun fiets konden stallen maar ik vroeg me toch wel af of je je stalen ros weer gemakkelijk zou kunnen terug vinden. 
Ook kwam ik de laatste drie dagen langs de "Vierdaagse Tuin". Deze dame had haar hele voortuin en zichzelf in de kleuren van de Vierdaagse gestoken.  
In de wijk Hatert in Nijmegen stond ook iedere dag voor een woning een tafel met allerlei etenswaar. Deze dag nam ik er een bekertje bouillon. Andere dagen ben ik er gewoon aan voorbij gegaan.
Net als voorgaande jaren zou ik bij St Walrick mijn eerste rust houden. Andere jaren zat Manlief hier altijd omdat dit ook vlakbij de camping is. 
Bij de Hatertse en Overasselse Vennen stond niet ver van de weg af een schaapskudde. Vele wandelaars merkten op dat de kudde daar waarschijnlijk expres was.
Bij St Walrick moest ik nu zelf mijn koffie met aardbeivlaai halen wel vreemd hoor maar ik kon lekker in de tuin van het restaurant zitten.
Vlak voor Overasselt stond dat ik nog maar 17,8 km had af te leggen tot de finish en ik bedacht dat het nu toch wel gek moest gaan wilde ik het niet halen. 
De dijk van Overasselt naar Heumen vind ik altijd een vervelend stuk. Het lijkt of er geen eind aan komt en deze keer was het helemaal vervelend omdat er een groep vlak achter me liep die steeds met een megafoon allerlei dingen riep en gekke liedjes zong. Deze dijk is vrij smal en ik heb ze tenslotte me maar laten passeren.
In Heumen heb ik nog een korte rust gehouden en toen begon ik aan mijn laatste 12 km. 

Ik had inmiddels via de Whatsapp twee foto's gekregen. De eerste vond ik echt heel erg op mij slaan want ik zeg altijd tegen mijn wandelmaatjes dat ik een slak of schildpad ben.  
 
Ook kreeg ik een foto waarop te zien was dat Karin met Heleen vanaf Cuijk illegaal meeliep.
Toen begon mijn triomftocht over de Via Gladiola en ik bemerkte dat ik af en toe wat emotioneel was vooral toen ik langs de patiënten van het Raboud liep die op hun bedden langs de route stonden. 
Gedurende de intocht van de Nijmeegse Vierdaagse wordt St Annastraat omgedoopt tot Via Gladiola en is deze het slotstuk van de Vierdaagse. De naam Via Gladiola gaat terug naar de uitdrukking “De dood of de gladiolen”. Deze uitdrukking kent een geschiedenis die terug zou gaan tot de Romeinse tijd. De gladiool wordt ook wel zwaardlelie genoemd omdat de bladen van de gladiool de vorm hebben van een zwaard: scherp en spits toelopend. Een Romeins zwaard heet gladius, een kleiner zwaard gladiolus.
Een gladiator was een zwaardvechter die in de Romeinse tijd in de arena op leven en dood streed om het publiek te vermaken. In zo'n gevecht liet de verliezer het leven, de winnaar werd bedolven onder gladiolen. Zo is het krijgen van gladiolen een symbool geworden voor kracht en overwinning.
bron: internet
Heleen had me laten weten waar haar ouders en zus op de tribune zaten en toen ik ze zag riep ik: GEHAALD. Ik ging onder de finishboog door en riep YES, YES zo blij was ik dat ik het weer gehaald had. Ik kreeg mijn nummertje 9 en zocht Marina op om te wachten op Heleen en Karin.
Zo trots als een pauw, het is weer gelukt
Heleen toont vol trots haar gouden Vierdaagsekruis 
Mijn cijfertje 9 is daarbij vergeleken maar een iel dingetje en volgens Manlief had het ook een 6 kunnen zijn maar het cijfertje 6 bestaat niet dat is een zilveren Vierdaagsekruis met een kroontje. 
Ik heb weer erg genoten van de vierdaagse. En het bewijs is geleverd ik moet iedere dag nieuwe sokken aan doen want dan krijg ik geen blaren. De laatste dag kon ik mijn nieuwe sokken niet vinden (zaten trouwens gewoon in mijn koffertje) en moest dus een oud paar aan met het gevolg dat ik op mijn rechter voet 3 kleine blaartjes had. 
Geweldig dat we de caravan van Jan en Kim mochten gebruiken en dat zij deze voor ons naar de camping brachten. Hartelijk dank hiervoor 
Ook wil ik iedereen bedanken voor de telegrammen die ik op de Zevenheuvelenweg mocht ontvangen. Ook was het fijn om onze trouwe supporters, Heleen haar ouders en Marina iedere dag op de Wedren te zien.
Ook dank voor de bloemen, kaartjes en cadeautjes die ik mocht ontvangen.
Maar vooral Heleen bedankt voor je gezelligheid ondanks dat we een verschillende afstand liepen was het toch weer geweldig. 

zaterdag 13 juli 2019

Klaverblad wandeltocht Uffelte 07-07-2017


Elk jaar wordt er in juli (de op één na laatste zondag voor de vierdaagse van Nijmegen) de Klaverblad wandeltocht gehouden. Dit is een wandeltocht die bestaat uit vier afzonderlijke routes van elk ongeveer 10 km en de routes lopen door een van de vier natuurgebieden welke rond Uffelte liggen: het Uffelter Binnenveld, Holtinge, Oosterzand en Rheebruggen. Men kan kiezen hoeveel km men deze dag wilt lopen 10, 20, 30 of 40 km. Elke tocht begint bij Herberg de Roskam te Uffelte. Na iedere tocht kom je daar ook weer terug. Daarom spreken ze ook over de Klaverbladwandeltocht. 
Heleen en ik hadden al eerder besloten om deze tocht te gaan doen. Heleen 40 km en ik 30 km. We zouden ieder op ons eigen tempo lopen, dat is zowel voor Heleen als voor mij het prettigst. Trouwens Heleen moet bij de 4daagse 4 x 40 lopen en ik mag gezien mijn leeftijd 4 x 30. Karin had tegen Heleen gezegd dat zij met haar mee zou wandelen dus vertrokken wij die ochtend al vroeg naar Uffelte.

Toen wij Uffelte binnen reden zagen we al snel een speciaal voor de tocht gecreëerd parkeerterrein. Het was van daar niet ver lopen naar de startlocatie.
Toen wij het terras van Herberg de Roskam opliepen om ons in te schrijven zagen we een bord met de regels m.b.t. de wandeltocht. Ik heb dat nog nooit zo ergens zien staan.
Ik schreef me net als Heleen en Karin in voor de 40 km want anders had ik nog niet in kunnen schrijven. 
Na een kop koffie begon ik om 7 uur 30 aan mijn tocht. De eerste route was de Ooster-Westerzand route. 
Het Ooster-, Westerzand is een heidegebied op de stuwwal Havelterberg. De Havelterberg bestaat voor een groot deel uit kalkrijke rode keileem, die verantwoordelijk is voor de floristische en vegetatiekundige verscheidenheid van het gebied. Deze keileem vormt een slecht doorlatende laag waardoor zelfs boven op de berg natte condities bestaan, waarin dopheidevegetaties voorkomen. Natte en droge heiden en heischrale graslanden in afwisseling met vennen en stuifzanden vormen de belangrijke bestanddelen van deze (half)natuurlijke variatie. In de vennen zijn verschillende stadia van verlanding aanwezig. Ook verschillen de vennen in voedselrijkdom. Rond de essen komen plaatselijk soortenrijke eikenberkenbossen voor. In de stuifzandgebieden die vrijwel volledig zijn bebost zijn plaatselijk nog kleinschalige stuifzanden aanwezig met karakteristieke soortenarme buntgras vegetaties
Vlak voor de herberg stond een leuke wegwijzer waarop stond in welke richting het begin van de verschillende routes was.


Onderweg zag ik een apart karretje wat gebruikt werd om het land te besproeien. 
Natuurlijk waren er overal weer schapen te zien. Dat kan ook eigenlijk niet anders in Drenthe. Het was heerlijk om in het bos te lopen en ik genoot dan ook met volle teugen.
Gelukkig stond de route heel goed aangegeven met pijlen want als je alleen loopt moet je zeker goed opletten.
De controlepost was bij camping "De Blauwe Haan" Hier hebben Heleen en ik al vaker een controle gehad bij de 4daagse van Diever maar dan kon je er ook op het terras zitten en wat te drinken kopen. Dit was nu niet het geval waarschijnlijk omdat het nog vrij vroeg was.


Nadat ik 11,1 km gewandeld had kwam ik weer in "De Roskam" aan liet mijn kaart stempelen en kreeg de routebeschrijving voor de Rheebruggen route.
Rheebruggen is een landgoed met loofbossen, hakhoutcomplexen, graslanden, akkers, houtwallen, lanen en Saksische boerderijen; gelegen op een zand- en keileemopduiking, omgeven door open, laaggelegen, vochtige grasland gebieden.

Toen ik Uffelte uitliep kwam ik langs de Drentse koopgoot waar allerlei tweedehands spulletjes te koop werden aangeboden.
Ik stak de drukke Rijksweg en de Drentse Hoofdvaart over en ging nog over een brug. 
Intussen had ik van Heleen al een app'je gekregen dat zij aan het appelgebak zaten en later nog een app'je dat er een pad in deze route zat wat ik heerlijk vind, maar niet heus. Zag het later pas toen ik deze route al gedaan had dat ze me berichtjes had gestuurd. 
Ik vind die paden langs sloten en maaipaden altijd verschrikkelijk. Dit pad vond ik deze keer ook wel bijzonder lang. Ik werd ook steeds ingehaald door medewandelaars want mijn tempo is op zo'n pad helemaal langzaam.
Toch was dit ondanks dat pad langs die sloot wel weer een mooie route.

Deze route was 9,4 km en toen ik weer bij "De Roskam" kwam zag ik Karin op het terras zitten. Haar voeten vonden 20 km genoeg zei ze. Ik nam er even een rust met een kop koffie en vertrok toen voor mijn laatste route: De Uffelter Binnenveld route.
Het Uffelter Binnenveld is een gevarieerd terrein met heide, bloemrijke schraallanden en bos. Het heet een binnenveld omdat het terrein van oudsher aan alle kanten door landbouwgrond omsloten werd. De vegetatie van het heideterrein is – mede als gevolg van de hoogteverschillen – bijzonder gevarieerd. In het voorjaar hebben Heikikkers de vennen in gebruik als voortplantingslocatie. Het gebied is rijk aan vlinders en libellen.
Toen ik het dorp uitliep zag een Huiszwaluwtil.


Als snel voerde de route weer door het bos en over paden langs heide.
Het waren hoofdzakelijk onverharde paden en het was soms wel oppassen geblazen omdat er soms veel boomwortels op de paden waren. Ik ben iemand die nogal snel struikel omdat ik niet altijd mijn voeten goed optil.
Wat mij opviel was dat de routes heel goed voorzien waren van pijlen. Mislopen was eigenlijk niet mogelijk. Ook lagen er soms kleine obstakels op het pad.
Ik kwam op het Domineespaadje.
Het Domineespaadje dateert uit de 16e eeuw en verbindt de Pastorie aan de Raadhuislaan met de Clemenskerk aan de Kerklaan, een afstand van 500 meter.

In WO II was dit streng verboden gebied aangezien hier telefoonkabels van de Duitsers liepen, die aan het kanaal, de Drentse Hoofdvaart, stellingen hadden ter verdediging van de  gelukkig nooit operationeel geworden “Fliegerhorst Havelte”.
Ná de oorlog raakte het paadje in onbruik en verval o.a. vanwege mogelijk achter gebleven munitie.
Pas in 2002 heeft “Landschapsbeheer Drenthe” met behulp van de inzet van vele vrijwilligers dit prachtige in oude luister hersteld.

Ik kwam langs het golfterrein van Havelte en ook hier zag ik veel bomen met linten die waarschuwden voor de eikenschorsprocessierups. Ik vond dit natuurlijk helemaal niet prettig en was zo bezig met speuren naar die bomen dat ik vergeten ben om nog meer foto's te nemen. 
Toen ik op een graspad liep vlakbij het dorp Uffelte vroeg een man of ik wel goed liep want hij had verder nog geen wandelaar gezien. Ik zei dat ik het zeker wist want ik zag net een pijl. Later toen hij me passeerde op de fiets zei hij dat er nog meer wandelaars achter me aankwamen.
Voordat ik me in De Roskam ging afmelden kwam ik in het dorp nog langs deze Minibieb.
Na mijn afmelding ging ik bij Karin op het terras zitten wachten op Heleen die nog bezig was aan haar vierde route. 
Ik heb in totaal 29,7 km gelopen en ik vond het een pracht tocht ondanks dat er veel onverharde paden in zaten. Ik vind dit een tocht die ik zeker nog eens zou willen doen.
Dit was de laatste trainingstocht voor de Nijmeegse Vierdaagse en ondanks dat het lopen me deze dag goed afging ben ik er niet zeker van of ik de 4daagse met succes zal uitlopen.