Met vakantie naar Curaçao van 31-01-26 tot 14-02-26 (deel 2)

We genoten nog steeds erg van onze vakantie en de tijd vloog voorbij. Er was genoeg te zien in de omgeving van ons hotel. Iedere dag kwam er wel een groot cruiseschip in de buurt. Ik vond het wel vreemd dat ze maar zo kort bleven (hooguit een dag).

Ook bevond zich een aqua park bij het hotel. Mine en Herma zeiden dat ze van de glijbaan zouden afgaan maar ik had niet gedacht dat ze dat echt meenden. Maar ze hebben dit wel gedaan.

Af en toe waagde ik me ook enkele uurtjes op het strand maar ik zat toch het liefst op een van de terrassen van het hotel. Het zand van het strand was gelukkig niet mul en ik kon er gemakkelijk met mijn rollator over rijden.

Het viel Herma niet mee om op de schommel in het water te komen. Mine en ik hebben het niet eens geprobeerd.

 

We besloten om deze week ook nog een  keer naar Willemstad te gaan. Het was deze dag niet zo heel zonnig maar toch wel heel warm. Maar gelukkig staan er overal bankjes om even uit te puffen.

Deze keer hadden we geluk want de pontjesbrug draaide open. Het was wel even een dingetje want Herma en Mine waren er al een stuk op de brug toen de bel ging. Maar zij kwamen terug.

Als de brug open is kun je gratis met een de pont naar de overkant maar dat deden wij natuurlijk niet omdat we het een belevenis vonden om de brug evenwijdig aan de kade te zien liggen.

Ook nu genoten we weer erg van de wijk Punda. Ik had ook nog wat souvenirtjes nodig en bezocht dan ook verschillende winkeltjes.

Ook nu genoten we weer van alle vrolijke kleuren die er in de wijk zijn. Ook besloten we weer om nog iets te eten en te drinken voordat we weer terug naar het hotel zouden gaan lopen.

Ook deze keer genoten we weer heel erg van ons bezoek aan Willemstad.

Ook stond deze week onze tweede privétour op het programma waar we ons erg op verheugden. Maartje stond al vroeg bij ons hotel en we hadden er erg veel zin in. We gingen nu richting de Westpunt en we lieten het weer aan haar over wat ze ons zou laten zien.

Als eerste gingen we naar een plek waar we flamingo's konden spotten en we hadden geluk want er waren er heel veel. Alleen heb ik foto's van internet moeten halen want de eigen foto's waren nu niet bepaald de moeite waard.

Daarna reden we naar een heel mooi uitzichtpunt. Hier zagen we de woeste kustlijn en erachter heel veel soorten cactussen. Maartje vertelde dat de zee daar levensgevaarlijk is en het zelfmoord zou zijn als je daar zou gaan zwemmen. Ik vond het daar prachtig.

Hierna stelde ze voor om naar Museo Kas di Pal'i Masishi te gaan.

Museo Kas di Pal'i Maishi is een klein openluchtmuseum over het dagelijkse leven op Curaçao in de tijd van de slavernij en daarna. We kregen er een rondleiding door een zeer enthousiaste gids.

Zo kregen we een goed kijkje in het vroegere leven op Curaçao en werden we er ook actief bij betrokken door bijvoorbeeld te ervaren hoe het is om met een emmer op je hoofd te lopen (Mine kon dit uitstekend) en een liedje mee te zingen tijdens het maken van meel (gelukkig was het refrein zeer simpel!) Ook het planten van cactussen werd ons geleerd (Herma bleek hier een natuurtalent in te zijn)

Herma komt met een stekelige cactus naar me toen en heeft er zelf de grootste lol om

Er werd verteld dat deze cactussen en goede afscheiding zijn want je komt er niet zomaar tussen door. Bij ons in Nederland zie je vaak coniferenhagen maar in Curaçao zijn het deze cactushagen. 

Het was een erge leuke en leerzame ervaring.

Vervolgens reden we naar een baai. Maartje vertelde dat het daar in het weekend vaak druk is met locals maar nu waren er maar zeer weinig mensen. De zee was ook vrij ruw en Maartje vertelde dat ze er nu niet in zou gaan zwemmen als ze dat dan ook van plan zou zijn. Trouwens de laatste dagen was de zee op bepaalde plekken vrij ruw vertelde ze.

Het was een moeilijk begaanbaar strand voor me dus Herma en Mine gingen op aanraden van Maartje nog even naar een inham want daar zouden zich vaak pelikanen op houden nu dat was niets te veel gezegd. 

Intussen was het lunch tijd geworden een we gingen naar Restaurant Landhuis Klein Santa Martha wat zich bevindt in een onlangs gerestaureerd 17e-eeuws landhuis. Het restaurant kijkt uit over de Santa Martha baai en men heeft er een prachtig uitzicht op de baai.

Het duurde wel even voordat wij onze bestelling kregen want ondanks dat wij ons bestelling eerder doorgaven dan de grote groep die buiten op het terras zat (die er eerder zaten dan wij) werd er gezegd dat hun bestelling eerder zou komen. Wij vonden dat wel een beetje vreemd maar Maartje zei dat het daar meestal zo ging. Nu wij zaten lekker in de koelte binnen dus het was geen straf om daar te zitten. Ook de wrap Carpaccio was een succes die ik besteld had.

Herma en Mine hebben de gewoonte om altijd een begraafplaats te bezoeken in het Buitenland en ze hadden gevraagd of dit ook mogelijk was maar op Curaçao mag je niet op een begraafplaats komen zei Maartje maar een foto door een hek maken kan natuurlijk altijd.

We reden over een mooie weg tussen de bomen en ik moet zeggen dat ik de natuur van Westpunt wel veel mooier vind dan de Oostpunt. We gingen nu op weg naar Playa Piskado, Playa Grandi of gewoon het "vissersstrandje". Drie namen één strand. Vooral bekend om de onderwaterwereld. Want dit is hét strand waar je de grootste kans hebt om een zeeschildpad te spotten. Er zijn veel vissers die daar ter plekke hun vers gevangen vis schoon maken, en het afval terug de zee in gooien. Daar komen al die schildpadden op af (en ook Pelikanen) 

We waren niet bepaald de enigen op het steigertje om de zeeschildpadden te bewonderen. 

Hierna begonnen we aan de terugreis naar ons hotel. Natuurlijk heeft Maartje ons vandaag ook weer heel veel over de natuur  en Curaçao verteld.

Onderweg vroeg Maartje of we zin hadden om bij een winkeltje aan de weg vers kokoswater te drinken. Natuurlijk leek ons dat wel wat want dat drink je in Holland nu niet bepaald.

We namen hartelijk afscheid van haar bij het hotel en we waren het alle drie erover eens dat de tours van haar geweldig waren. Het is zeker een aanrader om deze met haar te doen als je op Curaçao bent. Trouwens als ik nog weer eens naar Curacoa zou gaan zou ik weer een tour met haar maken want ik heb bij thuiskomst nog dingen op internet gezien die ook zeker het bekijken waard zouden zijn.

Intussen kwam het einde van onze vakantie steeds dichterbij. Nog twee hele dagen en dan zou het al onze vertrek dag zijn.

De laatste twee dagen deden we niet echt iets speciaals. Herma en Mine bezochten het strand en Herma snorkelde nog een keer in de Caribische Zee. Ik zocht schaduwplekken op en keek ook wel de Olympische Spelen op mijn kamer waar het heerlijk koel was door de airco.

Naar toen was het toch echte onze laatste dag. We gingen pas 's avonds om 21 uur vliegen en hadden dus een nachtvlucht wat ik altijd wel fijn vindt. De terugreis verliep ook zonder problemen en tegen het eind van de zondagmorgen landden we op Schiphol waar mijn schoonzusje me kwam ophalen. Het was wel wennen aan de lage temperatuur in Nederland (rond het vriespunt) en 's avonds zelfs sneeuw.

Ik had een fantastische vakantie en ik dank Mine en Herma voor de hulp die ik soms nodig had. Ik hoop dat ik nog weer mee kan op een volgende vakantie en ze me dan ook weer mee willen hebben. Heleen en Hindrik bedankt dat jullie zo lief waren om me naar Schiphol te brengen. Ook Gerda, mijn schoonzusje, fijn dat jij me weer van Schiphol kwam ophalen.

Het hotel was erg goed geschikt voor mensen met een rollator en zelfs voor mensen die in een rolstoel zitten.

(De foto's heeft Mine allemaal gemaakt met haar mobiel)

Met vakantie naar Curaçao van 31-01-26 tot 14-02-26 (deel 1)

Ook dit jaar ging ik weer met mijn zusje en een vriendin de eerste twee weken van februari op vakantie. Dit jaar hadden we voor Curaçao gekozen. Ik was de dagen ervoor wel wat bevreesd dat het de dag van vertrek glad zou zijn want het was de laatste dagen vaak erg glad in het noorden en ik woon nu niet bepaald in de buurt van Schiphol. Gelukkig was het de dag van vertrek niet glad en Heleen en Hindrik brachten me naar Schiphol waar ik Mine en Herma ontmoette. Nadat we koffie met iets lekkers met elkaar gedronken hadden namen we afscheid van Heleen en Hindrik en gingen we ons inchecken. De vlucht van 9 uur verliep goed en de transfer naar het hotel ook. In Curaçao was het vijf uur vroeger dan in Nederland en omdat het voor ons wel een hele lange dag geweest was gingen we op tijd naar bed. 

(dat ik in een rolstoel op de luchthaven zit heeft te maken dat er soms lange afstanden naar de gate moeten worden afgelegd en ik niet altijd zo gemakkelijk loop ondanks mijn rollator)

De eerste dag moesten we natuurlijk nog wel wat acclimatiseren en de omgeving verkennen.  Ook de warmte speelde me wel wat parten. In Nederland was de temperatuur steeds om en nabij het vriespunt en in Curaçao steeds zo'n 30 graden en een gevoelstemperatuur van 35 dus wel een heel groot verschil!

De eerste dagen begon ik in de avond pas tot leven te komen omdat ik de temperatuur dan veel prettiger vond. Herma en Mine vonden de temperatuur heerlijk en waren dan ook vaak op een strandbed te vinden. Ik zocht de heerlijke koele, nu ja koele, plekjes op.

De eerste week hadden we twee dingen op ons programma staan namelijk een privétour met een jeep en een bezoek aan Willemstad. Naar Willemstad konen we lopen want ons hotel lag vlakbij Willemstad. 

De privétour werd verzorgd door Maartje, een Nederlandse die al jaren op Curaçao woont met haar man, ze hebben veel dieren en ook een moestuin. Tijdens de tour gaf ze ons dan ook veel informatie. O.a. ook waarom de gebouwen en huizen zo kleurrijk geschilderd zijn. 

De huizen op Curaçao zijn gekleurd door een 19e-eeuwse verordening, voortkomend uit de overtuiging dat de weerkaatsing van de zon op de oorspronkelijk witte kalkpleistermuren hoofdpijn en oogklachten veroorzaakte. Gouverneur Albert Kikkert verbood rond 1817 witte gevels, waarna bewoners hun huizen in pasteltinten en felle kleuren schilderden. 

Het verbod op witte huizen heeft zo'n 100 jaar standgehouden, wat leidde tot de iconische gekleurde gevels, vooral in Willemstad. 

Hoewel de wet al lang niet meer geldt, is het schilderen van huizen in vrolijke kleuren een diepgewortelde traditie geworden die bijdraagt aan de unieke uitstraling van het eiland. 

Maartje reed naar een mooi uitzichtpunt en daarna naar fort Beekenburg. Mine en Herma gingen het fort op maar ik bleef beneden want er zat geen leuning bij de trap en het waren ook smalle enge treden.

Fort Beekenburg werd gebouwd ter verdediging van het Spaanse Water in 1703. Het was toentertijd een van de weinige plekken waar men makkelijk van zee aan land konden gaan. Het Fort heeft zijn dienst bewezen, diverse keren heeft het fort de Engelsen en piraten tegengehouden. Het fort is gebouwd met stenen uit de Waalgebied, dat komt doordat er vroeger in de schepen stenen werden meegenomen als ballast.

Verderop bevond zich het Quarantainegebouw waar we een kijkje gingen nemen. Het deed me goed om te zien dat dat daar voor honden gezorgd werd. Er lagen speeltjes en een dik kussen en er stonden trommels met brokken. Maartje zei dat ze ook regelmatig de trommels vulde. Trouwens er wordt vrij goed voor de zwerfdieren gezorgd op het eiland vertelde Maartje

Het Quarantainegebouw is een van de historische overblijfselen van Curaçao. Het gebied van de Caracasbaai werd aangewezen tot quarantainestation voor schepen met besmettelijke zieken aan boord. In 1883 werd het Quarantainegebouw gebouwd. Dit gebouw was de observatie inrichting voor zeelui, die hier moesten verblijven tot er werd vastgesteld dat ze niet besmet waren.

Vlakbij bevond zich ook het voormalige zwavelhuis, waar lading werd ontsmet.

Hierna werd er een picknicktafel opgezocht en gingen we de lunch gebruiken. Maartje had deze thuis klaar gemaakt. Eieren van haar kippen en zelfgemaakte jam ook verse sap (alles uit haar eigen moestuin). Ze had zoveel bij zich aan beleg etc. dat er genoeg was voor een weeshuis. Het was jammer dat het zo hard waaide en dat we alles vast moesten houden wilde het niet wegwaaien. 

We reden naar een baai waar de mogelijkheid was om te zwemmen en het was een walhalla voor duikers want die waren daar in groten getale. Op het moment dat wij er waren regende het even heel hard. Er was ook gelegenheid om te snorkelen maar Herma zag daar vanaf en Mine ook. Ik ging niet eens het pad naar beneden naar de baai af want die was te moeilijk begaanbaar voor me.

Wat ook zo leuk was dat er soms op de weg leguanen overstaken.

Op de terugweg naar Willemstad was er een ongeluk gebeurde op de koningin Julianabrug en omdat we dan misschien in de file zouden komen stelde Maartje voor om Landhuis Chobolobo te bezoeken. Hier is het bedrijf Senior Curaçao gevestigd. 

Men produceert hier sinds 1896 echte Curaçaose likeur. Deze wordt gemaakt van de laraha, de bitterzure Curaçaose sinaasappel. Het drankje is van oorsprong kleurloos maar intussen zijn er allerlei kleurvarianten, waaronder het fameuze blauw - Bleu Curaçao - maar ook rood, oranje, groen en geel maar de smaak is hetzelfde. Tegenwoordig hebben ze ook verschillende smaken.

Men kon er ook proeven en mijn zusje en ik vonden die met de bijzondere smaakjes toch wel het lekkerste. Natuurlijk kochten we beiden een fles.

Hierna gingen we Willemstad in en omdat we met een jeep waren konden we ook smalle straatjes in. We gingen langs verschillende muurschilderingen. Ik vond ze eigenlijk allemaal prachtig. Ze maken alles zo vrolijk en kleurrijk. Natuurlijk hebben we er heel wat meer muurschilderingen op de foto gezet dan dat ik hier laat zien. Er zijn zoveel muurschilderingen in Willemstad dat het onmogelijk is om ze allemaal te zien. Ook zo fijn dat we er met de jeep heen reden want om er in die warmte naar toe te moeten lopen had voor mij wel een dingetje geweest.

Het was een leuke en interessante tour en Maartje wist ons zoveel te vertellen met name ook over de natuur zoals b.v. dat op Curaçao diverse cactussen spectaculair bloeien in de nacht, met als bekendste voorbeeld de "Dama di Anochi" (Koningin van de nacht), die grote, witte, geurige bloemen slechts één nacht opent. Ook de bekende Kadushi-cactus bloeit 's nachts, vaak bestoven door vleermuizen. Deze bloemen openen zich na zonsondergang en verwelken vaak voor zonsopgang. 

Toen we werden afgezet bij het hotel zeiden we dat we ons nu al verheugden op de tour van volgende week.

Ook gingen we die week een dag naar Willemstad (ik had me in Nederland al verheugd om over de pontjesbrug te lopen en de mooie gekleurde huizen aan de Handelskade te zien) Omdat het maar 1,5 km van ons hotel was gingen we er lopend heen en hoewel 1,5  km lopen bij een temperatuur van boven de 30 graden toch wel een opgave voor me was. 

Natuurlijk wilden we over de beroemde pontjesbrug (Koningin Emmabrug) en de kleurrijke huizen aan de Handelskade met eigen ogen aanschouwen. 

De Koningin Emmabrug is een pontonbrug (drijvende brug) over de Sint Anna Baai. De brug staat ook bekend als de swingende oude dame, omdat ze open en dicht zwaait om schepen in en uit de natuurlijke haven te laten. Dit moet een waar spektakelzijn want als je geluk hebt, kun je een grote cruiseschip of containerschip de haven binnen zien varen. Een bel geeft dan de naderende opening van de brug aan, zodat voetgangers tijd hebben om de brug te verlaten. Spoedig daarna zullen de toegangspoorten sluiten. Je kunt er in feite voor kiezen om op de brug te blijven als deze open gaat maar want je kunt de brug alleen verlaten als deze weer dicht gaat en dit kan tot wel 45 minuten duren afhankelijk van het passerende schip.

Toen we de brug over waren en we ons in de wijk Punda bevonden besloten we om eerst iets op een terras aan de baai te drinken.

Ook verkenden we natuurlijk de wijk Punda. 

De wijk Punda is een van de levendigste buurten van Willemstad en met de meeste historie. Eerst was het in Spaanse handen, maar later eisten de Nederlanders het gebied op en vestigden de stad met de bouw van Fort Amsterdam. Deze wijk die nu alleen voor voetgangers toegankelijk is, is de thuisbasis van de Handelskade, een iconische kleurige huizenrij aan het water met cafés, winkels en architectuur met Nederlandse invloeden.

Ook hier keken we onze ogen uit. Zoveel mooie muurschilderingen en decoraties aan de gevels etc.

Ook bezochten we enkele winkeltjes en we konden de verleiding niet weerstaan om een strandjurkje te kopen want ze waren toch wel heel erg goedkoop ($ 5) Nadat we enige tijd hadden rondgelopen besloten we om weer terug te gaan maar eerst gingen we nog iets kleins eten bij een restaurantje aan de Sint Anna Baai en om moed te verzamelen om weer terug te gaan lopen in de warmte naar het hotel. 

De privétour en het bezoek aan Willemstad waren toch wel de hoogtepunten van onze eerst vakantieweek.

(Deel 2 volgt binnenkort)