Een paar weken overwinteren in Turkije (week 9)

Deze week bezochten we de Nieuwe Moskee van Kemer naast de gebruikelijke dingen die we iedere week doen zoals wandelen, markten bezoeken, Turkse thee drinken en af en toe in de zon op het strand liggen.
De Nieuwe Moskee van Kemer is gebouwd is 2011 en biedt plaats aan maximaal 3000 mensen.

Toen we er heen liepen hoorden we net de oproep tot het gebed en dan is de moskee niet toeganglijk voor niet moslims. We keken daarom eerst even rond bij de winkeltjes in de buurt van de moskee. Toen we zagen dat er veel mannen uit de moskee kwamen gingen wij er heen. Eerst bleven we nog wat twijfelend staan maar al snel kwam er een man op ons af die zei dat we er in konden gaan maar dat we onze schoenen uit moesten doen en ik een hoofddoek moest om doen (die lagen daar)
Ik moest naar boven naar de galerij die voor vrouwen bestemd was.

Op de muren zijn verschillende beschilderingen aangebracht. Het tapijt heeft hoofdzakelijk rode tinten. Erg fraai is de decoratie van de binnenkant van de koepel en de grote lamp die daar hangt.
Vanuit de lange slanke toren (minaret) roept men dat het tijd is om te bidden. Ook zie je vaak een koepel op een moskee. Deze verwijst naar de hemelkoepel en naar God die de hemel en aarde gemaakt heeft. Op de koepel staat het symbool van de Islam: een ster met daaromheen een halve maan. De ster heeft vijf punten, die staan voor de vijf zuilen van de Islam
De halve maan herinnert aan Allah de Schepper en de maankalender die de islamitische feesten bepaalt.

Verder is er in de gebedsruimte in de muur een nis, de mihrab, deze geeft de richting naar Mekka aan, de richting waar de moslims met hun hoofd naar toe moeten wijzen als ze bidden. Ook bevindt zich hier een preekstoel op een verhoging, de mimbar. De voorganger of leider spreekt vanaf deze plek. Er zijn geen banken in een moskee.

Moslims bidden, knielen en buigen op een gebedsmat of kleed. Waar de moslim op het kleed knielt, daar is de woning van Allah. Dat is heilge grond.
De moslim gebruikt een gebedsketting. Deze ketting heeft 99 kralen. Dit aantal staat voor de 99 namen van Allah. Deze ketting zou het hun gemakkelijk maken om te weten waar ze gebleven zijn in het gebed. De kralen laten ze één voor één door hun vingers glijden. Er zijn ook gebedskettingen met 33 kralen, die zijn kleiner en daarom ook handiger om te gebruiken en mee te nemen. Immers 3 keer 33 is ook 99.
In deze moskee zag je ook standaardjes met gebedskettingen op de grond staan of ze lagen aan de kant op de grond.

Er zijn in een moskee geen beelden of schilderijen te zien met mensen of dieren erop, dat is verboden. Allah en Mohammed mogen ook niet afgebeeld worden. Moslims vinden dat niemand zich een voorstelling van Allah kan maken. Allah is altijd mooier, meer en groter dan zij kunnen bedenken.

Wel zijn er mooie versieringen te zien. Vaak mooie geschreven (gekalligrafeerde) teksten uit de koran of bepaalde namen van Allah of Mohammed.

Manlief mocht wel in het mannengedeelte van de moskee komen. Intussen was de man die verteld had dat wij er in mochten gaan weer bij ons gekomen maar alleen sprak hij helaas maar Turks en Russisch dus was het bijna niet mogelijk om te begrijpen wat hij ons vertelde.

Ook bevindt zich in iedere moskee een bord met daarop de gebedstijden. Voordat een moslim de moskee betreedt om te bidden moet hij schoon en zuiver zijn. Dit houdt in dat niet alleen het lichaam schoon is maar ook de geest en de gedachten. Daarom moet o.a. ook het hoofd, het gezicht, de oren, de nek, etc. gewassen worden. Daarvoor bevindt zich bij iedere moskee een wasplaats.

We vonden dit beiden een leuke en interessante besteding van een wat mindere dag wat het weer betrof.

Verder werden we deze week nog aan geroepen door een stel vrouwen die achter een huis Gözleme koeken aan het bakken waren. Manlief vroeg toen hij ze zag zitten vanaf de weg of we een foto van ze mochten maken en toen werden we gewenkt. Gözleme is een soort dunne Turkse pannenkoek die met alles gevuld kan worden. 

Ze hadden er al heel wat gebakken toen we bij hen kwamen.

De dames vonden het geweldig dat we bij hen een kijkje namen en we kregen ieder zo'n koek. Manlief vroeg of ze deze koeken voor de verkoop bakten maar dat was niet het geval het was voor hun eigen gebruik. Deze koeken worden meestal met iets hartigs gevuld en ook dit kregen we. Alweer die enorme gastvrijheid die wij zo erg hier waarderen!

Ook bezochten we het pleintje met de ambachtslieden want ik had wat voor de stomerij en ik wilde ook vragen wat de kosten waren om iets korter te laten maken. Wij hadden daar immers ook al schoenen van manlief  gebracht om eŕ nieuwe hakken op te laten zetten en het is er echt heel goedkoop.

Volgende week ga ik met een trui die ik hier in Turkije gekocht heb naar de kleermaker om te vragen of deze wat de stof betreft korter gemaakt kan worden en manlief heeft een spijkerbroek die hij iets te lang vindt. Het korter maken zou iets van 5 lira kosten en dat is nog geen €1,50.

We kunnen ook nu weer terug kijken op een heerlijk week.

Een paar weken overwinteren in Turkije (week 8)

De tijd vliegt hier voorbij en zeker deze achtste week is omgevlogen. Deze week wandelden we driemaal de heuvel naar Kemer over. In het begin van onze vakantie had ik gedacht dat we dit deze weken niet zouden kunnen doen i.v.m. de pijnlijke voet die manlief in het begin van onze vakantie had. Andere jaren gingen we meestal wel een keer per week de heuvel over.
Het is een heuvel met zes bochten en steeds als we een bocht gehad hebben zeggen we nog zoveel bochten te gaan.

Onderweg heb je een mooi uitzicht op de wijk Kiris waar ons hotel zich bevindt en op Kemer en als het erg helder weer is kun je zelfs Antalya in de verte zien liggen.

Het was deze week goed te zien dat het een paar keer de week ervoor flink geregend had want wij hadden het kleine watervalletje nog nooit zo zien stromen als deze week.

Wanneer we dan in het plaatsje Kemer zijn drinken we er meestal ergens een Turkse thee maar na de derde keer deze week over de heuvel gegaan te zijn vonden we dat we onszelf wel met iets extra's mochten verwennen.

De koek was heerlijk maar wel erg machtig en wat we door het wandelen deze week aan gewicht verloren waren zat er vast  in één klap weer aan.
Ook gingen we deze week nog een keer naar Antalya. Christoffel vertelde ons dat je met de Busboat in het weekend naar Antalya kunt. Hij ging ook en wist de opstapplaats.

De boot doet er ongeveer een uur over en vertrekt uit de jachthaven. Om op de boot te komen heb je je paspoort nodig. Maar goed dat Christoffel dit gezegd had want anders had ik deze misschien wel niet bij me gehad (hoe wel je wel verplicht bent om altijd je paspoort bij je te dragen er wordt hier veel gecontroleerd)

Zodra we de jachthaven uit waren maakte de boot flink snelheid en het was mooi om de kust aan ons te zien voorbij glijden (helaas zijn de foto's van de voorbijgaande kust niet goed scherp geworden en daarom heb ik ze ook niet geplaatst)
Na een klein uurtje kwam de haven van Antalya in zicht.

Toen we van boord waren gingen we eerst met Christoffel nog iets drinken op zijn stamterras en daarna gingen we onze eigen weg. Ook deze keer kregen wij hier onze drankjes weer gratis. Omdat ik de vorige keer na ons bezoek in Antalya erachter kwam dat we de beroemde Hiadrianus poort niet bezocht hadden wilde ik deze beslist deze keer niet missen. Ik vroeg dan ook aan de ober hoe we het beste bij de poort konden komen.
In het jaar 130 na Christus is aan de oostelijke kant van de oude stad Antalya de Poort van Hadrianus gebouwd. Deze triomfboog is gebouwd ter gelegenheid van een bezoek door de Romeinse keizer Hadrianus aan de stad.
De Hadrianuspoort ligt aan Atatürk Caddesi. Tegenwoordig lijkt de poort onderdeel te zijn van de oude vestingmuren van Antalya. In de praktijk was de poort verstopt achter de muur, wat mede de reden is dat deze bezienswaardigheid zo goed bewaard is gebleven. Door dit deel van de muur te slopen kwam de poort tevoorschijn.
Aan weerskanten van de poort staan twee grote vierkante torens. De poort bestaat uit drie arcades, waarvan alleen de middelste doorgang biedt. Dit is uitsluitend toegankelijk voor voetgangers. De Hadrianuspoort is één van de toegangsmogelijkheden vanuit het nieuwe Antalya tot de oude binnenstad.

De Hadrianuspoort was vroeger met wit marmer bekleed, maar daar is vrijwel niets meer van over.

We slenterden door de sfeervolle straatjes van het oude Antalya. We waren eerst met een lift vanuit de haven naar boven gegaan wat er is een heel hoogteverschil van de oude stad met de nieuwe stad en op de grens daarvan is de poort. Nu zouden we later naar beneden gaan en dat zou natuurlijk beter gaan dan stijgen.

Al slenterend kwamen we Het Kesik Minare tegen, ook wel bekend als het afgebroken minaret. Het werd gebouwd in de 2e eeuw als een Romeinse tempel. Het werd daarna enkele malen verbouwd tot kerk en vervolgens tot moskee. Door de eeuwen heen werd het gebouw meerdere malen beschadigd. Tijdens een brand in 1896 werd het gebouw vernietigd. Alleen de minaret bleef in tact. 

We kwamen leuke hotelletjes tegen die in Ottomaansestijl gebouwd zijn. Ze lijken me zeer geschikt voor een citytrip. De meeste hotelletjes hebben een mooie binnentuin en sommigen zelfs een zwembad (toevallig stond er in de nieuwsbrief van Kras welke ik deze week ontving een leuke aanbieding van een hotelletje wat we zelfs gepasseerd waren)

Omdat we op een heel hoog punt in de oude stad waren hadden we een mooi gezicht  over de haven.

Manlief vond het wel leuk om mij bij springbokken die van takken en hout gemaakt waren op de foto te zetten. Hoewel het wel even duurde voordat er geen andere mensen meer foto's aan het nemen waren.

Overal waar je kijkt bij het oude Antalya zie je de Yivli Minare, een 13de eeuwse minaret en hét symbool van het oude Antalya. De moskee met de "gegroefde minaret", Yivli Minare, stamt uit de Seldjoekse tijd. De gegroefde minaret werd in opdracht van  sultan Alaeddin Keykubut gebouwd en is eigenlijk niet alleen het symbool van het oude Antalya maar eigenlijk van de hele stad Antalya.

Omdat het nog niet het toeristenseizoen is gaat de boot al weer redelijk vroeg naar Kemer terug en buiten het seizoen om vaart er alleen één heen en later weer één terug. We zorgden er dus voor dat we ruim op tijd weer bij de steiger van de boot waren. Opnieuw weer de controle van de paspoorten en dit ging niet zo snel als vanmorgen. De man achter het loket waar we de tickets moesten kopen had eerst wat problemen met het serienummer in het paspoort van manlief: was dit nu een o of een 0. Ik wist dat op dat moment ook niet maar een letter o komt niet voor in het serienummer van een hollanse paspoort  maar altijd het cijfer 0.
Bij mijn naam gaf het ook wat problemen maar uiteindelijk waren wij dan toch zo ver dat we naar de wachtruimte konden. Ook moest ik mijn handtas ook nog leeg halen toen ik door de security ging. De controle hier in Turkije lijkt veel beter dan in Holland. De Turken zelf zeggen dat ook en ze begrijpen daarom niet dat wij angst hebben om naar Turkijete komen zeggen ze.

Al snel voeren we de haven uit en ik hoopte dat er enkele dolfijnen met de boot zouden meezwemmen want dit schijnt weleens te gebeuren. Maar helaas we zagen er geen.
Hoe dichter we bij Kemer kwamen hoe donkerder de lucht werd en af en toe viel er zelfs een beetje regen.

Vlakbij de haven bevindt zich een Mc Donalds restaurant en omdat ik alleen bij Mc Donalds de milkshakes maar lekker vind besloten we er daar een te nemen. De smaak was precies als bij ons alleen de prijs was bijna de helft minder dan in Nederland.
Verder heb ik deze week een belofte die ik gedaan had, via WhatsApp naar enkele bekenden, waar gemaakt. Ik zou een keer zwemmen in zee. Op de dag dat het erg koud in Nederland was heb ik gedacht nu moet het dan maar gebeuren. In de zee zwemmen hoofdzakelijk een paar Russen. Voor hen is het water hier helemaal niet koud maar ik moest er toch eerst wat moed voor verzamelen.

Het is hier een kiezelstrand en ik had geen waterschoenen aan. Het was daardoor moeilijk om er ver in te lopen en af en toe kwamen er ook wilde golven. Toen ik er door was kwamen er juist weer een paar flinke golven aan en ik werd dan ook omver gegooid en over de kiezels geschoven. Gevolg een wondje aan een van mijn achterste boven benen.

Verder hebben we deze week ook weer de gastvrijheid en de behulpzaamheid van de bevolking meegemaakt. De zondag is voor de Turken een echte familiedag en zij picknicken dan ook vaak met de hele familie aan het strand. Bovenstaande familie riep ons om met hun mee te barbecuen. Het vlees zag er best goed uit en ze hadden al heel wat in een pan zitten. We voelden ons wel wat bezwaard dat wij hun uitnodiging afsloegen maar wij waren op weg naar ons vaste adresjes waar we regelmatig iets eten.
Verder waren we deze week naar het nabij gelegen dorpje gewandeld en toen wij terug liepen begon het hevig te regenen. Opeens stopte er een auto met twee jonge Turkse mannen en vroegen of ze ons mee konden nemen. We konden zeggen waar we heen wilden. Fantastisch toch! In Nederland zou ik denk ik nooit ingestapt zijn.
Iedere keer verwonderen we ons weer over hun behulpzaamheid en gastvrijheid. Daar zouden wij nog heel wat van kunnen leren.