Het werd vroeg opstaan voor mijn wandelmaatjes en mij op veertien oktober om de city Walk in Amsterdam te gaan wandelen. We zouden de trein van 6 uur uit Groningen nemen en ik moest al om 5.10 u op de carpool plaats zijn waar ik zou worden opgepikt om naar Groningen te gaan.
Heleen, die ik altijd onze reisleidster noemt, had ook nu weer precies uitgezocht hoe we bij het Olympisch Stadion in Amsterdam konden komen want hier was de start.
Na een voorspoedige reis kwamen we in het stadion aan en na een bak koffie en een eierkoek begonnen en we aan onze 21 km lange tocht. Deze route heette "Buiten de Gebaande Paden" Deze route was dit jaar nieuw en ging door het Amsterdamse Bos en langs de Amstel de stad in.
Verspreid over het Amsterdamse Bos staan diverse
kunstwerken van verschillende kunstenaars.
Van kunstenaar Serge
Verheugen staan meerdere kunstwerken in het Amsterdamse Bos. Deze zijn gemaakt
van FSC-gecertificeerd hout uit het Amsterdamse Bos: eik, red Cedar, beuk,
linde, populier, grenen. Wij komen twee van zijn kunstwerken tegen nl: het
kunstwerk Birth of Change en de beeldengroep Family Ties.
Toen we het Amsterdamse Bos uitkwamen gaan we via de Kalfjeslaan richting de Amstel.
We passeerden een huis waar bij in de voortuin wel een leuk soort kunstwerk stond.
Sinds december 2013 heeft Amsterdam er een prachtige
schooltuin bij, de Aemstel Schooltuin, gelegen in stadsdeel Zuid. De schooltuin
ligt vlak aan de Amstel, op de hoek van de Kalfjeslaan en de Amsteldijk, op een
historische locatie vlakbij de Riekermolen.
De tuin biedt plaats aan
500 kinderen en beschikt verder over een lesgebouw, een kas, twee overdekte
buitenlokalen en een bijenhoek. De opvallende toegangspoorten tot de schooltuin
zijn een ontwerp van kunstenaar Frank Tjepkema. Het felgroene, vrolijke ontwerp
sluit aan bij de landelijke omgeving en de nabijheid van de stad aan de
horizon: een poort tussen de stedelijke en de landelijke omgeving. Als in een
sprookje symboliseren de figuren in het hekwerk de grens tussen stad en natuur.
De Riekermolen is een historische poldermolen die is
gebouwd in 1636. Hij staat in Amsterdam aan de westzijde van de Amstel bij het
Kalfje, vlakbij een standbeeld van Rembrandt, die herinnert aan het feit dat de
schilder veel tekeningen heeft gemaakt langs de oevers van deze rivier.
Helaas gebruikten twee wandelaars de sokkel van het standbeeld als bankje zodat ik er maar geen foto van gemaakt heb.
We gingen nu een stuk langs de Amstel. Als je onderstaande foto bekijkt zou je denken dat ik de weg kwijt was maar ik koos een wat vreemde route om over te steken, ik ging de hele rotonde rond en mijn wandelmaatjes liepen allang langs de Amstel. Natuurlijk moesten de plaaggeesten daar een foto van maken.
We liepen langs het Amstel- en Maartin Luther Kingpark om vervolgens de Amstel over te steken via de Utrechtse brug. We moesten een trap op waarvan de treden wel erg hoog waren en er was geen leuning bij de trap. Gelukkig fungerende Karin als een soort leuning voor me.
Toen we de brug over waren besloot ik op het fietspad te gaan lopen want het voetpad was nogal ongelijk. Eén wandelaarster meende een paar maal tegen me te moeten zeggen dat ik op het fietspad liep (trouwens waar bemoeide zij zich mee het fietspad was breed genoeg) Nu ik had dat besloten omdat ik kort ervoor iemand had zien vallen en ikzelf iemand ben die nogal snel val.
Niet veel later kwamen we bij de eerste stempelpost aan Huis aan de Amstel. We besloten hier een rust te houden en omdat Heleen pas jarig was geweest trakteerde zij. We zaten er heerlijk en wat nog belangrijker was de traktatie was heerlijk.
We gingen weer verder want we waren nog niet op de helft van onze tocht, we hadden er 9 km opzitten dus nog 12 km te gaan. De volgende stempelpost zou over 5 km zijn. We liepen nu op de Weesperzijde aan de kant van de Amstel en nadat we theater Carré gepasseerd hadden gingen we de Magere Brug over.
Niet veel later kwamen we bij het Amstelveld waar we een controlepost hadden. Wij namen hier alleen een soort taai-taai koek die ons werd aangeboden en gingen direct weer verder. We gingen richting het Rijksmuseum en hier was een route aanpassing, het Museumplein kon niet worden aangedaan i.v.m. de begrafenis van burgemeester van der Laan.
Door o.a. de P. C. Hooftstraat gingen we richting het Vondelpark.
Het Vondelpark is een langgerekt stadspark in Amsterdam,
daterend uit 1865. Het park ligt in het stadsdeel Amsterdam-Zuid, op de grens
met het stadsdeel Amsterdam-West. Het strekt zich uit van de Stadhouderskade
tot aan de Amstelveenseweg. Bij de opening in 1865 heette het park het Nieuwe
Park, in de volksmond Wandelpark. Na de onthulling in oktober 1867 van het
Vondelmonument, een standbeeld ter ere van de dichter en toneelschrijver Joost
van den Vondel, werd de naam gewijzigd in Vondelpark. Sinds 1996 is het park
een rijksmonument.
Het beeld is gemaakt als monument ter nagedachtenis aan Kerwin Duinmeyer, een 15-jarige Antilliaan, die op 20 augustus 1983 om zijn huidskleur vermoord werd. Moeder Rots is een symbool van kracht en onverzettelijkheid. Een sterke vrouw op de Antillen wordt Mama Baranka (baranka = rots) genoemd, waarmee de kracht van zwarte vrouwen uitgebeeld wordt. Moeder Rots is vergelijkbaar met de godin Moeder Aarde in andere culturen, maar omdat Curaçao nu eenmaal uit rots bestaat, is het daar Moeder Rots geworden.
Op de bodemplaat staat tekst:
laat Amsterdam, eens bolwerk van verdraagzaamheid
de toorts van tolerantie verder dragen
omdat zijn huidskleur men niet kon verdragen
viel hier een mensenkind uit onverdraagzaamheid
Niet veel later werd ons een Kesbeke augurk partystick aangeboden. Trouwens bij wandeltochten van Le Champion krijg je altijd allerlei lekkere dingetjes onderweg aangeboden.
Bij tochten van Le Champion krijg je altijd een mooie grote medaille en ook deze keer was dit niet anders.
Hierna besloten we om met het openbaar vervoer naar het centrum van Amsterdam te gaan om iets te drinken en eventueel te eten. Nu de rit naar het centrum duurde extra lang want door de begrafenis van burgemeester van der Laan waren er heel veel omleiding in het centrum. De bus nam zelfs een stukje van de Ring. Wij vonden dit geen probleem maar er waren heel wat passagiers die niet door hadden dat er veel omleidingen waren en dus constant hun ongenoegen lieten horen.
Na wat zoeken naar een geschikt restaurant in het centrum belandden we voor de derde keer bij het restaurant waar we al drie keer geweest waren bij een tocht van Le Champion.
Ook nu hadden we er geen spijt van dat we er weer heen gegaan waren. Net als de vorige keren offerde ik me ook maar op om een nagerecht te nemen, het was anders zo sneu dat Janny alleen maar aan een nagerecht zou zitten, ha,ha,ha.
