zondag 9 februari 2020

Wandeldag Schutrups Exloo 02-02-2020

Op 2 februari vertrok ik met vier van mijn wandelvriendinnen naar Exloo om daar te gaan deelnemen aan de Wandeldag van Schutrups. Deze tocht werd al voor de 22e keer gehouden. Ik had al vaker aan deze tocht meegedaan maar lang geen 22 keer. 
Ik trof het dat ik het oude vrouwtje en nogal stijf ben en daarom mocht ik voorin in de auto zitten. De drie dames die achterin zaten zaten als haringen in een ton, hahaha.
Nadat we ons hadden ingeschreven voor de 10 km dronken we eerst nog een koffie en enkelen maakt nog even gebruik van het toilet en toen begonnen we aan onze tocht in de miezerige regen.
Wel jammer dat het weer niet echt goed was want het is er een prachtige omgeving maar ondanks de regen genoten we. 
Toen we op een kruispunt een beeld tegenkwamen nam Conni even de moeite om te lezen wat het voorstelt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het beeld al vaker gezien heb maar eigenlijk nooit geweten heb wat het idee achter het beeld is. 
Toen we er ongeveer de helft van onze wandeling hadden opzitten zagen we de tenten waar we iets komen nemen of even konden schuilen in dit geval. Hier was voor de jeugd ook de mogelijkheid om samen met leden van de scouting zelf brood te bakken. Er was dit jaar eigenlijk weinig tot geen jeugd te zien maar daar zal het weer wel debet aan geweest zijn.
Na een korte pauze gingen we weer verder en het bleef maar miezeren. Maar het deerden ons eigenlijk niet.  
Omdat het zo regenachtig was heb ik nauwelijks foto's gemaakt en die ik gemaakt heb zijn niet top.
Op bovenstaande foto is er nog een van de afvalemmers te zien die er stonden voor de Dogwalk van de dag ervoor.
We kwamen weer in de bebouwde kom van Exloo.
Niet veel later kwamen we fris en fruitig weer bij de startlocatie aan. Schutrups is een winkel in o.a.schoenen en in sportkleding en ze hadden deze dag een mooie aanbieding met hoge wandelschoenen. 
Voor Janny waren er schoenen die haar wat merk etc. aanstonden dus de koop was snel beslist. Helaas hadden zij geen lage schoenen van het merk wat ik draag.
Bij het inschrijfgeld voor de tocht zat ook een kom snert en dat smaakten ons alle vijf heerlijk. Ondanks dat we een heerlijke nazit hadden werd het toch tijd om weer naar huis te gaan.
Conni, Cora, Karin en Janny het was weer tof om met elkaar te wandelen. Ik vind het nog altijd fijn dat jullie het oude vrouwtje 
mee willen hebben, hahaha.

maandag 3 februari 2020

Een paar dagen uit logeren 17-01 tot 21-01-2020

Maandagmorgen 17/1 vertrok ik naar mijn broer en schoonzusje om er een paar dagen te gaan logeren. Zij wonen in Hardinxveld- Giessendam. 
Hardinxveld is een van de oudste nederzettingen in de Alblasserwaard, die tijdens de tiende en elfde eeuw werd ontgonnen. Het plaatsje Hardinxveld is ontstaan aan de monding van het veenriviertje de Giessen in de Merwede. Hardinxveld was een nederzetting van belang, want het had in 1105 al een kerk. Giessendam was een jongere nederzetting, ontstaan bij een dam in de Giessen. Hardinxveld-Giessendam dateert van 1957, toen de dorpen Giessendam en Hardinxveld werden samengevoegd.
Van de zeventiende tot begin twintigste eeuw leefden de inwoners van Boven-Hardinxveld voornamelijk van de riviervisserij. In 1885 werd Hardinxveld-Giessendam aangesloten op het spoorwegnet. Het werd een industriegemeente. Na de teloorgang van de visserij vonden veel Hardinxvelders een bestaan op de scheepswerven en bij aannemersbedrijven. 
Het beeld de zalmvisser (een geschenk van de scheepswerf "De Merwede") herinnert nog aan die tijd. 

Omdat Hardinxveld-Giessendam niet naast de deur is heeft een bezoek aan hen van een paar dagen de voorkeur zeker nu ik ook niet meer in het bezit van een auto ben. Het reizen met de trein vind ik geen probleem dus na een voorspoedige reis van 4 uur kwam ik op het station aan waar zij al op mij stonden te wachten.
Die eerste dag werd besteed aan het gezellig bijkletsen en wat ik ook heel heerlijk vond ze hebben een fijne relaxstoel en deze mocht ik de hele tijd tijdens de logeerdagen gebruiken.
De volgende dag was het helaas wat mistig want ik had me er op verheugd om tijdens een wandeling met mijn schoonzusje op de dijk langs de Merwede te wandelen. Helaas was het zicht maar beperkt.
Toch was het heerlijk om er te wandelen. Iets minder prettig vond ik de trappetjes die ik af en op moest bij de Peulensluis, onder de A15, om weer in Hardinxveld te komen.
We liepen nu weer in de bebouwde kom en mijn schoonzusje zei dat we bij de buurman een kopje koffie zouden gaan drinken. 
Ik dacht eerst de Buurman? Maar dit blijkt een 100% non-profit koffiehuis te zijn die met een enthousiast team van vrijwilligers de hele week de beste koffiespecialiteiten, lekkerste taarten, tosti's, ijsjes en nog veel meer maken.

De ultieme drijfveer is de wens om “een goede buur” te zijn voor mensen dichtbij en ver weg. En hoe wordt je een goede buur? Volgens hen is dat - in theorie -  vrij eenvoudig: door te delen! Delen in tijd en aandacht met mensen dichtbij, maar bijvoorbeeld ook delen in middelen en contacten aangaan met mensen in nood verder weg.  “Delen dichtbij” en “delen ver weg” noemen ze dat.
Het “delen ver weg” houdt in dat de horeca-opbrengst 100% ten goede komt aan een project van “Hardinxvelders ver weg”. Projecten waar ze ook na een donatie betrokken bij blijven en contact mee onderhouden, om te blijven supporten en anderen te inspireren. Zo maken ze door lokaal actief te zijn wereldwijd een verschil in de levens van mensen die het moeilijk hebben!
Ik ben helaas vergeten om een foto te maken van de koffie en de boterkoek die we er gebruikten. 
Boven de ingangsdeur van de Nederlands Hervormde kerk zag ik  een sterk west-afwijkende houten zonnewijzer van vóór 1821.
's Woensdags kwam mijn zusje en een vriendin ook een dag op bezoek. Ik wist dit niet en het was echt een verrassing want ook haar zie ik niet erg vaak omdat zij in Amstelveen woont. Echt gezellig om zo met elkaar samen te zijn. 

Op donderdag gingen mijn schoonzusje en ik ook weer een stuk wandelen. 
Eerst een stuk door de bebouwde kom en later een stuk langs het industrieterrein. 
Ook deze keer dronken we een kopje koffie onderweg en wel bij McDonald's. Wij zijn geen McDonald's fans maar een koffie is er natuurlijk altijd wel te doen. Nu daar hadden wij echt geen spijt van want toen we afrekenden en een zeer vriendelijke man de prijs zei dachten we in eerste instantie dat hij het maar over één kopje koffie had. Nee dat was niet zo zei hij het was de seniorenprijs. Mijn schoonzusje is nog geen 65 maar voor haar werd die prijs ook berekend. Toen wij onze koffie op hadden kwam de vriendelijke man aan ons tafeltje en vroeg of wij nog een kopje van de zaak wilden.  Natuurlijk sloegen wij dat niet af. Hij zei wel dat dat niet de gewoonte was maar wij vonden het heel aardig. We dachten hij is vast de bedrijfsleider.  
Op de terugweg zag ik hier en daar al wat sneeuwklokjes uit de grond komen. We hadden ruim 6 km gewandeld.

Vrijdag ging ik in het begin van de middag weer terug naar huis. Ik heb genoten van de dagen die omgevlogen zijn. Broer en schoonzus bedankt voor jullie gastvrijheid en voor het lekkere eten wat mij iedere dag voorgezet werd. Hopelijk is het de volgende keer mooi helder weer zodat we een stuk langs de Merwede naar Gorinchem kunnen wandelen.
(al het cursieve heb ik van internet gehaald) 

zondag 26 januari 2020

Bezoek iconententoonstelling Klooster ter Apel 18-01-2020



Een bezoek aan het Museum Klooster Ter Apel stond al even op het programma van mijn schoonzusje en mij omdat er Russische Iconen te zien waren. We dachten dat we nog maar weinig tijd hadden om te gaan omdat we dachten dat het binnenkort afgelopen zou zijn maar toen we er waren zag ik dat het tot 2021 zou zijn dus nog tijd genoeg zouden we gehad hebben.
Het Museum Klooster Ter Apel verkreeg in 2018 per legaat een bijzondere particuliere collectie. De collectie bestaat uit 32 Russische Iconen uit de 18e en 19e eeuw en twee kloosterkisten. De Iconen hingen destijds in Russisch-Orthodoxe kerken, vooral in Noord-Rusland maar ook in Russische huiskamers. Het museum heeft deze deelcollectie vernoemd naar haar schenker, mevrouw F. Wilbers.
Een icoon is een afbeelding van Christus, de Moeder Gods, heiligen of hoogfeesten. Iconen behoren tot de oosters-orthodoxe, de oriëntaals-orthodoxe en oosters-katholieke kerken en zijn onlosmakelijk verbonden met het kerkelijke en spirituele leven van deze kerken en hun gelovigen.
Iconen zijn geschilderd op een houten paneel. Bij het schilderen dient rekening gehouden te worden met bepaalde regels. Deze regels zijn opgesteld in de schilders­boeken en hebben de bedoeling voor zuiverheid en uniformiteit te zorgen en niet af te wijken van de leerstellingen van de Kerk.
Het schilderen van iconen is binnen de oosters-orthodoxe kerk een werk waarvoor Gods zegen gevraagd wordt; het gaat in de regel gepaard met gebed en vasten. Een icoon wordt meestal niet
gesigneerd, omdat men ervan uitgaat dat het Gods hand is die het schilderen begeleidde; de Grieken signeren hun iconen wel.
Je kon in het zaaltje waar de iconen hingen een code scannen en zo kon je van iedere icoon de uitleg lezen. Ondanks dat ik wel eens in Griekenland met een rondreis een iconen atelier bezocht wist ik toch niet zo heel veel meer van iconen.
Het viel niet mee om mooie foto's te nemen omdat er soms spotjes op de iconen gericht stonden. Er hingen ook een aantal hele kleine iconen achter glas. Deze waren heel mooi maar niet te fotograferen omdat ze achter een glasplaat zaten.
Ik laat meestal een reactie achter in een gastenboek als ik ergens geweest ben en dit deed ik ook nu. Wel met een pen van ganzenveer natuurlijk in een klooster. Hoewel ik mijn mond wel heel strak trek was het schrijven toch echt niet zwaar, hahaha.  
We besloten om bij het hotel restaurant het Boschhuis tegenover het klooster een kom mosterdsoep te gaan eten want die is er heerlijk wisten we.
Vroeger was het Boschhuis het brouw- en bakhuis van het klooster. Na de opheffing van het klooster werd hier het Commandeurshuis van de stad Groningen gevestigd en nog later werd het "Hotel Boschhuis" wat het nu dus nog is.

Het was een leuk uitstapje en bij thuiskomst heb ik de icoon die ik in Griekenland gekocht heb nog eens goed bekeken en hoewel deze niet echt oud is vind ik hem nog steeds heel mooi. De afbeelding op mijn icoon stelt de intocht van Jezus op een ezel in Jeruzalem voor. 

woensdag 15 januari 2020

Vrijetijdsboulevard-wandeltocht Roden 11-01-2020


Aan de Vrijetijdsboulevard-wandeltocht in Roden werd als proef door de FLAL eenmalig een route van ongeveer 10 kilometer toegevoegd. Het scheen dat een aantal oudere leden, die de langere afstanden niet meer kunnen of willen wandelen, hier naar hebben gevraagd. In overleg met het bestuur was besloten deze wens (voorlopig) eenmalig te honoreren. Tevens hoopt het bestuur en de routecommissie hiermee ook jonge en beginnende wandelaars te motiveren voor de wandelsport. Aan het einde van het seizoen zal de levensvatbaarheid van een kortere afstand geëvalueerd worden.


Janny en ik hadden een paar weken geleden al besloten om deze tocht, van 10 km, van de FLAL te gaan doen. Wij vonden het wel fijn om 10 km te doen want bij de FLAL is 25 km altijd de minste afstand die je kan doen (FLAL staat niet voor niets voor Friese lange afstands lopers en voor 10 km trekken deze leden hun wandelschoenen niet aan)
De start locatie was Indoor Skihal "Snow & Co" in Roden
Nadat we ons hadden ingeschreven hadden we nog ruim de tijd om een kop koffie te drinken voordat we mochten vertrekken. Bij de tochten van de FLAL houden ze zich strikt aan de starttijden en de 10 km mocht pas om 10 uur vertrekken. 
Terwijl we zaten te wachten tot wij mochten starten keek Janny nog even op de wandelsite of er binnenkort nog een tocht was bij ons in de buurt.
Ondanks dat ze nooit een tocht van 10 km hebben stond er toen wij vertrokken nog een hele rij wandelaars te wachten om zich te laten inschrijven dus zo te zien was er animo genoeg voor de 10 km.
Nadat we even een stukje op een fietspad langs een weg gelopen hadden gingen we al snel een gebied in met bospaden.
Aangezien de temperatuur nu niet echt geschikt was om op dit bankje te rusten lieten we dit maar links liggen. Trouwens ik vond het wel lekker wandelweer want ik ben toch meer een wandelaar voor als het niet te warm en niet te zonnig is. 
Het zou nu niet meer zo lang duren dat we bij de Rust en de Controle zouden zijn. We hadden er toen ongeveer 6,5 km opzitten
De rust was in café "Hart van Lieveren" een wat gedateerd dorpscafé wat zo te zien ook als dorpshuis gebruikt word. Normaliter nemen we geen rust als we nog maar 6 km gewandeld hebben maar ik vond het wel fijn om nu mijn broodjes te eten en een kop koffie te drinken.
Nadat we na de rust verder gegaan waren kregen we de ingrediënten waar de FLAL tochten om bekend staan. Modderige, glibberige en paden met diepe plassen.
Omdat ik lage wandelschoen heb is het altijd wel een kunst om geen natte voeten te krijgen maar het is me toch gelukt om droge voeten te houden.
We vonden dit wel een apart soort bruggetje van die rioolbuizen.

Kwamen we toch bij de vistrap langs, Janny had al gezegd dat ze dacht dat hij vlakbij was waar wij op dat moment wandelden maar toen waren we er nog iets vanaf. Ik heb in een bosachtige omgeving nooit een goed richtingsgevoel en kan me ook nooit herinneren of ik al eens eerder op zo'n pad gelopen heb. alles lijkt zo op elkaar vind ik.
 
We gingen weer richting Roden en niet veel later meldden we ons weer af in de Skihal "Snow & Co". Het bleek dat er 926 wandelaars aan de tocht hadden deelgenomen. Ik weet niet of dat hoge aantal komt omdat er deze keer een afstand van 10 km als proef was maar het zou me niet verbazen als dat mede de oorzaak was. 
De totale afstand die wij afgelegd hebben was 11,6 km. Het was gezellig om met Janny te wandelen en ik vond het ook heerlijk dat het "maar" 10 km was.
(Sommige foto's heb ik van Janny gekregen)