Ik, Solo de kater van Noortje, wil even mijn ei kwijt.

afbeelding komt van internet
Ik ben meer dan een week aan het prakkiseren geweest. Ik vroeg me steeds maar af waarom het vrouwtje van Happy, dat is het schoonzusje van mijn vrouwtje, het dierenasiel in Beilen gebeld had. Trouwens ik vind schoonzusje een raar woord bestaan er dan ook vuilzusjes? 
Ik hoorde haar alleen maar vragen naar de openingstijden want het eerste gedeelte van het gesprek had ik niet gehoord. Opeens kwam het trauma weer naar boven dat ik uit een asiel kwam. Ik had dat al helemaal verdrongen en ik ging er nu eigenlijk helemaal van uit dat ik altijd bij mijn baasje, toen hij nog leefde, en het vrouwtje gewoond had. Ik kreeg opeens angst zou het vrouwtje me naar het asiel gaan brengen? Ik kon dit haast niet voorstellen want ik ben altijd heel lief voor haar en zij voor mij. Opeens kwam het naar boven en wist ik het ook weer dat zij me op 7 maart 2015 uit het asiel gehaald hebben. Ik woon dus al heel lang bij haar en wat mij betreft tot volle tevredenheid. 
Trouwens ik kwam op de laptop van het vrouwtje nog een afbeelding tegen die het asiel erop gezet had om mij onder de aandacht te brengen.
Zo zag ik eruit toen ik in het asiel zat
Nu ik die foto zie zag ik er toen wel heel slank uit misschien zelfs mager dus ik kan me wel een beetje voorstellen dat het vrouwtje me nu soms een vetzak vindt. Waarom ik toen zo slank was weet ik niet meer en waarom ik in het asiel beland was weet ik ook niet meer en trouwens dat wil ik ook niet weten.
Zo zie ik er nu uit
Maar al met al wist ik nog niet waarom er naar het asiel gebeld was. Een week zat ik in spanning en toen zag ik opeens en stapel handdoeken en slaapkleden in de hal bij de voordeur liggen.
De spullen gingen in de auto van het schoonzusje van mijn vrouwtje en ze zei dit gaan we  naar het asiel brengen waar jij gezeten hebt. Ze zijn daar altijd heel blij met handdoeken, kleedjes, mandjes etc. zei ze. Ik had liever gewild dat ze dat eerder gezegd had dan had ik de hele week niet zo veel hoeven te prakkiseren. 
Ik was blij dat ze mij gewoon thuis lieten want het waren wel kleden die weg gingen die van mij waren geweest maar op die kleden lag ik eigenlijk nooit hoor.
Het vrouwtje vertelde bij thuiskomst dat ze heel blij waren met de spullen die ze brachten. Het vrouwtje van Happy had ook spullen en die had er zelfs een mandje bij dat ze bracht zei mijn vrouwtje.
Ook vertelde ze dat ze de ruimte zag waar ik in zat toen zij voor mij kwamen. Ze vertelde dat er nu bijna geen katten zaten maar ik dacht houd toch op met die verhalen over dat asiel. 
Ook vertelde ze dat ze hierna naar Termunten waren gegaan om vis te gaan eten en omdat de horeca die dag uit protest open was konden ze de visschotel binnen opeten nadat de QR code gecontroleerd was.
Jullie zien toch wel wat een grote vis op dat bord ligt? Je zou toch denken dat ze wel een stukje voor me mee zouden hebben gebracht maar .......noppes.
Maar al met al was ik blij dat ik niet naar dat asiel gebracht was en kon ik weer lekker ontspannen op mijn slaapkleed op de bank maffen.
Zo jullie zijn weer een beetje op de hoogte van mijn belevenissen en tot de volgende keer.
Kopjes van Solo

Street Art wandelroute Groningen 08-01-2022


Ik had op de Eropuit app van de ANWB gezien dat er een Street Art wandelroute in Groningen van 8 km was en het leek me wel leuk om deze te gaan doen
De Geschiedenis van Street Art.
Onder Street Art vallen diverse illegaal of legaal aangebrachte kunstuitingen aan de openbare weg die niet onder de pure graffiti vallen en evenmin tot de officiële kunst behoren.
Street art is een soort vorm van kunst waarbij de straat fungeert als atelier. De straat is hier dan de “werkruimte”, maar ook meteen de plek waar het kunstwerk tentoongesteld wordt. Street Art kan worden vormgegeven met behulp van graffiti, gewone verf, maar ook stoepkrijt etc. De aangebrachte Street Art kan soms dusdanig origineel, grappig of mooi zijn, dat de eigenaar(s) van het “atelier” eigenlijk alleen maar blij verrast zijn. Het gebeurt dan ook dikwijls dat de eigenaar(s) van bijvoorbeeld de muur waarop de Street Art is aangebracht het zo mooi of grappig vinden, dat ze er niet over peinzen om het te laten verwijderen, of om er aangifte van te doen bij de politie.
Street art is geworteld in de jaren ’70, als voortvloeisel van de graffiticultuur uit de jaren ’60. In de jaren ’70 werden er nog voornamelijk met behulp van sjablonen graffitiboodschappen achtergelaten, waarmee ze een bepaalde politieke boodschap verspreidden. Deze graffitiboodschappen werden gaandeweg steeds geavanceerder, ze kregen een steeds hogere moeilijkheidsgraad en werden daardoor ook steeds kunstzinniger. Uiteindelijk gingen deze mensen zich meer en meer realiseren dat er een nieuwe kunstvorm was ontstaan; de Street Art was geboren.
Ik vond het nog wel even een dingetje zou het niet te druk in de trein en in de stad zijn?  Maar het viel allemaal gelukkig erg mee. De route begon bij het station Groningen Noord en om hier te komen moest ik overstappen op het Hoofdstation maar er waren hier maar heel weinig mensen.
Op de pijlers van het viaduct onder station Noord hangen veertien panelen met schervenmozaïeken. De mozaïeken zijn gemaakt met scherven van spiegels, tegels en andere keramische en glazen objecten. De titel van het kunstwerk is "Scherven brengen geluk" Het werk is van Hans van Bentem.
Het begon al gelijk goed want ik liep natuurlijk weer eens verkeerd. Ik zou bij de parkeergarage moeten zijn maar het duurde wel even voordat ik deze gevonden had.
Parkeergarages zijn nu niet bepaald boeiend voor een stadswandeling, maar de Circusgarage aan het Boterdiep is een uitzondering. 
De naam, Ciircusgarage, is geen carte blanche voor automobilisten om doldwaze capriolen te gaan uithalen, maar heeft alles te maken met de geschiedenis van de plek. Decennialang vond hier het jaarlijkse circus van de stad plaats. Street Artist Klaas Lageweg voert ons met zijn muurschildering "Circus Clyde" weer even terug naar die wondere wereld van acrobaten, olifanten, tijgers en clowns. Klaas Lageweg combineert zijn Street Art vaak met het historische verhaal van een plek.
Er waren nog wel meer mooie afbeeldingen maar ik vond het er niet zo erg veilig want de automobilisten die de garage in of uit reden verwachten denk ik toch niet dat er iemand midden op de inrit of uitrit van de garage staat.
Ik kwam langs het winkelcentrum "De Beren" en daar zag ik zelfs een beer in het gras liggen.
Ik kwam nu in het Ebbingekwartier een bruisend stukje stad, met in het hart ervan de multiculturele ontmoetingsplek DOT en een stadsstrand. Er zwom zelfs een man in het water bij het strand en een vrouw kwam er net uit. Die vrouw klappertandde nogal maar toen ik naar haar keek lachtte ze heel vriendelijk naar me. 
Het is daar de dé place to be als je van Street Art houdt. Street Artisten vinden hier een vrijplaats om van de grauwe containers prachtige staaltjes kunst te maken.
Trouwens ik was in dit gedeelte van Groningen nog nooit geweest.
Mijn route voerde me nu naar de Papengang. Ik kwam over de Grote Markt en vond het wel heel jammer dat alles gesloten was door de coronamaatregelen want ik had graag ergen iets willen drinken met iets lekkers erbij.
De Papengang wordt in de route Kleurrijke Poort genoemd.
De Papengang was lange tijd een wat smoezelig steegje dat je ’s avonds en ’s nachts maar liever meed. Maar de graffitikunst van de Groninger Artist Roland Carter heeft daar verandering in aangebracht. De steeg wordt tegenwoordig gezien als een kleurrijke poort naar het Groninger nachtleven.
Het gekke was dat ik in de steeg liep en in eerste instantie de graffiti niet zag. Ik vond het trouwens nog steeds een niet zo prettig steegje.
De volgende bezienswaardigheid bevond zich aan de Rademarkt namelijk "Vervlogen tijden" 
Waar nu de parkeergarage aan de Rademarkt is, lagen ooit de landerijen van boer Roelf Bierling. Een kolfje naar de hand van Klaas Lageweg; we zagen al eerder dat hij in zijn werken de historie van de stad verwerkt. Onder de titel "vervlogen tijden" maakte hij een metershoog graffitiwerk van een stadsduif die een boer met zijn melkkar voort trekt. De pixels die in het kunstwerk zijn verwerkt, zijn een verwijzing naar het moderne – digitale – tijdperk. Het gebruik van grote vierkante pixels in combinatie met een realistische afbeelding is kenmerkend in Lagewegs werk. De kunstenaar noemt deze combinatie van realisme en pixels "realpixelisme".
Ik begon weer een beetje te dwalen want ik was te ver gelopen maar uiteindelijk kwam ik toch waar ik wezen moest en toen liep ik er ook nog bijna voorbij.
Aan de zijgevel van een woonhuis in de Polderstraat is een reusachtige fazant op paneel geschilderd. 
Zijn ogen zijn omringd met een opvallende knalrode huid met daaronder een witte halsring en bruin lijf. Als je goed kijkt herkent wellicht de "handtekening" van Klaas Lageweg. De verbinding van de afbeelding met de naam van de straat – de fazant is bij uitstek een polderdier – en het gebruik van grote vierkante pixels zijn "typisch Lageweg".
Ik moest nu op zoek naar het werk "Opvallende verschijning". Ook dit kostte me weer even enige moeite. Ik zag thuis dat ik de route ook had kunnen uitprinten en dat was wel wat handiger geweest dan hem te lopen via de Eropuit app.
Maar liefst zeven meter hoog is de muurschildering “Opvallende verschijning” van Michiel Velt. 
Met een vriendelijke blik in de ogen kijkt de sierlijk geklede vrouw je aan. Rondom haar hals heeft zich een kat genesteld en in haar handen houdt ze een kauw. De opvallende verschijning geef kleur aan de straat.
Michel Velt noemt zichzelf een kunstenaar die graffiti en schilderkunst "een beetje bij elkaar heeft gegooid". Zijn drijfveer is kunst maken die iedereen kan zien. Op straat dus. Zijn kleurrijke schilderingen zijn in diverse (wereld)steden te zien, waaronder Londen, New York en Berlijn.
Nu werd het een stukje lopen. Ik vond dat trouwens alles toch wel redelijk ver uit elkaar lag. Ik kwam over de Vismarkt waar het markt was en het was er ook redelijk druk. Gelukkig hoefde ik er alleen maar over te steken anders had ik een mondkapje op gedaan.
Ik moest weer goed kijken om het kunstwerk 13741 te zien want ik kwam er niet echt langs maar het was min of meer achter me.
Als je er met je neus bovenop staat zijn het gewoon kleurige stippen op een muur, maar van een afstandje vormen ze een kunstwerk. De 13741 pixels vormen een schilderachtig plaatje in de Akerkstraat. De destijds 12-jarige Annasophie Sijbring maakte de muurschildering met haar straatbewoners, in het kader van een sociaal project op school. Annasophie begon met het zetten van kruisjes en al die kruisjes werden vervolgens kleurrijke stippen. Het laatste stipje, het topje van de Der Aa-kerk is van goud, als kroon op het werk.
Er vielen af en toe wat druppels regen en ik hoopte dat ik het de rest van de route droog kon houden. Ik zag op de App dat de volgende bezienswaardigheid een Aap moest zijn en inderdaad toen ik in de Vishoek was zag ik hem.
Lange tijd werd het A-Kwartier gedomineerd door prostituees en drugshandelaren. Tegenwoordig is de sfeer er studentikoos gezellig. Het wemelt er bovendien van de Street Art. Zo sta je in de Vishoek plots oog in oog met een vrolijke aap. Aan het “beest” is wel een heel bijzondere anekdote verbonden. Ooit woonde in het A-Kwartier Schele Greet. Zij was, zoals dat in de volksmond heette, een “hoerenmadam”. Maar voor meer opzien baarde haar huisdier: een aap dus, die ze in haar jungletuin liet rondscharrelen.  De diverse muurschilderingen in de Vishoek en Hoekstraat zijn van Marc Weddeman. Hij combineert in zijn werk de spuitbus met de airbrush – een klein verfpistool – om tot een zo realistisch mogelijk resultaat te komen.
Ik was toch even bang dat het zo hard zou gaan regenen dat ik de twee laatste bezienswaardigheden niet zou kunnen gaan zien maar het leek gelukkig toch mee te vallen.
Voordat ik het wist liep ik langs Koopman Boekholt
Met de schildering van Jelmer Dijkstra was je even terug in het begin van de twintigste eeuw, toen koopman Boekholt met paard en wagen door de stad trok. De familie Boekholt had vroeger in de Oude Boteringestraat een groothandel, en het pand met de muurschildering diende in die tijd als opslagpand voor goederen. Jelmer Dijkstra schildert vooral figuratief en heeft een voorliefde voor portretschilderen.
Ik moest nu naar het Boterdiep en daar bevindt zich in een steegje diverse schilderingen.
De schilderingen, Artiestenwereld, sieren de muren en overkapping van het steegje dat vanaf het Boterdiep naar jongerenhotel Simplon loopt. Ze zijn vervaardigd door onder meer Michel Velt, Ph 1 en het illustrator duo Lotte Masker en Jonna Bo Lammers. Velt maakte voor de noordzijde een enorm portret van de Groningse rapper Jay van hiphopformatie Dope D.O.D., die in de scene van hardcore rap en hiphop wereldberoemd is. Masker en Lammers schilderden vrouwelijke artiesten op de overkapping. Zij zijn twee illustratoren die graag werken in rep en roer, want "chaos leidt tot creativiteit", aldus het duo. De fabelachtige afbeelding op de zuidzijde is van de hand van de Portugese graffitikunstenaar Ph 1. Dieren zijn een belangrijk motief in zijn werk dat soms een morbide kantje heeft, maar altijd kleurrijk en levendig is.
Ik kon geen foto's meer maken die op de overkapping waren want de accu van mijn fototoestel was leeg en ik was de reserve accu's vergeten. Ook waren mijn handen intussen verstijfd van de koud. Toen ik terug in de trein zat begon het wel harder te regenen maar bij mijn route had ik er weinig last van gehad.
Ik denk dat ik zeker wel 10 km gelopen heb dan de 8 km door het verkeerd lopen. Ik vond het een leuke route mede ook omdat ik af en toe door delen van Groningen kwam waar ik nog nooit eerder geweest was. Thuis zag ik dat er nog heel wat meer Street Art te zien is in Groningen maar of dat te belopen is moet ik nog eens uitzoeken. Ik heb ook al wel wat andere wandelroutes in de app gezien dus wie weet ga ik deze ook nog eens doen.

Autopuzzeltocht "Graanrepubliek" - Oldambt 18-12-2021

Localgroningen was tijdens de eerste lockdown begonnen om autopuzzeltochten te maken. Mijn schoonzusje en ik hadden er al twee in het voorjaar gedaan en we hadden gezien dat er nu ook een bijgekomen was in Oost Groningen, genaamd de Graanrepubliek. 
De Graanrepubliek, een uniek en weids gebied, gevormd door de eeuwenoude strijd tussen het water en de machthebbers, de enorme rijkdom en de uitbuiting van de arbeiders.
We hadden al van tevoren besloten om alleen de route te rijden want de vorige twee keren hadden we tijd tekort gehad toen we overal gingen kijken om alle vragen op te lossen. We konden ook pas om 11 uur starten en het wordt in december natuurlijk ook al vroeg donker. We zouden de route in de zomer nog weleens gaan rijden en dan al vragen proberen te gaan beantwoorden.
De startlocatie was Huninga's Heem welke oorspronkelijk in 1771 gebouwd is als een schuur met een kleine woning en welke later gedeeltelijk gerestaureerd is. 
Naast het parkeerterrein stond een heel grappig fietsenrek en ik veronderstel dat dit toch wel redelijk oud is.
Binnen werden we ontvangen door een allervriendelijkste dame en zij vroeg of we koffie met appelgebak wilden. Natuurlijk sloegen we dit niet af.
Ik ben vergeten om er een foto van te maken. We kregen de benodigdheden uitgereikt voor onze tocht en ook de lunch box die we er bij besteld hadden. Toen we de koffie op hadden en wilden vertrekken vroeg de dame of we ook een glas glühwein wilden en toen ik twijfelde zag ik dat ze naar de kachel keek waar een pot op stond. Ik vind glühwein heerlijk maar ik dacht mijn schoonzusje moest rijden en daarom wilde ik weigeren. Ik vond het zo sneu voor haar dat we het toch genomen hebben en ook dit smaakte heerlijk.
Toen het op was begonnen we aan de tocht. 
Eerst kwamen langs het vliegveld Oostwold. 
Vanaf eind 1950 werd hier gevlogen, eerst om landbouwgewassen te bespuiten. Nu is het vliegbedrijf bekend vanwege een unieke collectie historische vliegtuigen, waaronder een aantal uit de 2e WO, zoals de zeldzame P-15 Mustang en de Harvard AT-16. Deze toestellen worden ingezet voor vliegshows en daarnaast gebruikt als trainingstoestel.
We passeerden verschillende boerderijen met slingertuinen.
In de tweede helft van de negentiende eeuw ging het de herenboeren van het Oldambt voor de wind. Eerst worden er kastelen van boerderijen gebouwd, daarna volgt een pronktuin naar Engels voorbeeld, waarmee de boer zich kan meten met de borgheren en hun fraaie parken. Pal voor de boerderijen worden complete minilandschappen aangelegd met uitheemse bomen, glooiingen, waterpartijen en bruggetjes. En met als belangrijkste kenmerk de slingerende paden, waaraan dit type tuin zijn naam "slingertoene" dankt. Veel pronktuinen zijn nu verdwenen. 
We komen door Ganzendijk. 
Het is haast onvoorstelbaar dat dit dorp tot 1950 een vissersplaats was. Met platbodems gingen de vissers de Dollard op en kwamen thuis met schar, schol, tong, palingen garnaal.
Het gehucht dreigde door verpaupering een spookdorp te worden. De provincie wilde de woningen slopen. Maar de bewoners verzetten zich hevig en kwamen met hun alternatieve plan en met succes.
In dit gehucht passeerden we de Udema molen. Een koren- en pelmolen uit 1869.
We komen door het gehucht Hongerige Wolf. De naam van dit gehucht werd in 2019 verkozen tot mooiste plaatsnaam van de provincie Groningen.
Uit onderzoek blijkt dat Hongerige Wolf niets met "honger" of  "wolven" te maken heeft. Hoogstwaarschijnlijk verwijst "hongher" naar groepen Hongaren, Roma of zigeuners. Meerdere plaatsen met Wolf in de naam, blijken plekken te zijn aan de rand van een dorp of gebied, waar vrijverklaarden of out-laws zich ophielden. Hoe dan ook ik vind het gewoon een hele grappige naam.
We gingen nu richting de Dollard. 
Het gebied van de Dollard was ooit een welvarend gebied. Langs de Eems lag een dijk met daarachter allerlei nederzettingen en dorpjes. Het veengebied kwam door ontwatering beschikbaar voor de veeteelt, maar droogde het veengebied uit, met bodemdaling tot gevolg. Door een vloed in 1509 ging er ruim 25000 ha. land verloren. Door inpoldering in de eeuwen erna is een deel weer terug gewonnen. De naam Dollard komt waarschijnlijk van “dolle aard” van de zeeboezem, vanwege “het gewoel en de heftigheid van de golven en de woedende stormen op die plek”.
We reden door het "gele dijkgat", de Polderdoorgang van de Reiderwolderpolder naar de Carel Coenraadpolder.
We kwamen nu onder aan een dijk en we gingen de dijk op om over een natuurgebied en de kwelders uit te kijken, wat onderdeel is van de Waddenzee Unesco Werelderfgoed.
Hierna reden we naar het sluizencomplex bij nieuw Statenzijl. Vanaf de sluis zie je de meest fotogenieke vogelkijkhut en de enige in Nederland die is gebouwd buiten de dijken.
Ik heb bovenstaande foto van internet gehaald want omdat ik de foto's met mijn smartphone maakte kon ik niet inzoomen. Ik zou graag nog eens naar die vogelkijkhut gaan maar je moet er over een vlonder pad heen en daar ben ik nu niet bepaald een held in.
Hier namen we ook iets uit onze lunch box. In de box zatten lekkernijen die afkomstig zijn uit de streek zoals o.a. garnalen, hardbroodjes, Groninger worst, appelkersensap, créme de AA (luxe taart wat vroeger alleen bij speciale gelegenheden gegeten werd), Groninger koek en houtsnip.
Een houtsnip is roggebrood met ouwe kaas en een witte boterham. Dit zijn ook de kleuren van de houtsnip. Dit broodje kwam vroeger veel voor in het "broodtrommeltje van jagers"
Ik heb helaas geen foto's gemaakt van de lekkernijen. Ook hebben we niet alles tegelijk opgegeten want het was wel erg veel. 
Er stond een koffiefoodtruck waar wij koffie haalden. Ik had wel met de man te doen die er met zijn koffiefoodtruck stond want er waren niet veel mensen daar.
We passeerden verschillende slaperdijken.
Een slaperdijk is een landinwaarts gelegen reservedijk, meestal bij een zeedijk. Slaperdijken zijn vaak oude dijken waarvan de direct waterkerende functie is komen te vervallen door de aanleg van de nieuwe voorgelegen dijk.
Door de polders kwamen we in Drieborg.
Drieborg was altijd een landarbeidersdorp. De arbeiders werkten op de grote boerderijen in de nabijgelegen polders. In het Oldambt werd in de 18e en 19e eeuw veel vruchtbaar kleiland op de zee gewonnen. Daardoor werd het de graanschuur van Nederland. Op de grote boerderijen verslechterden in de loop der tijd de arbeidsverhoudingen en ontstond er veel sociale strijd. Drieborg was een van de centra van de anarchistische en communistische arbeidersbeweging.
Op weg naar Nieuw Beerta komen we langs één van de mooiste villaboederijen die er in  Oost- Groningen zijn. Het is een waar kasteel in Jugendstil vorm. 
We passeerden de kerk van Nieuw Beerta.
Dominee Ader was hier predikant en is hier in Groningen heel bekend omdat hij veel voor het verzet gedaan heeft.
Onze volgende stop was het Stoomgemaal Winschoten.
Het stoomgemaal is een van de negen stoomgemalen in Nederland. Het is het enige vijzelstoomgemaal ter wereld. een vijzel schroeft het water van laag naar hoog. De stoommachine stamt uit 1895 en heeft tot 1971 gefunctioneerd. De functie is overgenomen door het gemaal bij Hongerige Wolf.
Omdat het al wat later in de middag werd namen we voor het laatste gedeelte van de puzzeltocht niet meer zo uitgebreid de tijd. 
We kwamen langs Natuurgebied Reiderwolde, een uniek natuurgebied. We gingen er geen wandeling maken dat zullen we de volgende keer weleens doen.
Wel ging ik even verder op een kijkje nemen bij de Wilgenborg.
De Wilgenborg is een evenementenlocatie, opgebouwd uit levende wilgen die, gesteund en geleid door een staalconstructie, de wanden en het plafond vormen. De plattegrond is gebaseerd op die van de vesting van Winschoten.
We gingen nu rechtstreeks naar Midwolda, het eindpunt van de puzzelroute want we wilden daar De oude Dorpskerk nog bij licht zien.
Deze huidige kerk verving de middeleeuwse Viertorenkerk die volgens de overlevering het grootste kerkgebouw in de provincie Groningen was. Omdat het dorp zich verplaatst had naar een zuidelijker gelegen zandrug om zich beter te beschermen tegen overstromingen van de Dollard, was de kruiskerk geïsoleerd komen te liggen. Bovendien was het gebouw steeds bouwvalliger geworden en een van de torens was al ingestort.
De nieuwe kerk kwam dichter bij de dorpskern te staan. Eerst werd in 1708 een nieuwe kerktoren opgetrokken en in 1738 kwam het kerkgebouw gereed. De vier torenspitsjes op het dak verwijzen naar de vier torens van de oude kerk. De vier adelaars die als windvaan bovenop de spitsen staan verwijzen naar de stad Groningen, die het patronaatsrecht bezat.
Ook dit was weer een leuke puzzelroute en ik zag op hun site dat er al weer meer puzzelroutes bij gekomen waren. Dus we hebben er nog wel een paar te gaan. Het leuke van zo'n route is dat je door de achtergrond informatie dingen te weten komt die je eigenlijk niet wist. Deze route zullen we in de zomer nog weleens doen maar dan waarschijnlijk in twee etappes en dan nemen we zelf een lunch box mee.