Hunzeloop-wandeltocht 17-09-2022 Zuidlaren

Berend Botje ging uit varen.
Met zijn scheepje naar Zuidlaren.
De weg was recht, de weg was krom. 
Nooit kwam Berend Botje meer om.
Als ik in Zuidlaren ben of er door kom moet ik vaak aan dit bekend negentiende-eeuws kinderliedje denken en dus ook de dag dat ik de Hunzeloop-wandeltocht in Zuidlaren deed. 
Vier van mijn wandelvriendinnen gingen voor de 20 km maar ik zou voor de 5 km gaan, trouwens 20 km kan ik niet meer. Aangezien hun starttijd veel vroeger was als die van mij was mijn schoonzusje zo lief om als taxichauffeuse voor me te fungeren. Zelf heb ik geen auto meer en met OV is het haast niet te doen om er te komen.
Ik had me al van tevoren ingeschreven en nadat ik gescand was kreeg ik een bon waarmee ik een kopje koffie met een Drents kniepertje kon halen voordat ik mocht starten.
Ik was benieuwd hoe het weer zich zou houden tijdens mijn tocht want terwijl ik stond te wachten om te mogen starten regende het even flink.
Toen het droog geworden was begon ik aan mijn tocht hoewel het eigenlijk nog te vroeg was voor de starttijd van de 5 km.
Het eerste stuk ging door een woonwijk waar het heel stil was en daarna over een stukje industrieterrein, niet echt mijn favoriete gebieden voor een wandeltocht. Ik had gedacht dat het meerderdeel van de route onverhard zou zijn en had daarom mijn hiking stok  meegenomen vooral omdat ik de week ervoor zo lelijk gevallen was. Na dat stukje industrieterrein zag ik dat we richting de Molen de Wachter gingen.
In 1851 werd in het Drentse Zuidlaren een nieuwe molen neergezet: De Wachter. Niet helemaal gebruikelijk voor die tijd werd deze ingezet als oliemolen. Dit had alles te maken met de belasting, die veel hoger was voor koren dan voor olie. Na een tijdje werd toch de functie om koren te malen toegevoegd. Voor een Groningse firma werd later nog een specerijenmalerij gecreĆ«erd. Maar doordat de firma failliet ging, werd deze in De Wachter gezet. Deze molen, die als basis voor Molenmuseum De Wachter geldt, is de enige in Nederland die deze drie verschillende malerijen heeft. Alleen dat al maakt deze molen zo bijzonder. Tevens zijn er verschillende stoommachines aangebracht in de molen. Als er geen wind is, drijven deze de maalderijen aan. Deze werden al vroeg in de 20e eeuw ingezet. In de jaren ’80 werd een groot deel van de molen gerestaureerd. Vervolgens werd het Molenmuseum de Wachter geopend.
Hoewel ik vroeger weleens in deze molen geweest ben wist ik niet dat iets achter de molen zich nog een gebouw bevindt wat ook tot het museum behoort.
Dit gebouw is vooral een ambachtenmuseum. Bijna 200 vrijwilligers houden verschillende ambachten in leven. Zo kun je onder andere een bakkerij, een kruidenierswinkeltje, een stelmakerij en een klompenmakerij bekijken. Veel van deze vrijwilligers, waaronder ook zij die de stoommachines aan het draaien houden, hebben in het verleden ook daadwerkelijk dat ambacht uitgevoerd. De traditie wordt zodoende in leven gehouden.
Er was daar ook gelegenheid om een kopje koffie te drinken en er was ook gelegenheid om naar het toilet te gaan. Hoewel het niet als een rust stond aangegeven nam ik er wel een kop koffie. Ik had de hele tijd gedacht dat ik de enige was die 5 km liep want ik had de hele tijd niemand op de route gezien. Maar terwijl ik daar koffie dronk kwamen er meerde wandelaars die ook 5 km liepen. Normaliter heb ik bij 5 km geen rust nodig maar ik vond het sneu voor de vrijwilligers om door te lopen. En mijn voorbeeld deed anderen volgen.
Buiten bij het gebouw stond een stenen beeld genaamd "De wonderbaarlijke visvangst" en is gemaakt door Onno de Ruyter.
Het is gebaseerd op het Bijbelverhaal uit het Evangelie van Lucas (De wonderbaarlijke visvangst):
Toen Jezus eens aan de oever van het Meer van Gennesaret stond en het volk zich om hem verdrong om naar het woord van God te luisteren, zag hij twee boten aan de oever van het meer liggen; de vissers waren eruit gestapt, ze waren bezig de netten te spoelen. Hij stapte in een van de boten, die van Simon was, en vroeg hem een eindje van het land weg te varen; hij ging zitten en gaf de menigte onderricht vanuit de boot. Toen hij was opgehouden met spreken, zei hij tegen Simon: Vaar naar diep water en gooi jullie netten uit om vis te vangen. Simon antwoordde: Meester, de hele nacht hebben we ons ingespannen en niets gevangen. Maar als u het zegt, zal ik de netten uitwerpen. En toen ze dat gedaan hadden, zwom er zo’n enorme school vissen in de netten dat die dreigden te scheuren.
Ik had op afstand al gezien dat dit het verhaal uit de Bijbel voorstelt.
Ik moest weer een stukje over het industrieterrein en toen ik er bijna uit was begon het plotseling erg te regenen. Gelukkig kon ik schuilen onder een overkapping van een bedrijf.
Toen de bui bijna over was ging ik weer verder. 
Ik moest nu oversteken over een drukke weg maar daar stond een verkeersregelaar en zo kwam ik veilig in een stukje bos.
Ik vond dit stukje bos eigenlijk het mooiste van de route. niet heel veel later kwam ik weer door de bebouwde kom. Ik passeerde nog een eenzaam schaap op weg naar de startlocatie.
Ik meldde me af en kreeg een grote medaille omgehangen en stempelde mijn wandelboekje af.
Intussen appte ik mijn schoonzusje dat ik gefinisht was en zij appte terug dat ze in de auto op de markt zat en dat we daar in een restaurant wel iets konden drinken. Terwijl ik naar haar liep kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en kon ik onder een afdak van een poffertjeskraam schuilen. Toen ik haar zag en de regen iets minder was wenkte ik haar want ik vond het eigenlijk gek om daar eerst te schuilen en dan aan de overkant bij een restaurant iets te gaan drinken. Ik stelde voor om daar een portie poffertjes te nemen en daar iets bij te drinken. Nu de poffertjes waren daar heerlijk.
Ik heb mijn wandelmaatjes die 20 km liepen niet gezien wel kreeg ik af en toe een Whatsapp berichtje van hen. Ik had eigenlijk verwacht dat de tocht meer over onverharde paden gegaan zou zijn maar toch was ik blij dat ik de tocht zonder te vallen volbracht had.
Ook was ik mijn schoonzusje erg dankbaar dat ze me naar Zuidlaren gebracht heeft. Ondanks dat er af en toe een bui viel ben ik niet echt nat geworden.

Wandelrun Winschoten 10-09-2022


Weken geleden kwam de vraag in de wandelmaatjes app wie er 10 september ging wandel bij de wandelrun. De laatste jaren kunnen de deelnemers aan de RUN naast hardlopen er ook voor kiezen om te gaan wandelen. Er zijn afstanden van 10, 20 en 30 km. Ik zag al snel dat er 4 wandelmaatjes voor de 20 km zouden gaan maar ik zei dat ik voor de schildpadtocht koos van 10 km (ik zeg altijd dat mijn tempo het tempo van een schildpad is, vandaar dat ik schildpadtocht zei, haha). Mijn tempo is zeer laag en door wat lichamelijke klachten is mijn conditie ook minimaal. Nog twee andere wandelmaatjes gaven aan dat zij ook voor de schildpadtocht gingen, gezellig.
Even leek het erop dat ik wat moeite zou hebben om naar de startlocatie te komen want mijn schoonzusje die me zou brengen was ziek. Gelukkig wilde Heleen haar vader me wel komen halen en zo was ik ruimschoots op tijd bij de startlocatie.
Ik meldde me aan, gaf mijn wandelboekje af en ontving de route beschrijving. 
We begonnen aan onze route en als eerste gingen we door het Stadspark en over de Pieter Smitbrug.
De Pieter Smitbrug is een houten brug en is met zijn lengte van 800 meter de langste fietsbrug van Europa. De brug gaat over de A7 en over het Oldambtmeer.
We gingen richting Finsterwolde waar we een rust zouden hebben. Onderweg werden we nog gewaarschuwd voor de eikenprocessierups maar volgens mij is de tijd hiervoor al voorbij.
Ik vond het leuk om hier eens te wandelen meestal kom ik er in de auto langs en wandelend zie je toch altijd veel meer. Vooral ook als je over fietspaden komt.
Ik vond dit ook leuk dit eendje tussen het riet. In de auto zie je dit niet.
We kwamen bij paviljoen Flonk waar de rust was. Bij dit paviljoen heb je een mooi uitzicht op het Oldambtmeer. 
Natuurlijk namen we er koffie met iets er bij. Ik ging tegen mijn gewoonte in niet voor appelgebak waar ik achteraf wel een beetje spijt van had.
We zaten er nog niet erg lang of de Heleen, Conny, Cora en Harriet, die 20 km. liepen, kwamen er ook aan voor een rust. Ook Heleen haar vader die altijd een trouwe supporter is bij onze wandeltochten kwam erbij zitten.
Achteraf was het maar goed dat het lang duurde voordat de 20 km. lopers hun bestelling hadden want het begon flink te regenen en we waren eerst nog bang dat we de tweede helft van onze tocht in de stromende regen zouden moeten lopen. Maar gelukkig opeens hield het toch op en gingen we weer verder.
Het idee om natuurgebied Reiderwolde te stichten, ontstond in 2006, toen een kleine groep boeren van de Agrarische Natuurvereniging Oost Groningen 250 hectare landbouwpercelen opkocht van de overheid om die op eigen verantwoording en risico in te richten als natuurgebied. Het beheren van natuurgebieden was lange tijd voorbehouden aan de grote natuurbeheerinstanties, deze dappere boeren hebben een lans gebroken voor andere agrariƫrs en hiermee een trend gezet.
In 2008 werd begonnen met het inrichten van het nieuwe natuurgebied. Reiderwolde werd een gevarieerd landschap met bossen, struweelranden, kruidenrijke graslanden, moerassen, rietlanden, rijen knotwilgen, ouderwetse hoogstamfruitbomen, kikkerpoelen en oeverzwaluwwanden.
Ineke en Janny die samen met mij de Schilpadtocht liepen
We moesten een lang recht smal onverhard pad volgen en ik dacht ik zal blij zijn als ik weer op verharde grond loop want dan is de kans op vallen heel wat kleiner. Nu dat was misgerekend ik liep nog maar net op het fietspad van betonplaten of ik kuste de grond al. Ik viel nu niet, zoals laatst in diergaarde Blijdorp, pal voorover maar meer op mijn rechterzij. Gevolg een dikke en gekneusde rechter hand. Ik vreesde dat ook nu weer mijn fototoestel de val niet overleefd had maar achteraf leek dit mee te vallen. 
Gelukkig was het niet ver meer naar de finish waar we ons afmelden en waar we een medaille kregen omgehangen en namen ons wandelboekje in ontvangst. 
Janny is apetrots met haar medaille, haha. 
We wachten de lopers van de 20 km. op een gingen hierna met Heleen mee naar huis om in de tuin nog iets te drinken. Ze had eerder al gezegd dat ik kleding mee kon nemen zodat ik me bij haar kon douchen. Toen de anderen naar huis gingen douchte ik me lekker en voordat ik naar huis gebracht werd aten we nog wat wat bij de snackbar gehaald was.
Ondanks de val was het een geslaagde dag en was ik blij dat Janny en Ineke me vergezelde op de schildpadtocht, haha.
Fijn dat Heleen er voor zorgde dat ik van huis gehaald werd en ook weer werd thuis gebracht. 
Wandelmaatjes bedankt weer voor de gezelligheid.
de 10 km route

Ik mis je 27-08-2022

Het is vandaag alweer drie jaar geleden dat je zo onverwacht overleed aan een hartstilstand.

ik mis je stem
ik mis je lach
ik mis je vrolijkheid
ik mis je troost
ik mis gewoon het samen zijn
ik mis je elke dag
De herinnering aan jou is wat mijn nooit verlaat,
die vult mijn hart met pijn en is iets wat nimmer overgaat.

Ik heb je opgeborgen in mijn hart en daar blijf jij voorgoed,
tot eens die dag aanbreekt dat ik jou weer ontmoet

Solo, de kater, van Noortje aan het woord 19-08-22022


Gelukkig ben ik vandaag toch in staat om achter de laptop van het vrouwtje te gaan. Het was eerst nog de vraag of het wel zou lukken om hier te vertellen dat ze vandaag jarig is. 
Ik ben namelijk vorige week donderdag en afgelopen maandag bij de dierendokter geweest. Een week geleden kon ik opeens moeilijk de trap op en af en blies ik zelfs naar het vrouwtje wat ik anders nooit doe. Vrouwtje maakte gelijk een afspraak bij de dierendokter en het bleek daar dat ik hoge koorts had. Dat kwam zei de dierendokter doordat er een nagel van een andere kat onder mijn vel zat bij mijn heup. Die nagel werd er uitgetrokken en ik kreeg en injectie met antibiotica en een pijnstiller en een antibioticakuur mee naar huis. Zoiets kan zich tot een zogenaamd vechtabces ontwikkelen zei die dokter. Maar alla, ik was er vanaf dacht ik maar nee dus. Zondag had ik een bobbel op mijn andere heup en vrouwtje maakte maandag weer een afspraak en ik had nog koorts en die bobbel was een abces en moest opengesneden worden. Nu dat was geen pretje en ik gierde het uit en natuurlijk kreeg ik weer een spuit met antibiotica en een pijnstiller. Ook werd er een antibioticapasta in de wond gespoten. Ik was blij dat ik weer thuis was. De dierendokter zei dat ik het gevecht met die andere kat verloren had dat zag hij aan de nagelafdrukken van die andere kat in mijn vel. Of ik verloren heb dat laat ik in het midden. Op onderstaande foto is te zien hoe ik er uitzag toen ik thuis kwam. Ik mocht niet in huis en alleen maar in de garage. Ik ben steeds bezig geweest om de wond schoon te likken zodat ik zo snel mogelijk weer in huis mocht.
Nu ziet de plek er gelukkig weer redelijk uit alleen is mijn jas nu naar de filistijnen.
Gelukkig ben ik bijna weer de oude en kan ik de verjaardag van mijn vrouwtje toch gewoon meevieren.
Gelukkig had het vrouwtje van Happy al een cadeautje geregeld wat ik haar kon geven voor haar verjaardag. Vroeger toen mijn baasje nog leefde regelde hij dit. 
Ik heb dit cadeautje niet zelf verzonnen hoor maar het vrouwtje van Happy. Het is een lamp voor in de blokhut, die ik altijd onze tuincaravan noem (er is geen elektriciteit meer in de tuincaravan) Vrouwtje is er erg blij mee.
Het is voor het vrouwtje een feestdag maar ook wel een beetje een verdrietige dag want ze zou vandaag ook 29 jaar getrouwd zijn als mijn baasje nog geleefd had.
Toch zal het wel een gezellige dag worden denk ik met visite en alle aandacht die ik ook vast zal krijgen.
Ik kan ook gelukkig weer op een van mijn lievelingsplekjes springen en dat is boven op de droger die op de wasmachine staat. Ik vind dat een heerlijke plek want zo kan ik daar alles goed in de gaten houden.


Lieve kopjes van Solo

Bezoek aan de vlindertuinen bij de Passiflorahoeve in Harskamp 03-08-2022

De passiflorhoeve is een zorgboerderij. Het complex, dat bij een oude Veluwse boerderij is gesitueerd, bestaat uit vijf vlindertuinen. Daarnaast bevindt zich er ook een grote collectie Passiflora's, Aristolochia's, Hibiscussen, Dahlia's, Lelies en diverse andere kuipplanten. Ook is er een vlinder museum. 
Jaren geleden was ik er al eens geweest toen ik met Manlief met de caravan op de Veluwe stond. 
Mijn schoonzusje en ik gingen er voor de vlinders heen. We waren eigenlijk een beetje bang dat het wel heel erg warm in de vlinderkassen zou zijn maar dat viel gelukkig mee het was in ieder geval niet zo heet als in de tropische kas in Blijdorp waar ik met Mizzd was.
We gingen direct naar de vlinders en ik moet zeggen dat er prachtige exemplaren rondvlogen alleen altijd moeilijk om ze goed op de foto te krijgen omdat ze steeds maar rond fladderen.
We kwamen langs de filmzaal en hier gingen we naar binnen. Hier werd een film vertoond over het reilen en zeilen op de hoeve. De film liet beelden uit de levenscyclus van de vlinders die door het jaar heen op De Passiflorahoeve leven zien. Deze beelden werden afgewisseld met werkzaamheden op de zorgboerderij en de bijzondere plantencollecties van De Passiflorahoeve. Ik vond het heel interessant om te zien. Maar het mooiste vond ik toch de echte vlinders om te zien in de vlinderkas.

Toen we uit de kassen kwamen besloten we eerst iets te drinken op het terras voordat we naar het vlindermuseum gingen.
In het vlindermuseum is een grote verzameling van honderden geprepareerde vlinders en insecten van over de gehele wereld te bewonderen. De vlinders zijn geschonken door een Belgische verzamelaar. Er zijn onder andere: Vogelvlinders, Papilio’s, Saturnidae, Morpho’s en vele andere soorten te zien.
Hierna gingen we naar de
 buiten vlinder- en insectentuin. Ik zag er eigenlijk geen vlinders maar wel een enorm insectenhotel. Dan is het insectenhotel in mijn tuin maar een  ieniemienie insectenhotelletje, haha. 
We liepen ook nog even door de bloementuinen met zijn vele paadjes (trouwens die bloementuinen kan ik me niet herinneren van de vorige keer)
Toen we naar de uitgang gingen zagen we daar hele bijzondere bloemen hangen. Ik had deze pijpbloemen nog nooit ergens gezien bij mijn weten. Bij binnenkomst waren ze me trouwens niet opgevallen
We hadden er toch een redelijke tijd doorgebracht en besloten eerst nog een terras in Voorthuizen aan te doen om daar iets te gaan drinken voordat we iets gingen eten in een restaurant in Putten.
Het was een geslaagde dag waar ik met genoegen op terugzie.