Vakantie op de Veluwe 26-07-2016 t/m 09-08-2016

Zoals ieder jaar gaan we ook nu, na de Vierdaagse, weer naar de Veluwe. Vooral manlief vindt het op de Veluwe veel leuker dan in de omgeving van Nijmegen.
De laatste jaren staan we op een camping in de omgeving van Voorthuizen. Natuurlijk wel op een boerencamping want die zijn meestal klein en rustig.

Wij vinden het vooral heerlijk om 's avonds tegen de schemering de bossen in te gaan om wilde zwijnen en herten te spotten.
We weten ergens een Wildkijkscherm maar meestal zien we er daar maar twee of drie.

Deze keer worden we verrast want er blijken er wel meer dan twintig te lopen.

Ik vind de de jongen, die men frislingen noemt, altijd zo mooi met hun roodachtige huid met geelachtige strepen. Deze lopen van voor naar achter over de rug.

Helaas staan de zwijnen niet echt scherp op de foto. Het mooist vinden wij om zelf een zwijn tegen te komen in het bos maar ondanks het bordje met de waarschuwing om ze niet te voeren zien wij er slechts één zomaar op een bospad en deze staat helemaal wazig op de foto. Gelukkig zijn de zwijnen wel goed door de verrekijker te zien.

Het enigste zwijn dat we zomaar tegenkwamen maar helaas zeer onduidelijk op de foto 

Het weer is niet echt geweldig te noemen en daarom komt manlief met het voorstel om naar Het Nationaal Militair Museum in Soest te gaan. Het museum toont de betekenis van de krijgsmacht voor de samenleving in verleden, heden en toekomst. Tal van grote objecten zoals tanks, vliegtuigen, pantservoertuigen en helikopters zijn er te bezichtigen. Het museum neemt bezoekers mee in de wereld van de krijgsmacht en vertelt persoonlijke en aangrijpende verhalen van militairen en veteranen. In zes themaruimtes wordt duidelijk hoe de krijgsmacht is verweven met de wereld om ons heen. In het museum zijn de collecties van het voormalige Militaire Luchtvaart Museum uit Soesterberg en het Legermuseum uit Delft samengevoegd.

Ondanks dat ik gedacht had dat ik dit nu bepaald niet een zo geweldig museum zou vinden vind ik het er erg interessant.

In het museum zijn t/m 18 oktober diverse werken van de Spaanse kunstenaar Fernando Sánchez Castillo te bewonderen. Bijvoorbeeld het vijf meter hoge sculptuur van Tankman, de jongeman die wereldberoemd werd door in 1989 op het plein de Hemelse Vrede in Beijing demonstratief voor een tank te gaan staan. 

Op donderdag wordt er in Barneveld tijdens de vakantieperiode  "Oud Veluwse Markten" gehouden. Natuurlijk zijn er dit jaar ook weer heel veel kraampjes die allerlei koopwaar aanbieden maar ook krampjes waar creatievelingen hun soms wel heel bijzonder gemaakte spullen aan de man/vrouw proberen te brengen.
Ook is er een oude ambachtenmarkt. Deze keer kijken we bij het klompen maken, het rietvlechten en het maken van sigaren.

Tijdens het familieweekend hebben we afgesproken om zaterdag 6 augustus  naar het Streekmuseum in Strijen te gaan. We gaan eerst naar mijn broer en schoonzusje in Hardinxveld-Giessendam en daar komt mijn zusje Herma ook. Er was ons al lang gevraagd om eens in het museum langs te komen om te kijken naar het harmonium wat we als kinderen aan het museum geschonken hebben na het overlijden van onze ouders.

In het museum zie ik veel dingen die me doen denken aan het huis van mijn Opa en Oma, zoals de aanrecht, de Keulse potten, het oude wandmeubel, de W.C. etc. Later gingen ze in een moderner huis wonen.

Maar we komen voor het Harmonium en het is toch wel vreemd om het hier zo te zien. Er is nauwelijks plaats voor en ik kan me niet anders herinneren dat het thuis een ruime plaats had in de "mooie" kamer. Mijn moeder heeft het als kind gekregen van een oudtante dus het is al heel oud.
Toch zijn wij als kinderen blij dat het een plaatsje in het museum heeft want  bij niemand van de kinderen past het bij het interieur in huis.

Ondanks dat we deze twee weken niet al te best weer hadden en er aardig wat regen viel hebben we ons geen minuut verveeld. We hebben o.a. ook nog het Zandschulpturen Festival in Garderen bezocht maar daar maak ik een apart verslag over.

Een waterpomp op het kerkplein in Epe

De hei begint al mooi in bloei te komen

Helaas dit jaar toeschouwer bij de vierdaagse van Nijmegen van 19-07 t/m 22-07-2016

Dit jaar is het een bijzondere Vierdaagse want deze wordt voor de honderdste keer gehouden. Maar noodgedwongen zal ik deze als toeschouwer en als supporter voor mijn wandelmaatjes Heleen en Karin aan mij voorbij moeten zien trekken. Door nogal wat lichamelijk ongemakken van de laatste tijd ben ik niet in staat om lange afstanden te wandelen.
Dit jaar staan we net als de voorgaande jaren weer op camping "Bij de 3 Linden" Het is een camping die tijdens de Vierdaagse meer staplaatsen mag hebben als gewoonlijk en ieder jaar komen er dezelfde wandelaars wat natuurlijk heel gezellig is. Wat ook nog een bijkomend voordeel is, is dat op de dag van Wijchen de wandelaars langs de camping komen en tijdens de dag van Cuijk er niet ver vanaf.

Maandag:
Ondanks dat ik dit jaar niet kan lopen ga ik wel mijn startbewijs ophalen want ik heb met mijn wandelmaatjes afgesproken dat ik de laatste kilometers op vrijdag op de Via Gladiola met hen zal meelopen. Met een polsbandje om kan ik dan wel de Wedren op.
We gaan met de trein naar Nijmegen en zoals ieder jaar heeft de NS weer een leuke actie.
Deze keer op de foto voor een affiche van de Waalbrug.

Manlief als wandelaar

Ikzelf als wandelaar

Voordat ik mijn startkaart ophaal ga ik even voor de Barometer op de foto, van de 50.000 inschrijvingen ben ik er ook een.

Omdat het de honderdste vierdaagse is krijgen we bij het ophalen van ons startbewijs een paar leuke dingen.
Een rugzak en een speldje van een gladiool met honderdste erop.
Ieder jaar was de rij waar ik mijn startbewijs moest ophalen behoorlijk lang maar dit jaar eens een keer niet.
Intussen heb ik ook bericht gekregen dat Heleen en Karin met Marina (onze verzorgster) op de Wedren gearriveerd zijn. Nadat zij ook hun benodigdheden hebben opgehaald gaan we de stad in om
ergens met elkaar te lunchen.

Hierna nemen manlief en ik afscheid en gaan wij naar de Harmonie waar je, als lid van de KRO of NCRV, als je een startbewijs hebt een shirt kunt afhalen en muntjes voor consumpties krijgt.

Hierna nemen we de trein terug naar Wijchen en gaan weer naar de camping.





Dinsdag de dag van Elst:
In gedachten ben ik steeds bij mijn wandelmaatjes hoewel ik ze niet benijd wat de warmte betreft want ik ben niet echt een warm weer loopster. Ik heb met Marina afgesproken dat ik haar in Nijmegen zal ontmoeten en dat we later Heleen en Karin op de Wedren zullen zien. Als ik in Nijmegen ben ga ik eerst nog met Marina op een rustig terras iets drinken. Op de Wedren is het altijd een hele drukte en ook wel erg lawaaiig.
Op de app 4Follower bekijken we hoe ver ze al zijn (hoewel deze niet altijd betrouwbaar is) Vandaag komen er ook collega's van Karin en Heleen helemaal naar Nijmegen.

Karin en Heleen na de dag van Elst met hun collega's aan een drankje op de Wedren

Marina heeft een lekker rustig plekje in de schaduw opgezocht

Na een poosje gaat Karin naar haar slaapadres in Nijmegen, Heleen met Marina naar Arnhem, de collega's van Karin en Heleen weer naar het Hoge Noorden en ik weer naar de camping.

De dag van Wijchen:
De dag dus dat de wandelaars bij ons langs de camping komen. Als ik wakker word lopen de 55 km en 50 km wandelaars al bij ons langs de camping. Snel ga ik dus uit bed want Karin en Heleen hebben vandaag de vroege start en komen bij ons koffie drinken op de camping.
Gek om hier nu op een stoel te zitten en de lange rits wandelaars aan mij voorbij te zien trekken.

Na koffie, een gevulde koek en toiletbezoek zetten zij hun tocht weer voort.

Niet lang na hun vertrek van de camping krijg ik een WhatsApp van Karin met bovenstaande foto en de volgende tekst: We zijn er klaar mee en gaan verder met de bus. Als ze het er geloofwaardig zou hebben willen laten uitzien hadden ze niet zo moeten lachen.
Ondanks de warmte bereiken ze toch zonder problemen Nijmegen weer hoewel Karin wel een bezoek moet brengen aan de verzorging voor  haar blaren en de wachttijd is daar erg lang.

De dag van Groesbeek:
Al vroeg stuur Heleen me een foto van de roombroodjes die we altijd namen bij een tuincentrum. Ik antwoord dat ik hoop om volgend jaar mijn schade in te halen en er dan twee te nemen.

Deze dag ga ik met de trein naar Lent waar Marina mij met de auto oppikt om naar Breedeweg te gaan. Heleen haar ouders en haar vriend met zijn ouders zijn er ook bij. Het is de gewoonte dat Marina altijd in Breedeweg zit en daar voor de wandelaars de soep besteld. Natuurlijk gebeurd dit ook nu weer.

Ook dit jaar stond in onze regionale krant weer de oproep om een gratis telegram naar je wandelaar te sturen. Ook dit jaar was het weer de foto waarop Heleen, Janny en ik staan. Dit is altijd een heel leuk iets en ook Heleen en Karin gaan bij de stand van de krant op de Zevenheuvelenweg aan.
Natuurlijk zijn er voor hen ook telegrammen die ze bij aankomst op de Wedren lezen. Ook voor mij zijn er nog twee telegrammen die Heleen voor me heeft meegebracht.

En dan is het wel heel lekker als je na 40 km je wandelschoenen kunt verruilen voor slippers of open schoentjes.

's Avonds gaan we met de hele groep naar een Wokrestaurant in Arnhem en het is heel lekker en bovenal heel gezellig.

De dag van Cuijk:

Vandaag zal ik het laatste stukje met Heleen en Karin meelopen over de Via Gladiola. Maar eerst gaan manlief en ik vlak bij de camping kijken waar ze vandaag langs komen. Wanneer we daar staan te wachten begint het erg te regenen en alle wandelaars trekken regenponcho's aan. Gelukkig hebben we paraplu's bij ons en kunnen ze even zitten met een paraplu boven zich. Na de koffie met iets lekkers gaat er een regenhoes over hun rugzak en vertrekken ze weer want ze hebben nog een heel stuk af te leggen.
Bijtijds vertrek ik naar Nijmegen want ik heb afgesproken om in de buurt van het Raboud Ziekenhuis in te voegen.
Wanneer ik langs de kant van de weg te wachten sta krijg ik van Marina een WhatsApp met de foto van een wel heel lekkere koffie. Ze zou me bijna jaloers maken.

Heel veel blije wandelaars trekken aan me voorbij. Ondanks deze uitzonderlijke warme vierdaagse hebben zij het gehaald.

Dan zie ik Karin verschijnen en niet veel later komt Heleen er ook aan. Dan begin ik aan mijn kilometers (3 km) van deze honderdste Vierdaagse. Zo heb ik toch nog een beetje het vierdaagse gevoel.

De kanjers hebben het volbracht

Ze gaan zich afmelden en Karin neemt haar medaille in ontvangst. Het is voor haar de eerste keer dat ze meedeed.

Heleen neemt haar nummertje zeven in ontvangst en heeft mij nu ingehaald wat het aantal keren betreft.

Hierna verlaten we de Wedren en zoeken Marina en Heleen haar ouders op. De gladiolen worden in ontvangst genomen en ook ik krijg er zelfs een voor mijn 3 kilometer!

Karin met haar afgeplakte blaren en Heleen is er schadevrij vanaf gekomen. Ik heb bewondering voor hen dat ze ondanks het bijzondere warme weer de 160 km volbracht hebben.
Karin trof het wat dat betreft niet, de eerste keer de Vierdaagse lopen en dat met zulk extreem warm. weer.

Ook het toeschouwer zijn van de Vierdaagse is best leuk hoewel ik het meedoen toch veel leuker vind. Gelukkig was Marina er zodat ik samen met haar de wandelkanjers kon opwachten.
Hopelijk ben ik volgend jaar wel weer in staat om mee te doen. De camping heb ik in ieder geval al wel weer besproken.