Voorstelling Billy Elliot 09-01-2015

Vandaag is het zover dat ik samen met mijn schoonzusje naar de Musical Billy Elliot in het AFAS Circustheater in Scheveningen ga. Ik heb dit als een verjaardagscadeautje gekregen, maanden terug, de musical moest toen zelfs nog in première. 

De Musical Billy Elliot, gebaseerd op de wereldberoemde film, vertelt het inspirerende verhaal over de 11-jarige Billy die opgroeit in een mijnwerkersmilieu, waar jongens boksen en niet dansen. Als hij toevallig in een balletles belandt en tot zijn eigen verbazing zijn talent voor dansen ontdekt, verandert zijn hele leven én dat van zijn omgeving. Tegen de wil van zijn vader in traint Billy, onder begeleiding van zijn fanatieke balletdocente, keihard om auditie te doen voor de Royal Ballet School in Londen. Om danser te worden moet Billy leren om anders te durven zijn, tegenslagen te accepteren en te blijven vechten voor waar hij in gelooft. Alleen dan hij kan zijn droom waarmaken. 

Altijd wanneer we naar een musical in Scheveningen gaan boeken we er ook een hoteltje. Deze keer lag het hotel wel heel dicht bij het theater. Wel erg fijn want het weer is vandaag niet al te best, veel regen en zelfs storm. Als we in het hotel aankomen hebben we nog tijd genoeg en we gaan dus naar de boulevard. Ik ben benieuwd hoe ruw de zee zal zijn. Ook hier voor ligt het hotel gunstig het maar 5 minuten  lopen naar de boulevard. De Pier ligt er troosteloos bij. De huidige Pier werd in 1961 feestelijk geopend door prins Bernhard. Het Van der Valkconcern nam het bouwwerk in zee in 1991 voor een symbolisch bedrag van 1 gulden over en breidde deze uit.

De Pier werd begin 2013 failliet verklaard. Een aantal maanden later liet de gemeente het bouwwerk sluiten omdat de brandveiligheid niet op orde was. In  het najaar van 2014 is het verkocht en de eigenaar hoopt de Pier weer te openen "als aan alle technische- en veiligheidsmaatregelen is voldaan".

De lucht wordt steeds grijzer en donkerder en het ziet er naar uit dat het niet lang meer zal duren dat het zal gaan regen en dat gebeurt ook niet veel later.

Tijd om een "koffie speciaal" te gaan drinken in een van de restaurants op de boulevard.

Als we binnen zitten begint het steeds harder te regen en er komen steeds meer wandelaars binnen en die zien er wel erg verregend uit. We besluiten om nog maar een lekkere koffie te nemen, in de hoop dat de regen ophoudt maar dat is niet het geval. Een kijkje op het strand nemen zit er dus niet in.

Na een poosje besluiten we om naar een ander restaurant te gaan om een hapje te gaan eten.

Na het eten gaan we terug naar het hotel om ons te kleden voor de voorstelling. Het regent nog steeds heel erg en we komen kletsnat in het hotel aan.

Als we naar het theater lopen regent het nog wel maar gelukkig iets minder en dankzij een paraplu kom ik er redelijk droog aan.

We hebben hele mooie plaatsen, rij vijf en in het midden.

Onderstaande foto's heb ik van internet want er mag natuurlijk niet gefotografeerd worden tijdens de voorstelling. 

De voorstelling is heel mooi, Vooral het ballet, het tapdansen, de acrobatiek en de zang van de kinderen vind ik heel mooi. Voor dat ik het weet is het pauze en ook het tweede gedeelte vliegt voorbij.

Ik heb van de voorstelling genoten, hoewel ik wel moet zeggen dat het niet mijn allermooiste musical is die ik in het Circustheater gezien heb.

Na de voorstelling nemen we nog een hapje en een drankje in de bar en gaan dan naar ons hotel.

De andere dag gaan we via de Veluwe weer op huis aan. We doen Barneveld nog aan omdat ik hoop dat ze daar het jasje, wat ik graag wil hebben, al 50% hebben afgeprijsd. Ik heb geluk mijn maat is er nog en met 50% korting.

Het valt me op dat dit jaar zo lang de kerstversiering overal in de straten blijft  hangen.

Barneveld is natuurlijk bekend door de heldensprong van Jan van Schaffelaar in 1482. Er staat natuurlijk ook een standbeeld van hem in Barneveld. De onthulling van het beeld op 15 september 1903 vormde een waar spektakelstuk. Het hele dorp verkeerde in feeststemming. Met een kermis, een markt, volksspelen en een indrukwekkende historische optocht werd de onthulling op grootse wijze luister bijgezet. Het publiek stroomde in groten getale toe. Niet alleen de ingezetenen, maar duizenden en nog eens duizenden bezoekers uit alle delen van het land woonden de Jan van Schaffelaarfestiviteiten bij.

Het standbeeld staat vandaag de dag nog op het Torenplein, onder de toren van de Oude kerk.

Ik heb twee leuke dagen gehad en ik hoop dat ik nog  vaker naar een mooie musical in Scheveningen kan gaan.

Gerda het was wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Stadswandeling Leeuwarden 06-01-2015 deel 2

Ik passeer de voormalige ingang van het Stadsweeshuis en kom langs het Boshuizen Gasthuis, een hofje, waar ik natuurlijk een kijkje in neem. Dit is een van de vele zeventiende-eeuwse gasthuizen die in Leeuwarden gesticht werden. Anna van Eysinga legde in 1652, het jaar van overlijden van haar man Philip van Boshuisen, grietman van het Bildt ( grietman betekent letterlijk: hij die daagt, van het Oudfriese greta, aanklagen, dagvaarden was deels een voorloper van de plattelandsburgemeester in de provincie Friesland, en deels de voorloper van een rechter, min of meer vergelijkbaar met de huidige kantonrechter) de grondslag van het hofje dat uit negentien woningen rond een bleek ging bestaan. Nadat de ringmuur om het kerkhof in 1830 was afgebroken bleef de buitenpoort bestaan. Het muurwerk ter weerszijden van de poort geeft een lange spreuk te lezen: “Het geen hierstaet uyt nijt oft haet doch niet beschout tot armoedts hulp en weduws troost is het geboudt”. Ook hangt er het blauw met witte wapen van de familie Boshuisen op de muur In het fronton van de met natuursteenblokken versierde binnenpoort is op de stichtingssteen te lezen: De driehoekige steen van het binnenpoortje heeft het opschrift AVE en in Romeinse cijfers het jaartal 1652. "AVE" staat in dit geval niet voor "wees gegroet" maar het zijn de initialen van haar stichtster Anna van Eysinga.

Hierna kom ik langs Luilekkerland  een markante reeks aaneen gebouwde woonhuisjes uit de 17e eeuw,een der fraaiere binnenplaatsen van de oude stad.
Ik heb het idee dat ik steeds in dezelfde buurt van de stad rondslinger en dat klopt oook wel want ik kom weer in dezelfde straat uit waar ik ook heen ging naar de Grote- of Jacobijnerkerk. In een van de gevels van een straatje waar ik door kom zie ik een gevelsteen van het kleermakersgilde.
Op mijn route beschrijving staat dat ik even verder op de weg moet oversteken ter hoogte van het Jugendstil-pand waar tegenwoordig de centrale Apotheek in gehuisvest is.

Mijn tocht voert me nu richting Bonifatiuskerk maar ik passeer eerst een outlet winkel en aangezien ik  als vrijwilligster de wekelijkse bingo in een verzorgingshuis verzorg kijk ik of hier misschien nog wat leuke prijsjes zijn. Ik heb gelukkig want ik scoor er prijsjes voor een ronde die niet groot en niet zwaar zijn.

Eigenlijk heet de ruim honderd jaar oude kerk "Sint Bonifatiuskerk". Maar het voorvoegsel Sint zal je weinig Leeuwarders horen zeggen.

Het katholieke kerkgebouw is ontworpen door architect Petrus Cuypers en gebouwd in de jaren 80 van de negentiende eeuw. In eerste instantie was de kerk niet eens vanaf de straatkant te bereiken. De nadagen van het begrip schuilkerk hebben hierbij een rol gespeeld. Waar je nu vanaf de Voorstreek gewoon naar de ingang van de kerk kunt lopen stond in vroegere tijden een huis. Via twee smalle stegen, die nog steeds bestaan, kon je toegang tot de kerk krijgen.

Zeg in Leeuwarden “Bonifatiustoren” en iedereen die het jaar 1976 bewust heeft mee- gemaakt zal je vertellen dat de spits er die winter is afgewaaid .

Jaren lang stond de toren in de steigers, voorzien van reclameborden. Na een periode van geld inzamelen werd de torenspits herbouwd. Op 26 maart 1980 werd de spits weer bovenop de toren geplaatst.

De route voert me om de voormalige Prins Frederik kazerne heen en het verwonder me dat ik nog steeds goed op de route zit want ik ben iemand die nogal snel eens mis kan lopen. Bij deze route zitten er wel af en toe stickers met een rood-wit NS logo op lantarenpalen etc.
Het duurt niet lang of ik passeer één van de fraaiste gebouwen van de
stad Leeuwarden, de Kanselarij gebouwd van 1566 tot 1571. Het is de voormalige zetel van het Hof van Friesland. Later was het tot medio 1976 Rijksarchief van Friesland. Onder andere de huwelijksakte van Rembrandt van Rijn en Saskia van Uilenburgh werd hier bewaard. Op het gebouw is een beeld aangebracht van Karel de Vijfde.

 Iets verder op passeer ik het kleinste Jugendstiltheater van Europa.

 Ik kom langs het huis waar Saskia van Uilenburgh geboren de latere vrouw van Rembrandt van Rijn. Nu is hier het kantoor van de gebroeders Anker gevestigd, het bekende advocatenduo. Natuurlijk zet ik ook het beeldje van Mata Hari op de foto. Het beeldje stond voor haar geboortehuis wat ruim een jaar geleden door brand is verwoest.
Volgens mijn route beschrijving zou ik bij de overwelving bij de gracht een steen met allemaal gaatjes boven de waterlijn moet zien. Ik zie hoe ik ook kijk deze zogenaamde "piksteen"niet. Maar de schipper komend of gaand naar de loswal aan de Bierkade, die deze steen het eerst met zijn pikhaak raakte, had voorrang. de gracht was te nauw om elkaar hier te passeren.
aan de Nieuwstad zie ik De Waag

In 1595 verrees het waaggebouw in renaissance-stijl. Tussen de twee bouwlagen loopt rondom een klassiek fries van natuursteen, versierd met rozetten en engelenkopjes. Op de hoeken boven de luifel zitten gebeeldhouwde wapendragende leeuwen.

Tot 1884 was het het centrum van de boter- en kaashandel.

Intussen ben ik in het winkelhart van Leeuwarden aangekomen en zit mijn wandelroute er zo goed als op. Om wat op temperatuur te komen ga ik even wat winkels in en daarna terug naar het station. Ik heb 6,5 km gewandeld.  De route zou eventueel ook uitgebreid kunnen worden tot 12,5 km maar dan doe je de voormalige groene land- en tuinbouwgebieden van Leeuwarden aan en dat lijk me nu in de winter niet echt zo interessant na al het moois wat ik in de stad gezien heb.

Onderweg kwam ik verschillende gedichten tegen en thuis op internet zag ik dat er in Leeuwarden een poëzieroute is.

Welke stad heeft zoiets: gewoon lopen over gedichten? Leeuwarden biedt zoiets, een unieke verzameling gedichten in steen. Wandelend door de straten van de binnenstad, nadenkend over strofen en zinsneden van lokale, maar ook van landelijk bekende dichters en schrijvers. Even stilstaan, de omgeving in je opnemen en de geboden tekst tot je nemen. Het merendeel van de inmiddels 41 stenen is te vinden in de historische binnenstad. Ik moest hierbij gelijk aan Lies denken toen ik dit op internet las.

Ik denk dat het zeker de moeite waard zal zijn om nog eens een stadswandeling in Leeuwarden te gaan maken. Er was meer moois te zien dan dat ik eigenlijk verwacht had.

Stadswandeling Leeuwarden 06-01-2015 deel 1

Vandaag ga ik met mijn vrij reizen kaartje van de NS naar Leeuwarden om daar een stadswandeling te doen. Ik heb gekozen voor de NS wandeling.

Leeuwarden is o.a. de stad van Mata Hari, de Oldehove, de Grote- of Jacobijnerkerk en de Bonfatiuskerk. Ik kan me eigenlijk niet heugen dat ik deze stad eens echt bekeken heb dus het is er hoog tijd voor.

Op het hoofdstation van Groningen heb ik nog even tijd om de mooie hal te bekijken om dat ik tijd genoeg heb voor de trein naar Leeuwarden.

Ook in de stationshal in Leeuwarden zijn de Jungendstil tegeltableaus uit 1904 zeker het bekijken waard.

Ik begin aan mijn wandeling en het valt me op dat het hier in tegenstelling tot Groningen niet zo erg druk is buiten voor het station.
Het weer is redelijk voor een wandeling. De temperatuur is voor de tijd van het jaar zelfs hoog en het is droog. Ik vind het wel jammer dat de zon niet schijnt want dat maakt een stad of wat dan ook altijd mooier.
Als een van het eerste passeer ik het Paleis van Justitie de zetel van het gerechtshof en de rechtbank Het is een statig gebouw uit 1846–1852 met een imposante zuilenportiek.

Mijn route voert me nu richting De Oldehove.
De Oldehove is een 40 meter hoge, wegens verzakking, onvoltooide romp van een gotische toren, gebouwd in de periode 1529–1532. Over de oorzaak van de scheef staande toren, doen een paar
fabels de ronde: voor de fundatie zouden koeienhuiden gebruikt zijn en de pet van een bouwvakker, werkzaam aan de toren, zou onder de fundatie terecht gekomen zijn.
Op het terrein voor de toren
liggen nu een aantal stenen met opschriften van oude advertenties en toegangskaartjes.

Ik kom nu in de Prinsentuin. De Prinsentuin werd aan het eind van de 80-jarige oorlog aangelegd op het bastion dat de Spanjaarden uit de stad moest houden. Van 1648 tot 1750 was het het Lusthof der Friese Nassau's. Willem I schonk het in 1819 aan de stad, als wandelplaats voor de burgers. In het begin zie ik een beeldje staan. Het beeldje herinnerd aan de (fiets)tochten die in de hongerwinter (1944-1945) werden gemaakt naar het Friese platteland op zoek naar voedsel. Het is dus eigenlijk een oorlogsmonument. Hoewel het beeld voornamelijk bekend staat als Koerierster(tje), heet het werk eigenlijk 'Fietsend meisje in de laatste oorlogwinter'. Het water
waar ik langs loop, was vroeger de finishplaats van de Elfstedentocht. 

Als ik de Prinsentuin uit kom zie ik het Coulonhûs, een patriciërshuis uit het begin van de 18e eeuw, met in de gevel een aantal wapenschilden uit Friesland.

Het Museum Princessehof is het volgende wat ik passeer. Het gebouw bestaat uit een omstreeks in 1622 gebouwd gedeelte, en de restanten van een stins (Papingastins) die mogelijk uit de 15e eeuw dateert. In 1644 kwam het in bezit van het geslacht  Aylva  In 1731 werd het als residentie aangekocht door Maria Louise van Hessen-Kassel, in de volksmond: Marijke Meu, de weduwe van Johan Willem Friso van Nassau-Dietz, stadhouder van Friesland, voorouder van het huidige Nederlandse koningshuis. Zij bouwde een omvangrijke verzameling keramiek op, die nu deel uitmaakt van de collectie van het Keramiekmuseum.

Later werd het in drie woonhuizen opgesplitst; in het middelste daarvan is in 1898 de befaamde graficus M. C. Escher geboren.

De route voert me nu richting Raadhuisplein waar zich het stadhuis bevindt. Dit werd in 1715 door bouwmeester Claes Bockes Balk in barokstijl gebouwd op de kelders van de Aukemastins. (Een stins of state is een voormalige burcht of landhuis in de Nederlandse provincie Friesland. Het Friese woord stins betekent steenhuis. Oorspronkelijk werd de benaming stins alleen gebruikt voor de stenen wachttorens die bij de vaak houten state stond)

In het midden een carillon uit 1668 met 39 klokken.

Intussen is het wel tijd geworden om iets te eten en te drinken en ook zou het wel prettig zijn om gebruik te kunnen maken van een toilet. Vlak bij het Raadhuisplein zie ik een restaurant en ga er binnen. Het is er redelijk druk dus dat is meestal een goed teken. Ik bestel er de Walrussalade (het restaurant heet Walrus) en het is een salade met geitenkaas. De salade smaakt wel maar toch was de geitenkaas salade die ik met Mizzd in Dordrecht at veel lekkerder. Na een poosje wordt het weer tijd om verder te gaan.

Het duurt niet lang of ik kom bij het  St. Antonygasthuis. De mooie tuin heeft 2 prieeltjes. Het achterste voor de rijke mensen, die niet in het zicht wilden zitten en het voorste voor de iets minder bedeelden. De 4 woonvleugels dragen de namen van de adellijke families,die geldschieters waren voor de bouw ervan: Burmania, Minnema, Auckama en Wiarda. In het gebouw was ook sprake van een soort rangorde, de rijkeren woonden voorin en de iets minder bedeelden achterin. Alle panden met een vergulde klok in de gevel behoren tot dit gasthuis.

Even later passeer ik een vroegere stins  In dit pand woonde in haar meisjesjaren de latere danseres Mata Hari.
In de Eerste Wereldoorlog (1917) werd zij gefusilleerd door de Fransen wegens vermeende spionage. Op 7 augustus 1876 werd zij als Margaretha Geertruida Zelle in Leeuwarden geboren. 

Hierna duurt het niet lang of ik kom in de Jacobsstraat. In 2002 werd er een nieuw jacobalium in Nederland onthuld, en wel in Leeuwarden. Deze stad had vroeger een complete Sint-Jacobssymboliek: een straat, een kapel, een toren, een gasthuis en een prachtige Sint-Jacobspoort in het zuiden van de stad. Alleen de straat rest nog. Bij de renovatie van deze Sint-Jacobsstraat werd gezocht naar een subtiele verwijzing naar de pelgrimsweg naar de heilige Jacob.

Op ieder putdeksel in deze straat staat "CAMPUS STELLAE", een verwijzing naar Santiago de Compostela, en op iedere deksel een eigen afbeelding: zeven verschillende schelpen, ieder verwijzend naar een deel van het menselijk lichaam: van voet naar hoofd.

De Grote of Jacobijnerkerk in Leeuwarden is de grootste van de middeleeuwse kerken in deze stad. Het gotische bouwwerk werd tijdens de reformatie omgebouwd tot protestantse kerk en verloor haar altaren en veel van de versieringen. De kerk is nog steeds in gebruik bij de protestantse gemeente.

 De kerk werd tussen 1275 en 1310 gebouwd als onderdeel van een dominicanenklooster en werd later vergroot.  Sedert 1588 is dit de laatste rustplaats van de Friese Nassau's. Naast Leeuwarden hebben alleen Delft en Breda een Koninklijke grafkelder.

Het Oranje-poortje

Het broodpoortje

De Grote of Jacobijnerkerk in kent het Oranje-poortje. Via deze deur kwam de stadhouderlijke familie de kerk binnen. Opmerkelijk is dat het Oranje-poortje vrijwel recht tegenover de hoofdingang van de kerk is. Op die manier ontweken de Oranjes het gewone volk.

Opmerkelijker is dat naast het Oranje-poortje een ander klein poortje te zien is. Wat bescheidener, maar desondanks belangrijker. Dat kleine poortje is namelijk het broodpoortje, de oude voedselbank van Leeuwarden.

Via het broodpoortje werden voedselpakketten – doorgaans gewoon brood – uitgedeeld aan de meest nooddruftige van de samenleving. Uitgaande van de kerkelijke diaconie. Maar wel naast het Oranje-poortje: uit het zicht van het gewone volk, maar wel hand in hand met de leidende familie van het gebied.

Voor vervolg van de wandeling zie deel 2.

Midwinterhoornwandeling rond de Giezelbaarg in Veele 03-01-2015

Gisteren belde mijn wandelmaatje Heleen of ik zin had om zaterdag met haar en wat van haar collega's mee te  gaan wandelen met de Midhoornwandeling rond de Giezelbaarg in Veele.

Het woord Giezelbaarg heeft al een beetje een griezelige bijklank. En dat klopt, want de wandeling wordt gemaakt rond de Gezelberg, ook wel bekend als de Giezelbaarg. Op deze plek werden eeuwen geleden de ter dood veroordeelden uit Westerwolde terecht gesteld, direct na hun berechting in Huis Wedde. Voor de berg staat een gedenksteen waarop de namen van de veroordeelden vermeld staan. De Giezelbaarg of Galgenberg is een van de opgestuwde heuveltjes uit de laatste ijstijd tussen Veele en Wedde in Groningen. 

De wandeling wordt begeleid door de klanken van zogenaamde boerhoorns. Ze worden bespeeld door de plaatselijke midwinterhoorngroep De Giezelbaargbloazers. 

"De Giezelbaargbloazers" uit het dorpje Veele, hebben hun naam ontleend
aan deze heuvel.

Over de herkomst van het midwinterhoornblazen doen verschillende verhalen de ronde. Was het een oud heidens gebruik om de geesten te verjagen en het licht terug te halen zoals bij de Germanen gebeurde tijdens joelfeesten?

Of werd de hoorn gebruikt door de boeren als ze burenhulp nodig hadden?

Uit overleveringen weten we dat tijdens de Eerste Wereldoorlog de midwinterhoorn werd gebruikt om waarschuwingssignalen te geven. In het oosten van ons land werden smokkelaars op deze manier gewaarschuwd voor de marechaussee.

Ook weet men dat in de Tweede Wereldoorlog de midwinterhoorn eveneens als waarschuwingssein werd gebruikt om onderduikers te waarschuwen als er gevaar dreigde.

Tegenwoordig gebruikt men de midwinterhoorn alleen nog vanaf de eerste adventszondag tot Driekoningen op 6 januari. Er mag alleen nog op de hoorn geblazen geworden om het evangelie van de geboorte van Christus te gedenken.

Alleen bij uitzondering wordt er buiten de vastgestelde tijd in het openbaar op de midwinterhoorn geblazen. Een voorbeeld hiervan kan zijn bij de begrafenis van midwinterhoornblazer. 

Ruim op tijd arriveren we de boerderij van de familie Joling. Er wordt gestart in drie groepen en wij zitten dus bij de eerste groep.  Langs het ongeveer vijf kilometer lange parcours staan verschillende vuurkorven en andere luchtpunten. Onderweg staan op meerdere plaatsen midwinterhoornblazers paraat om de deelnemers trakteren op het bijzondere geluid van de midwinterhoorn. Ik heb nog nooit

eerder het geluid van een midwinterhoorn in het echt gehoord. Ik ben blij dat ik een klein zaklampje bij me heb want de route gaat bijna geheel over onverharde pad. Soms ligt er ook wat stro op de paden en ik vind het wel prettig om dit te zien want voor ik het weet hangt mijn voet erin en ik ben toch al zo'n "valgevoelig" persoon.

Het is heel erg donker en mijn fototoestel is niet geschikt om mooie foto's te maken blijkt. Onderweg komen we niet alleen midwinterhoornblazers tegen maar ook verhalenvertellers. 

De eerste verhalenverteller vertelt de geschiedenis van de Giezelberg. Hierna gaan we we de berg even op, nu ja berg, het is meer een heel klein heuveltje.Hier kan men ook een kaars voor de veroordeelden aansteken.

Af en toe is het pad toch wel erg modderig en moet je uitkijken om niet te vallen.

Ik ben blij dat mijn wandelmaatje Heleen en goed zichtbaar jack draagt want het is moeilijk voor me om al haar collega's in het donker te herkennen die ik nog nooit eerder gezien heb.

Gelukkig is het niet erg koud en is het niet nodig om ons te warmen bij de verschillende vuurkorven. We passeren een stalletje waar o.a.glühwein te koop is maar het lijkt me verstandiger om dit pas na afloop van de tocht te nemen. Het zou eens in je benen kunnen zakken en dat op de soms modderige paden.

Een verhalenverteller vertelt ons iets over een de kooplieden van vroeger die de "Stille Kniep" aandeden op hun tocht terug naar Wedde of Onstwedde. Later bij weer een verhalenverteller kunnen we het verhaal niet goed verstaan en we besluiten daarom dan ook om maar door te lopen.

De laatste verhalenverteller vertelt ons het verhaal: "Waarom de sneeuw het sneeuwklokje geen kwaad doet" Hier staan ook potjes waar een sneeuwklokje instaat en alle kinderen of als men nog kinderen thuis heeft mogen een potje met een opkomende sneeuwklokje meenemen.

Het duurt nu niet zo erg lang meer of we zijn weer terug bij de boerderij waar onze wandeling begon. We gaan nog even de schuur in waar ik me nu aan een glühwein durf te wagen.

De tocht was zeker de moeite waard. Dank aan alle vrijwilligers die deze tocht mogelijk hebben gemaakt. De hele route was bijna voorzien van glazen potten met waxinelichtjes.

Jammer dat sommigen het nodig vonden om tijdens het vertellen van de verhalen luidruchtig te gaan praten.

Dank ook aan de collega's van Heleen dat ze het goed vonden dat er een vreemde eend in de bijt was. 

Informatie over de midwinterhoorn heb ik van internet en sommige foto's ook. Meent iemand dat ik te onrechte zijn of haar foto's gebruikt heb, laat het me weten en ik verwijder deze direct.