Er even tussenuit (vijfde week)

In tegenstelling tot vorige week staat er nu weer aardig wat water in de rivier en kunnen we niet via het strand naar Camyuva want de stroom naar zee is nu te diep, te breed en te wild. Ook kunnen we niet over de dam er heen dus dat wordt een flink stuk omlopen om naar het Turks eethuis van vorige week te gaan vooral omdat ik ook nog even langs de zee wil gaan. Er staat ook een behoorlijke wind maar toch is het fijn om een heel stuk te wandelen. Of manlief dit ook vindt betwijfel ik wel enigszins.

Wij worden bij het eethuis hartelijk begroet, ik heb vorige week gezegd dat we terug zouden komen. Ook deze keer bestellen we hetzelfde als vorige week en ook nu smaakt het weer uitstekend.

Als we van Camyuva weer terug lopen naar Kiris passeren we een slagerij waar de worsten buiten aan een boom hangen te drogen (een droogkast hebben ze hier waarschijnlijk helemaal niet nodig) Trouwens in de slagerij ziet alles er heel mooi en hygiënisch verpakt uit. De slager is trots als we zeggen dat alles er zo goed uit ziet.
Wanneer het op een ochtend zonnig en helder weer is belt manlief Harry op om te vragen of het hem past om ons naar de Sea to Sky lift te brengen als het hem past.

foto van internet

Een uitgelezen dag voor een bezoek aan de hoogste berg van de Turkse Rivièra, de Tahtali, ook wel Olymposberg genoemd. Natuurlijk heb je hier helder weer voor nodig  om te kunnen genieten van de fantastisch vergezichten op het Taurusgebergte, de vele badplaatsen en baaien die er aan de kust liggen. Reis van de zee naar de hemel wordt dan ook hier bedoeld met Sea to Sky. In het najaar tot ver in het voorjaar ligt er sneeuw op de bergen op deze hoogte.
De kabelbaan ligt op de berg Tahtali tussen de gebieden Camyuva en Tekirova op een hoogte van 726 meter en tot zo ver kunnen we met de auto komen.

Wanneer we de entreebewijzen kopen hebben we weer veel profijt van Harry want hij heeft voor ons een kaart uit de supermarkt meegenomen waarmee we 50% korting krijgen. Tel uit je winst, nu kost het ons in totaal maar €17,50.
Met een lengte van 4350 meter bereiken we met de lift in 10 minuten een hoogte van 1639 meter. We zitten dan op een hoogte van in totaal 2365 meter.  Even vind ik het wel eng in de liftcabine vooral als deze over zo'n paal gaat waar de draden aan bevestigd zijn.

foto is vanuit liftcabine genomen

hier passeren de liften elkaar

Als we uitstappen is gelijkt te merken dat we hoog zitten want het is hier een stuk kouder dan beneden (-3°) Grappig om in de sneeuw te kunnen staan en lopen. Ook de vergezichten zijn heel mooi. Ons hotel is ook te zien maar het lijkt wel een miniatuur huisje.

Na een poosje nemen we weer een cabine naar beneden en Harry brengt ons weer terug naar ons hotel.

Ook deze week bezoeken we weer een plaatselijke markt, ik blijf dit altijd leuk vinden. De groenten en het fruit wat er zo mooi uitziet en natuurlijk de aardige plaatselijke bevolking die er zijn welelijkse boodschappen doet.

Verder gaan we wat wandelen in de omgeving. Ook is het uitzicht vanuit onze kamer prachtig. We hebben uitzicht op zee en op de Tahtali berg waar het een prachtig gezicht is als de zon bijna onder is.

Deze week is het ook Valentijnsdag en we hebben in het begin van de week al een speciaal Valentijnsdiner in het hotel geboekt. Er zijn hiervoor maar 20 tafeltjes voor 2  personen beschikbaar maar het lijkt me heel romatisch. Nu hier hebben we echt geen spijt van want het is geweldig en het 6 gangendiner smaakt werkelijk voortreffelijk.

Alle gerechten zijn natuurlijk opgemaakt met iets van een hart erop, echt heel leuk. Wij kiezen voor de entrecote als hoofdgerecht.

Love Way

Heaven Way

Key to My Heart

Na het diner is er in een zaal een Valentijnsparty waar wij ook nog even een kijkje gaan nemen. Hier staan ook allerlei zoetigheden en cocktails. 

Kosten nog moeite zijn door het hotel gespaard om er een feestelijke Valentijnsdag van te maken en ik moet zeggen dat ik nog nooit zo'n leuke Valentijnsdag gehad heb.

Er even tussenuit (vierde week)

Deze week is de bedding van de rivier, die uit de bergen komt, nagenoeg droog. Op het strand waar de rivier in zee uitkomt is er nu maar een smal en ondiep stroompje zodat we over het strand naar het volgende vakantiedorpje Camyuva kunnen lopen.

Op het strand worden we zelfs weer een beetje romatisch want we zien een hart met een naam erin en manlief verandert de naam in Noortje, hoe lief!

De hotels in Camyuva staan in de winter allemaal leeg maar ik vrees ook voor aankomende zomer want in deze plaats, en trouwens ook ook in de andere badplaatsen, zie je veel winkels waar veel of  zelfs alles in het Russisch staat. En doordat Poetin het toerisme naar Turkije niet meer toestaat zou dit voor veel hotels weleens de genadeslag kunnen worden.

In een hoteltuin komen wij dit grappige plaatsnamenbord tegen maar het is niet aan te raden om dit exact te volgen want het wijst naar zee en naar hoge rotsen in de bergen.

In dit plaatsje besluiten we om bij een Turks eethuis iets te eten. Krijg je in Nederland een paar sneetjes stokbrood met kruidenboter hier krijg je een brood waar je u tegen zegt. Het is wel een brood wat inzakt als je er een stukje afhaalt, maar toch. Ook de sausjes erbij zijn heel lekker. Ik vind het altijd leuk om in een plaatselijk eethuis te eten waar geen of nauwelijks toeristen zijn. Wat ook het voordeel van zo'n eethuis is is dat het eten er nauwelijks iets kost. Wij moeten €10,- betalen voor het brood met de sausjes, een salade, kebab, 2 cola's en 2 Turkse thee. Voor zo'n bedrag kun je nog eens uit eten gaan.

We komen langs een moskee waar net de Azan (oproep tot gebed) gedaan wordt, ik dacht dat het altijd via een bandje ging maar dat blijkt hier niet want onder bij de minaret wordt er door een microfoon de Azan uitgesproken door de muezzin.

Echt een vooruitgang dat er beter door de gemeente voor de zwerfdieren gezorgd wordt

Deze streek van Turkije verbouwt veel sinaasappels en daar zijn ze zo te zien trots op

We kunnen terug over de drooggevallen dam en dat scheelt lopen over een brug met langs je heen razende auto's 

Ook gaan we weer met onze gids/chauffeur op stap. Eerst brengt hij ons naar de berg waar tegenwoordig op een huisje allerlei antennes voor telefoon en televisie staan. Vroeger was dit het wachthuisje van de brandwacht. Als je vanuit onze hotelkamer kijkt heb je niet het idee dat je daar kunt komen. 

Maar Harry zegt dat je er aan de andere kant via een hobbelige weg kan komen en dan een prachtig uitzicht hebt. Nu hij heeft niets te veel gezegd, het uitzicht is geweldig ondanks dat het wat heiig is. We hebben uitzicht op Kemer en Kiris.

Harry en manlief

Vandaag staan de sites Phaselis en Olympos op het programma.

Phaselis was een oude Griekse en later een Romeinse stad. De overblijfselen van de oude stad zijn opgegraven, te zien zijn onder andere de oude geplaveide hoofdstraat, Romeinse baden, een poort van Hadrianus, een aquaduct, een theater en verschillende marktpleinen. Ook zijn er drie oude havens.

Olympos is een oud-Griekse stad in het huidige Turkije.

Vroeger was Olympos een van de belangrijkere Lycische steden, nu is het een toeristische plek met een hoog hippie-gehalte. Tussen het huidige 'dorp' en het strand zijn nog veel ruïnes te zien die de vergane glorie van Olympos tonen. 

De stad is gelegen aan een baai van de Middellandse zee en wordt doormidden gesneden door een riviertje. In de eerste eeuw voor Christus werd de stad veroverd door Cylicische piraten. Deze werden in 78 voor Christus op hun beurt door de Romeinen verjaagd na een zeeslag. 

Het hoogtepunt van deze periode was vermoedelijk het bezoek van keizer Hadrianus in de 2de eeuw na Christus, waarna men de stad zelf een tijdje Hadrianopolis heeft genoemd.

Nadat achtereenvolgens de Byzantijnen en de stadstaten Venetië en Genua forten hadden gebouwd werd de stad na de verovering door de Ottomanen in de 13de eeuw verlaten.

Dat de omgeving veel backpackers aantrekt is goed te zien aan de pensions en hoteltjes die er zijn. De zogenaamde tree hotels en wooden houses. Fijn dat Harry bij ons is want hij zorgt er voor dat we in contact komen met de eigenaar  van tree hotel. We worden daar erg gastvrij ontvangen, mogen er rond kijken en krijgen er een rondleiding.

Wat zijn de mensen toch ontzettend aardig hier krijgen we koffie aangeboden en ook nog een mooie bladwijzer met een alziende oog eraan.
We gaan weer verder en we mogen een kijkje nemen in een pension (wooden houses), wat in tegenstelling met de tree houses dit seizoen gesloten is. Ook hier worden  we weer hartelijk ontvangen.

Het trotse echtpaar wat dit pension leidt is duidelijk heel trots op hun onderneming. Ook zij geven ons een rondleiding en laten ons een huisje van binnen zien. Tussen de huisjes staan sinasappelbomen. We krijgen een sinasappel te proeven en ik geloof dat ik nog nooit zo'n lekkere sinasappel geproefd heb.  We krijgen er een heleboel mee, zo lief.

Wat we voor vandaag op ons programma hadden staan hebben we afgewerkt. Harry stelt voor om nog naar een plaats te rijden die bekend staat om de vele kassen (van plastic) te rijden. Is een beetje te vergelijken met het Westland bij ons. Er worden voornamelijk tomaten verbouwd. Onderweg komen we verschillende herders tegen.

Volgens Harry worden de geiten/schapen 2x daags "uitgelaten"

Harry vertelt ons dat de kassen verwarmt worden d.m.v. een ton waar een kachelpijp aan zit die dan door de kas gaat met vertakkingen. Opeens zien we er een staan waar al drie pijpen uit de ton komen. Ik  vraag of ik er een foto van mag nemen en de mevrouw wil van de ton weggaan maar ik vind het juist leuk dat zij erbij opstaat en op mijn verzoek doet ze dit dan ook.

, 

Ja deze week vliegt ook weer om. Het weer is wisselend. Vaak is het toch wel bewolkt maar we zijn niet gekomen om bruin te worden dus dat scheelt.