Noortjes Voetstappen

Ook dit jaar organiseerde Runners Oost Groningen de Monnikentocht voor marathonlopers, ultralopers en sportieve wandelaars. De tocht dankt zijn naam, veronderstel ik, aan het Klooster dat in Ter Apel staat van waar de langere afstand startten. Aangezien ik me maar voor de 17 km had ingeschreven startte ik in Sellingen. Deze keer had ik geen wandelmaatje die me vergezelde op mijn tocht. Wel zou ik Heleen onderweg tegenkomen aangezien zij op een verzorgingspost stond omdat zij lid is van de hardloopgroep die de tocht organiseerde.
De start was vanaf camping De Barkhoorn voor de 17 km wandeldelaars.

Ik trok, nadat ik eerst nog een kop koffie had gedronken, mijn regenponcho alvast aan want het regende en de weersvoorspelling leek ook niet al te best, veel kans op buien.

Vanaf de camping ging het al gelijk het bos in. Al snel zag ik een kabouterpaaltje van het kabouterpad, waar kinderen ,eventueel vermomd als kabouters, op zoek kunnen gaan naar kabouters. Ik als iemand die gek op kabouters ben zou dit als kind geweldig gevonden hebben.

Trouwens er zijn heel veel wandelingen te maken in de bossen bij Sellingen.

Ik passeerde de Grondwatermeter.

Grondwater bevindt zich onder het aardoppervlak en is niet met het blote oog waar te nemen. Daarom is het niet altijd goed om je er iets bij voor te stellen. Om u te laten zien wat het belang van grondwater is voor de natuur en hoe hoog het grondwater staat, zijn bovengrondse educatieve grondwatermeters geplaatst.

Educatieve grondwatermeters zijn roestvrijstalen buizen met ruitjes, waarop men kan aflezen hoe hoog het grondwater onder je voeten staat. Met kleuren is aangegeven of dat peil te hoog, te laag of voldoende is.

Ik passeerde het Theater van de natuur

In Sellingen langs de Ruiten Aa staat een opvallende natuurkijkheuvel met daarop een kunstwerk gemaakt door beeldend kunstenaar Adriaan Nette. Dit draaibare kunstwerk heet "Theater van de Natuur en geeft bezoekers de kans op verschillende manieren kijken naar het omringende landschap.

De traptreden zijn voorzien van gedichten, geschreven door bekende Nederlanders, zoals Adriaan Morriën, Harry Muskee, Def P en nog vele anderen.

Ik ging dit jaar de trap niet op omdat deze nat was en ik bang was dat deze glad zou zijn en ik zou vallen.

Ondanks dat het nog wel wat bleef regenen genoot ik wel van de wandeltocht en de mooie omgeving.

Op sommige paden leek het al wel dat het herfst was want er was geen groen meer te zien. Toen ik er ongeveer 15 km erop had zitten kwam de eerste verzorgingspost in zicht en ik dronk er wat en ging direct weer verder.

Intussen was het droog geworden en had ik mijn regenponcho uitgedaan. voor mij was het beter wandelweer dan met de vierdaagse. Een beetje regen vind ik nooit zo erg, het moet natuurlijk niet met baken uit de lucht vallen.

Nadat ik weer 5 km gewandeld heb komt de volgende verzorgingspost al weer en ook nu drink ik iets. Ook nu blijf ik er niet te lang en vervolg mijn wandeling.

Regelmatig keek ik naar de lucht omdat er toch nogal wat buien voorspeld waren. Soms dacht ik dat ik het de rest van de tocht wel droog zou houden maar toen ik die hele donkere dreigende lucht zag wist ik dat dat niet zou gaan lukken.

Gelukkig kwam ik net bij de verzorgingspost waar Heleen en haar moeder stonden en Heleen kon mijn helpen om mijn regenponcho weer aan te doen. Ik dronk er wat, nam er wat tuc koekjes en maakte even een praatje en vervolgde mijn weg weer voor de laatste kilometers.

Het duurde niet meer zo lang of ik zag het vestigingsstadje Bourtange kwam in zicht.
Het huidige Bourtange is gebaseerd op tekeningen van de vesting van 1742 en geeft een compleet beeld van hoe de vestingstad er toen bij moet hebben gelegen. De vestingstad is nog steeds bewoond. Gebouwen die eerder een militaire functie hadden herbergen nu een informatiecentrum, horeca en musea.
Hoewel de grachten en muren anders doen vermoeden, heeft Bourtange nooit stadsrechten gehad..

Toen ik het stadje binnen was meldde ik mijn af ik kreeg ook dit jaar weer een mooie handdoek als aandenken. Deze keer koos ik een rode handdoek.

Hier na nam ik op een terras op het marktplein een kop mosterdsoep wat mij heerlijk smaakte na zo'n tocht.

Hierna keek ik nog even rond in het stadje want ik had manlief gebeld dat hij me kon komen ophalen. Bourtange is echt een heel mooi vestingsstadje en iedere keer als ik er komt met de Monnikentocht neem ik me voor om er eens heen te gaan om alles weer eens uitgebreid te gaan bekijken.

Ondanks dat ik de tocht alleen liep heb ik er erg van genoten. Dat het af en toe regende was niet echt erg en de temperatuur was voor mij ideaal. Ondanks dat de route ieder jaar hetzelfde is verveelt dit me niet omdat de omgeving heel mooi is om te wandelen en Bourtange een heel mooi vestingsstadje is.

Omdat we deze week 25 jaar getrouwd waren en ik ook tevens jarig was hadden manlief en ik besloten om samen een weekje naar onze geliefde Veluwe te gaan. We vinden het daar altijd heerlijk. Vooral het spotten van wilde dieren (herten en everzwijnen) vinden we geweldig.
Omdat we de caravan nog op de Veluwe hadden staan konden we op de heenreis binnen door en we hadden geluk want we zagen op de weg, vlak voor de auto, vijf herten oversteken, vier grootte en een kleinere.

Wij vinden het altijd geweldig als we herten of wilde zwijnen zien maar door het gebrek aan water was het ons een paar weken geleden al opgevallen dat je ze nu haast niet ziet. Ik had ook al op radio Gelderland gehoord dat de dieren het hierdoor erg moeilijk hebben.

Daarom moesten we het maar met de kunstwerken die uit hout gesneden zijn door houtcarver Sander Boom doen. De beelden stellen ”typisch Veluwse” dieren voor. De beelden staan door heel Garderen.

Maar natuurlijk is er niets mooier dan de dieren in het echt te zien. We besloten om een keer in het begin van de avond naar het dorp radio Kootwijk te gaan. Wij wisten van vorige jaren dat de kans hier groot is om zwijnen te zien.

Radio Kootwijk is een voormalig zenderpark dat in de eerste helft van de 20ste eeuw een belangrijke communicatieverbinding vormde tussen Nederland en zijn toenmalige koloniën, met name Nederlands-Indië. Het werd gebouwd vanaf 1918. Ook werden er voor werknemers woningen gebouwd, die samen het gelijknamige dorp gingen vormen. Om verstoring van de radiosignalen te voorkomen, werd het ver buiten de bewoonde wereld opgetrokken. Tegenwoordig gebruikt Staatsbosbeheer het voor evenementen.

De mensen die er in de huizen wonen hebben bijna allemaal schrikdraad op hun hekken om de tuin zitten dus dat is wel een bewijs dat er zwijnen komen en ook het bord wat langs de kant staat dat je ze niet mag voeren. En we hadden geluk want we zagen opeens een een gezinnetje zwijnen in de struiken en later de weg overstekken. er waren zeker zeven jongen bij. Wij vonden het geweldig maar we spraken nog even met iemand die er woonde en die vind ze natuurlijk niet zo geweldig, begrijpelijk als ze je tuin omwoelen.

Veel foto's genomen van de zwijnen maar allemaal helaas bewogen.
Wel een tip als je ze wil zien: Let goed op de windrichting; zwijnen zien niet goed, maar ruiken als de beste.
Verder brachten we ook nog een bezoek aan safaripark Beekse Bergen.

In 1968 werd het "Leeuwenpark Beekse Bergen" geopend. Dit bestond toen nog uitsluitend uit een viertal afdelingen waarin men leeuwen vanuit de auto kon observeren. Safaripark Beekse Bergen is nu een commercieel dierenpark dat ligt tussen Tilburg en Hilvarenbeek. Het is qua oppervlakte het grootste dierenpark van de Benelux. Er worden meer dan 150 diersoorten gehouden, variërend van kleine zoogdieren tot grote vogels. Op uitgestrekte open vlaktes bevinden zich zebra's, giraffen en struisvogels. Voorts zijn er leeuwen, neushoorns, olifanten en jachtluipaarden.

En bezoek aan dit park stond al heel lang op mijn verlanglijstje (heel vroeger was ik er al weleens geweest toen het nog een Leeuwenpark was)

Vlak voor de ingang bij de kassa's had je een echt zebrapad maar wij zouden met de auto het park ingaan en hadden al e-tickets. Mijn schoonzusje had kaartjes gewonnen en pikte ons die week een dag op om er heen te gaan.

We genoten erg van de dieren die we al rijdend vanuit de auto zagen. Ik vond vooral de kamelen en giraffen erg grappig omdat deze erg nieuwsgierig waren en met hun koppen bij de portierramen van de auto's binnen keken, Velen hadden ook de ramen van de auto naar beneden gedraaid hoewel er bij de ingang van de autoroute stond dat je ramen en deuren gesloten moest houden.

Halverwege de de autosafari kwamen we op het Kongoplein waar je een bootsafari kan doen en daar was ook een groot restaurant waar je wat kon gebruiken. Natuurlijk deden we dit ook en het mooie is dan ook dat er een gids is, een ranger genoemd, die veel vertelt over de dieren die je onderweg ziet.

We hebben erg genoten van dit bezoek aan het park en ik vond het jammer dat ik er ook niet doorheen gewandeld heb want dan zie je nog heel veel meer dieren. Ook heb ik niet alle foto's die ik van de dieren gemaakt heb geplaatst.

Ook brachten we deze week een bezoek aan de Zomermarkt in Nunspeet, vroeger bekend als Eibertjesmarkt.

De oorsprong van deze jaarmarkt ligt bij "Eibertje". Zij leefde omstreeks 1850 in Vierhouten. Zij liep elke week naar Nunspeet om daar eieren te verkopen.

Terwijl manlief op een bankje zat te wachten bekeek ik de beeldengroep Bokspringen van kunstenares Suzan Ollebek en las het gedicht wat naast het bankje stond op een bord met een plattegrond.

Ook was er deze week in Barneveld het Ballonfiësta en natuurlijk gingen wij ook een kijkje nemen bij de prachtig hete luchtballonen die de lucht ingingen. Natuurlijk heb ik er maar een paar foto's geplaatst