Tynaarloër Wandeldag 14-03-2018

Ik had me al een paar weken geleden voorgenomen om deze tocht te gaan wandelen en het zag er in eerste instantie naar uit dat ik deze tocht alleen zou moeten gaan doen. Mijn plan was om dan 20 km te gaan doen maar op donderdag kreeg ik een WhatsApp van Heleen of ik het goed vond dat zij mee ging. Daar hoefden ik natuurlijk geen seconde over na te denken maar ze wilden dan wel de 30 km doen. Ik vind 30 km wel altijd een hele afstand maar met een gezellig wandelmaatje is het meestal wel te doen.
We schreven ons in en dronken nog een kop koffie en daarna begonnen we aan onze tocht.

Al snel waren we uit de bebouwde kom van Tynaarlo en wat ik al verwacht had werd het ook deze keer weer een wandeltocht die voor een groot deel over onverharde paden ging.

Tijdens de wandeling had ik niet echt het gevoel dat het al lente was. Het bos zag er nog niet echt lenteachtig uit.

Ook waren sommige paden erg modderig en waren er veel grote kuilen die vol met water stonden. Ik verwachtte natuurlijk het beruchte bruggetje wat je hier altijd over moet als je hier in de buurt een wandeltocht doe. Gelukkig hebben ze er de laatste jaren aan beide zijden een leuning gemaakt dus nu is het minder eng dan vroeger. Ook ervoor hebben ze planken gelegd wat een hele verbetering is want soms was het daar zo modderig dat je nauwelijks bij het bruggetje kon komen.

 Ook bij deze wandeling lagen er zo nu en dan weer wat versperringen op het pad. De een wat groter dan de andere. Maar bij deze had ik geen hulp van mijn wandelmaatje nodig.

Dat het hier vaak erg drassig is is wel te zien aan het vlonderpad dat hier ligt. Ook bij dit pad was het oppassen geblazen want het gaas dat er op lag om niet uit te glijden stond soms wat omhoog omdat het op sommige stukken stuk was.

We kwamen door het prachtige natuurgebied de Gasterse Duinen in Gasteren dat bestaat uit zandruggen en natte veenkommen. Het gebied is in het Pleistoceen gevormd door landijs, smeltwater, sneeuwstormen en rivieren. Het natuurgebied valt onder het Drentsche Aa-gebied. In de middeleeuwen was dit gebied een verkeersknooppunt. Hiervan getuigen de karrensporen die nog steeds waarneembaar zijn.

Het gebied wordt begraasd door het Schoonebeker heideschaap en de Schotse Hooglander.

Hier kregen we van de organisatie een pakje sap aangeboden. Trouwens later zouden we dit nog een keer krijgen.

Het duurde niet zo lang meer of we zouden op de helft van onze tocht zijn en een controle en rust hebben in Anloo. Natuurlijk namen we hier zo als gewoonlijk bij een wandeltocht appelgebak.

Ook deze keer ging het appelgebak er weer prima in (ik denk altijd ik loop die calorieën er bij zo'n tocht gemakkelijk weer af, haha) Al snel liepen we weer in het bos.

Natuurlijk passeerde we op onze route ook een hunebed. Dit hunebed schijnt tussen 3400 en 3100 v. Chr. gebouwd te zijn en wordt toegeschreven aan de trechterbekercultuur.

Het is een vrij groot hunebed met vier dekstenen, acht zijstenen en twee sluitstenen. 

In tegenstelling tot een ander in dit natuurgebied gelegen hunebed ligt dit hunebed niet op een hoog punt in het landschap. Verondersteld wordt dat dit hunebed aan een prehistorische route heeft gelegen. Nabij het hunebed loopt een oud karrenspoor.

Intussen had ik het behoorlijk warm gekregen en mijn fleece-jasje was in de rugzak verdwenen. In de buurt van Zuidlaren moesten en diepe droge sloot oversteken met zeer steile kanten. Ik zag het eigenlijk niet zitten dat ik die kanten af en op zou kunnen maar Heleen zei het lukt je best geef me maar een hand. Nu bij de eerste stap gleed ik al uit en kreeg de slappe lach. Met veel moeite kwam ik weer op de been en kwam de andere kant toch op. Trouwens een leuk jochie die er met zijn hond liep bood aan om ons te helpen maar met de kracht van Heleen lukte het me toch om aan de overkant te komen. 

Als er een gevaarlijke oversteek was werden we hier door een leuk briefje op een boom op geattendeerd. Toen we er 24 km hadden op zitten kwam de tweede rust en controle maar we liepen door  we zouden in de startlocatie nog wel even iets drinken.

Ondanks dat ik al vaker in deze omgevingen gewandeld heb blijf ik het er altijd mooi vinden. Ook de schapen die je her en der zie lopen horen er zo echt bij net als de hunebedden in Drenthe.

 Even na drie uur arriveerden we weer bij Café Centraal waar we ons afmelden. We namen er nog een groentesoep en ik zoals wat ik gewoonlijk na een wandeltocht doe een pilsje.

Het was een pracht wandeling en het viel me echt niet tegen die 30 km die we gewandeld hebben. Als ik zo'n afstand alleen zou moeten lopen vind ik dat toch niet zo erg gezellig en duurt zo'n tocht in mijn gevoel heel lang. 

Heleen, fijn dat je de tocht met me liep anders had ik misschien nog wel in die droge sloot gelegen, haha. 

Vriendinnen Wandeldag Wezuperbrug 10-04-2018

Dit jaar deden we met zijn achten de Vriendinnen wandeldag. Deze wandeldag werd dit jaar voor de 15e keer georganiseerd en een deel van de opbrengst is ieder jaar bestemd voor een goed doel. Dit jaar was het voor de Stichting ALS Nederland net als vorig jaar. Door je volgens de dresscode te kleden is het mogelijk om een prijs te winnen. De dresscode was daarom ook dit jaar weer oranje omdat dat de kleur van het logo van de stichting ALS is. Niemand van ons had iets van oranje aan of om, trouwens ik had er nog nooit bij stil gestaan dat er een dresscode bij deze wandeltochten is.
Bij de start bij het Molecaten Vakantiepark kregen we voordat we aan onze tocht van 20 km begonnen eerst nog koffie en een plakje Drentse cake. Hierna begonnen we aan onze tocht ik zag er wel een beetje tegenop want mijn snelheid is veel lager dan dat van de andere dames. Met drie ervan wandel ik wel vaker maar met de andere vier heb ik nog nooit een wandeling gemaakt.

We liepen eerst een stuk over het vakantiepark om vervolgens in het bos te komen waar het in eerste instantie nu niet echt gemakkelijk voor me liep want het waren niet echt paden waar we over liepen. Later werden het gelukkig wel paden.

Natuurlijk moesten we dit jaar ook een stuk langs het Oranjekanaal lopen en meestal vind ik zulke stukken erg saai maar met wandelmaatjes merk je hier eigenlijk niets van.

We kwamen de bussen van het busmuseum al tegen die ons van het eindpunt weer terug naar de startlocatie zouden brengen. Natuurlijk zaten hier nog geen wandelaars in want zolang waren de wandelaars nog niet vertrokken.

We liepen over een stuk landweg en voordat we het bos weer in moesten stond daar een aanhangwagen waaruit we een stuk fruit mochten nemen.

We bleven er heel even staan en gingen toen weer een bosgebied in. We troffen het erg met het weer want het was zonnig en zelfs voor mij al een beetje aan de warme kant.

Ik was, zoals wel te verwachten was, de lantaarndrager van de groep maar ik liep nooit alleen en er werd wel steeds op me gewacht.
Na ongeveer 10 km kwamen we bij "Theehuis Poolshoogte" waar de rust was.
Even zag het er naar uit dat er geen zitplaats voor ons zou zijn maar binnen waren er nog genoeg. Natuurlijk namen we allemaal koffie of thee met appelgebak want dit is bij mijn wandelmaatjes en mij toch eigenlijk wel standaard bij een rust.

Hierna werd het weer tijd om verder te gaan hoewel we er wel lekker zaten.
Hoewel ik in deze omgeving al vaker wandeltochten gedaan heb blijf ik het er altijd mooi vinden. En ook nu weer lagen er af en toe versperringen op het pad.

Het monument voor de Amerikanen die hier in de oorlog met hun vliegtuig zijn neergestort had ik ook al bij verschillende wandeltochten die ik hier in de buurt deed gezien, maar die versierde kerstboom nog nooit. Ik weet niet of dit nog van de kerst is of dat het voor iets anders bedoeld is, hoe dan ook, ik vond het wel grappig.

Na enige tijd kwamen we in het dorp Exloo aan wat ook het eindpunt van deze wandeltocht was. Vanuit hier zouden we met bussen van het busmuseum weer terug gebracht worden naar de startlocatie in Wezuperbrug. 

Toen we weer terug waren in het Molecaten vakantiepark dronken we er nog iets voordat we weer op huis aan gingen.

Het was gezellig om met Conni, Cora, Harriet, Heleen, Janny, Jolanda en Karin te wandelen. Ik wil ze bij deze dan ook nog bedanken dat ze zo lief waren om steeds op de schildpad te wachten.

Ik las op de site van de Vriendinnen wandeldag dat er 750 dames hebben meegewandeld en dat er €1550 is overmaakt aan de stichting ALS.