Er weer eens een paar dagen tussenuit 10-03-2021 tot 13-03-2021

Mijn schoonzusje en ik waren er zo aan toe om eens een paar dagen naar een hotel te gaan. Begin januari hadden we ook al een hotel geboekt maar daar konden we niet heen i.v.m. de coronamaatregelen maar in dit hotel was het wel mogelijk met aanpassingen. Het hotel lag in de buurt van Lochem en we kozen ervoor om via een toeristische route naar het hotel te rijden. Het was niet bepaald zonnig weer maar we waren er uit en dat was heerlijk.

We gingen via de Sallandse Heuvelrug een mooi natuurgebied.

Het is een Nationaal Park en bestaat uit bos en heuvelachtige heidevelden. Het is bijna on-Nederlands met z’n hoogteverschillen en vergezichten. Het is ruim, open en stil. Grote wegen zijn er niet in de buurt en steden evenmin. Het landschap is er mysterieus. Wanneer je over de verlaten paden van de Sallandse Heuvelrug dwaalt, zie je grillige eiken staan, witte berken en stokoude jeneverbesstruiken. Dan kun je je goed voorstellen dat de inwoners van Salland hier vroeger geesten, spookhazen en witte wieven in zagen. Zeker als het een beetje mistig is, ga je er zelf ook nog in geloven. 

Over het ontstaan van de Sallandse Heuvelrug doet een mooi verhaal de ronde. Een reus uit Pruisen ging op weg naar onze Zuiderzee om die te dempen. Hij had daarvoor een grote zak zand bij zich. Maar daar zat een gaatje in. Het zand liep er uit en zo ontstonden de Sallandse heuvels. In werkelijkheid zijn de heuvels opgestuwd door een enorme gletsjer, tijdens de voorlaatste ijstijd. De ijsmassa duwde de grond voor zich uit en zo ontstond de stuwwal.

Het is op de foto's goed te zien dat het somber weer was maar desondanks genoten wij toch van het uitzicht en de route. Toen we het natuurgebied uitreden namen we bij een restaurant koffie want daar zagen we een bord met to take away staan en we hadden wel trek in koffie.

Aangezien het behoorlijk fris was dronken we de koffie niet op onderstaand bankje op maar in de auto.

Ik vind het wel lastig dat je tegenwoordig onderweg nergens gebruik kunt maken van een toilet omdat alle restaurants gesloten zijn. Nadat we onze toeristische route vervolgd hadden kwamen we in de tweede helft van de middag in het hotel aan. We hadden van tevoren al een mail ontvangen hoe de coronaregels in het hotel waren. Het inchecken ging vlot en niet veel later waren we op onze kamer.

Anders zouden we in de bar van het hotel of in de lounge iets zijn gaan drinken maar dat kon nu natuurlijk niet. Je kon je bestelling opgeven bij roomservice en die zette het bestelde dan op een tafel naast je kamerdeur. Zo ging het ook met het diner, je zei hoe laat je wilde eten en gaf door wat je wilde.

Het diner smaakten ons prima (we konden kiezen uit een driegangen keuzemenu) 's Avonds deden we een spel en keken later televisie.

De dag erop, na een goede nachtrust en goed goedverzorgd ontbijt, stond de kastelenroute op onze programma.

Mijn zusje had deze route als tip gegeven. Zij had deze route, meen ik, als fietsroute gedaan toen zij met haar vriendin in december daar in de buurt in een hotel zat. 

In de middeleeuwen ontstond Vorden op een aan de "Vordensche" beek gelegen dekzandgebied. Het dorp dankt zijn naam vermoedelijk aan het woord "voorde", dat doorwaadbare plaats betekent. Vorden wordt ook wel het kastelendorp genoemd vanwege het feit dat het acht kastelen telt, waarmee het een van de meest kastelen-rijke dorpen van Nederland is. Huis Vorden staat aan de rand van het dorp, de andere zeven staan er in een kring omheen.

Als eerste gaan we bij kasteel Vorden langs.

Het kasteel stamt waarschijnlijk uit de 12de eeuw, maar was toen heel anders dan nu. De vierkante toren was in ieder geval onderdeel van het middeleeuwse bouwwerk, maar het kasteel, zoals het er nu uitziet, is voor het grootste deel gebouwd in de 16de eeuw. Deze winkelhaakvorm kwam toen veel voor. Kenmerkend is een ommuurd voorplein met een ophaalbrug. Het kasteel verloor in de loop der eeuwen echter zijn defensieve functie en werd in de 19de eeuw omgebouwd tot landhuis. In 1873 werd de ingang aan de noordelijke vleugel geplaatst, met een houten brug over de slotgracht.

Het volgende kasteel waar we heen reden was kasteel De Kiefstkamp

De Kiefstkamp is het enige kasteel dat niet uit de Middeleeuwen stamt: het huidige huis werd in Lodewijk XVI-stijl gebouwd in 1776. De naam Kieftskamp is terug te voeren naar de kieviet (kieft in dialect). Het landgoed grenst aan het landgoed van Kasteel Vorden en wordt omgeven door lanen, loof- en naaldbos en wat heide. Tegenover het huis is de oprit, met links en rechts daarvan een weiland.

Wat dit tafeltje met dit kistje waar de oprit begint te betekenen had weet ik niet.

Een van de volgende kastelen die we tegen kwamen was kasteel het Onstein. We konden het alleen door een afgesloten toegangshek zien en ik moest inzoomen om het op de foto te kunnen krijgen. 

We kwamen o.a. ook kasteel Wildenborch voorbij.

In 1372 stond er een Burcht in het Wilde Moeras: de Wildenborch. Eigendom van Sweder Rodebaert. Van beroep: "roofridder". Al laten notities van het Kasteel twijfelen aan het deeltje "ridder". En zou vóór 1372 op die plek al een oudere versterkte opstal hebben gestaan. Het waren geen rustige tijden, want het kasteel lag strategisch tussen moerassen en dus handig voor rooftochten. Al dan niet samen met broer Godert.

Rondom het kasteel waren wat wandelpaden hoewel je niet op het terrein van het kasteel mocht komen.

Niet alle kastelen op de route waren even goed te zien maar de route op zich was wel de moeite waard. Toch was het af en toe wel wat link in het bos want het waaide die dag heel erg hard en er lagen takken op de weg. Er lag zelfs een tak die ons de weg versperde en mijn schoonzusje moest zelfs de auto uit om deze aan de kant te leggen.

Trouwens Kasteel Hackfort is ook het vermelden waard. Het was wel jammer dat het net regende toen we daar langs kwamen want in de omgeving van het kasteel was wel wat meer te zien. en je kon er ook wandelen.

Kasteel Hackfortdateert dateert in zijn huidige vorm gedeeltelijk uit de 16e en gedeeltelijk uit de 18e eeuw. In 1586 is Hackfort tijdens de Tachtigjarige Oorlog grotendeels verwoest. Hoe het er in de jaren voorafgaande aan die verwoesting heeft uitgezien, is niet meer na te gaan. Bij de herbouw in 1598 heeft men waarschijnlijk gedeeltelijk gebruik gemaakt van de oude grondslagen en de nog overgebleven muurresten. In 1788 is Hackfort ingrijpend verbouwd en kreeg het de huidige vorm. Links voor het huis ligt nog steeds de oude waterradmolen, die uit het begin van de 18e eeuw dateert.

Het was daar bij die waterradmolen en die vispassage door de regen wel wat glad en ik was blij dat ik op de been bleef.

Kasteel Den Bramel is ook de moeite waard om hier te noemen.

Het kleine kasteel wordt al genoemd in 1396 en kreeg zijn huidige vorm in het midden van de 19e eeuw.

Van de voor het eerst in 1396 vermelde versie van het kasteel die uit ongeveer 1645 resteert is weinig meer over; het huidige gebouw dateert grotendeels uit de periode 1720-1726. De hedendaagse vorm van dit kasteeltje stamt uit omstreeks 1725 waarbij ouder muurwerk van een voorgaand huis werd verbouwd. Omstreeks 1868 werd dit huis voorzien van een neorenaissance trapgevel. In 1881 werd het dak van leistenen voorzien en een torentje geplaatst. In dat jaar zal ook het neogotisch portaal met de kleine spits zijn gebouwd. Het huis is in die periode verbouwd met materiaal van een voormalige kerk. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de dakruiter, die voorzien is van het opschrift "Soli Deo Gloria 1735". Verder is er de kleine spits waarvan de windwijzer voorzien is van een haan. Er is een legende die zegt dat het akelig kan spoken in het kasteel: want wanneer de klok om middernacht slaat, begint het spook aan zijn spookronde. Men kan de trap treden horen kraken. Het schijnt de ronddolende geest te zijn van gouvernante Fenneken.

De andere kastelen van de route waren niet echt goed te zien en ook hadden we intussen wel zin in koffie dus gingen we naar het hotel terug waar we een kan koffie bestelden voor op onze kamer.

Ik ging hierna nog een korte wandeling maken in de buurt van het hotel. Het hotel ligt in een mooie omgeving.

Later na weer een heerlijk diner keken we weer televisie en deden een spelletje. Ondanks dat je niet in de bar of lounge van het hotel konden genoten we toch wel.

De dag erop gingen we de Sallandroute rijden, een van de weinig nog bewegwijzerde routes van de ANWB. Dus dat zou een makkie worden dachten we.

We wisten al van tevoren dat we niet de hele route zouden kunnen rijden ondanks dat we niet veel uit de auto zouden gaan. 

Toen we bij de Holterberg kwamen gingen we naar het uitzichtpunt bij helder weer kun je hier van een weids uitzicht genieten. Deventer is dan aan de horizon zichtbaar. Het weer was niet helder dus Deventer zagen we niet liggen.

We reden ook het dorp Den Ham in waar we langs kwamen omdat er in de beschrijving stond dat het Brinkdorp Den Ham misschien wel het mooiste dorp in Overijssel is, Centraal gelegen op het drielandenpunt van Twente, het Vechtdal en Salland.

De kerktoren in het centrum van Den Ham is ongetwijfeld het oudste bouwwerk van het dorp. Deze toren is gebouwd tussen 1325 en 1425 in zowel de Gotische als Romaanse stijl. Gemetseld met kloostermoppen, leem en gemalen schelpen. Boven in de toren hangen 3 monumentale klokken, waaronder de Salvatorklok uit 1520. 

Aan de buitenkant in een nis waar vroeger denk ik een raam heeft gezeten is nu een tekst te lezen. Ik, als christen, vind het altijd mooi als er een tekst aan de buitenkant van een kerk staat.

niet echt een oude pomp maar wel leuk op de brink

Het beeld van twee pratende boeren staat ook op de brink. Op de basisplaat staat "Hej 't al eheurd?..." Het is gemaakt door Kees Huigen.

We kwamen o.a. ook door Ommen. Hier heb ik vaak met Manlief en ook wel met mijn schoonzusje in restaurant Ekkelenkamp als we in de buurt waren koffie gedronken 

met iets lekkers erbij. Manlief nam hier altijd Schwarzwalder Kirsch en ik altijd een hazelnootgebakje. Omdat mijn schoonzusje die dag jarig was trakteerde zij die dag want er was een takeaway loket bij het restaurant.

Ondanks dat we het in de auto moesten gebruiken was de smaak er niet minder om. Hierna gingen we richting Vilsteren.

We zagen Huis Vilsteren.

Het huidige Huis Vilsteren is gebouwd in 1908 en de bouwstijl is neorenaissance. De voorganger van dit huis stond ook op deze plek, maar was veel soberder uitgevoerd. Dit huis was gedurende enkele generaties een buitenverblijf. De opeenvolgende eigenaren van het landgoed woonden in die tijd in Zwolle. Toen men begin 20e eeuw permanent op het verouderde en weinig comfortabele huis wilden gaan wonen, besloot men het oude huis te laten slopen en het huidige huis te laten bouwen. Huis Vilsteren wordt in de volksmond ook wel Groot Spijker genoemd. Spijker spreek je uit als spieker. Dat komt van het Latijnse woord Spicarium, wat opslagplaats van graan betekent. Op deze plek stond in de tijd van de ridders van Vilsteren een dergelijk spieker, waar de oogst van de gezamenlijke boeren werd opgeslagen om deze beter te kunnen verdedigen tegen roofridders en ander gespuis.

Op weg naar Dalfsen zien we veel boerenhoeven met donkerrood en oker geschilderde luiken.

Vlak bij Dalfsen zagen we kasteel Richteren.

In een dode arm van de Overijsselse Vecht ligt een kasteeleiland, met daarop het kasteel met zijvleugels, twee bouwhuizen rond het voorplein, siertuinen en een moestuin. De donjon, de ronde toren, stamt uit de 14e eeuw. Het huis zelf is gebouwd in de 16e eeuw, maar het grootste gedeelte is uit de 18e eeuw. Hier stond al eerder een vesting: In 1320 wordt kasteel Rechteren al genoemd. Waar de naam vandaan komt is onbekend.

Van kasteel Rechteren ziet men alleen de buitenkant. Maar zelfs de bewoners gaan niet elke kamer binnen. Eén vertrek is al sinds mensenheugenis niet open geweest, hoewel de sleutel in het slot steekt. Het is daar binnen niet pluis. En dat nog wel, terwijl er toch de misgewaden moeten liggen van de vroeger huiskapelaan. Er moet nog wat zijn in die rommelkamer. Lang geleden heeft men er een jager in gelokt, die door een dolle jachthond was gebeten. De deur ging achter hem op slot en dagen lang heeft men de man horen brullen. Nu heerst er de stilte van het graf en niemand durft die kamer binnen te gaan.

We besloten om weer naar ons hotel terug te rijden. Ondanks dat de route bewegwijzerd was zagen we in het begin toch nog kans om verkeerd te rijden en in Ommen wat te zijn gaan dwalen. Ondanks dat het weer nogal grijs was was het toch een mooi route die zeker de moeite waard was. 

's Avonds genoten we in ons hotel weer van een heerlijk diner, een borrelgarnituur en de televisie en een spelletje. We hebben ons geen moment verveeld. 

De volgende dag gingen we alweer naar huis. Ook deze keer via een toeristische route. We gingen in Oosterhesselen aan bij een slager die volgens Manlief de lekkerste droge worst en leverworst had (hij had ook vaak prijzen gewonnen) 

Het was heerlijk om er weer eens een paar dagen uit te zijn en ik hoop dat er snel weer eens een vervolg op komen zal. Ik was eigenlijk nog nooit in dit gedeelte van Nederland geweest maar het is beslist een aanrader.

Het weer was niet top maar daar hebben we eigenlijk toch weinig last van gehad.

Ik, Solo de kater van Noortje, ben vandaag jarig

 

Het is vandaag mijn verjaardag maar het is niet de datum waarop ik geboren ben. Er wordt vandaag gevierd dat ik al 6 jaar bij mijn vrouwtje woon. Mijn vrouwtje en mijn baasje hebben mij 6 jaar geleden uit het asiel gehaald. Toen ik ze zag in de kamer waar ik met nog meer katten zat zag ik gelijk dat ik bij hen wilde wonen. Ik gaf de tas die mijn vrouwtje bij zich droeg steeds kopjes en ze waren direct verliefd op me. Omdat ze geen vervoersmand bij zich hadden zeiden ze dat ze de andere dag terug zouden komen om mij op te halen. De andere katten in de kamer lachten mij uit en zeiden geloof jezelf dat ze terug zullen komen. Ik zei ik weet het zeker en ik keek ze na door zo'n stalen open scherm toen ze met de auto wegreden.

De andere dag was ik gespannen want ik wist niet hoe laat ze zouden komen en ik zat steeds op de uitkijk bij dat scherm en jawel hoor daar waren ze in het begin van de middag en hadden een vervoersmand bij zich.

Ik zei tegen de andere katten zie je nu wel dat ze me komen halen. Wat was ik blij dat ik met ze mee mocht. Ik moest eerst nog gechipt worden maar ik gaf geen kik want ik had alles ervoor over om weer in een gewoon huis te mogen gaan wonen. 

Na een autorit van ongeveer een half uur kwam ik bij mijn nieuwe huis aan. Ik heb in de auto geen kik gegeven hoewel ik me tegenwoordig wel laat horen als ik in een auto zit. Ik was te bang dat ze me terug zouden brengen. 

Ik moet zeggen dat ik het echt getroffen heb met mijn vrouwtje en natuurlijk ook mijn baasje toen die nog leefde. Mijn baasje was helemaal gek op me.

Ik mag in het hele huis komen. Ik drink graag water uit de wastafel in de badkamer.

Dit is een van mijn lievelingsplekjes waar ik graag slaap. Ik heb genoeg andere grotere mandjes, ik ben tenslotte een kater met overgewicht maar hierin kan ik lekker opgerold liggen.

Ook wordt het vrouwtje eigenlijk niet snel boos op me want tegenwoordig wil ik haar helpen met de legpuzzel maar dat vindt ze niet zo'n goed idee zegt ze.

Bij een verjaardag horen natuurlijk kadootjes en ik ben dus ook goed verwend met allemaal lekker eten want daar ben ik gek op. Spelen doe ik niet zoveel dus speeltjes zijn niet echt aan mij besteed.

Eigenlijk had ik gedacht dat ik weer eens even naar buiten had gemogen nu ik jarig ben maar dat feest gaat niet door zegt het vrouwtje. Ik ben een gevaar voor de vogels die allerlei dingen komen eten bij de voederstations in de tuin. Ik speel toch niet? Waarom zou ik dan achter vogels aan gaan? 

Vrouwtje zegt dat ik zo kattensoep krijg dus stop ik nu met schrijven.

Tot een volgende keer,

Solo

Autopuzzelroute Zuidelijk Westerkwartier 27-02-2021

Mijn schoonzusje had op internet gelezen dat je op een bijzondere en in deze coronatijd veilige manier delen van Groningen beter kon leren kennen waar je anders niet zo snel zou komen. Een auto-puzzeltocht door Groningen met een lengte van zeventig kilometer. De tocht voert langs interessante bezienswaardigheden, mooie natuurgebieden en bijzondere plekken in het Zuidelijk Westerkwartier. Het Westerkwartier is een landstreek in de provincie. Het was tot 1798 een van de "kwartieren" waarin de Groningse Ommelanden bestuurlijk waren verdeeld en bleef sindsdien als streek bekend. Sinds 2019 valt de streek vrijwel samen met de gelijknamige gemeente.

De autopuzzeltocht bestaat, uit een compleet pakket met daarin een luxe routeboek, puzzelvragen voor onderweg, regionale en historische wetenswaardigheden, meerdere puzzels en rebussen en een antwoordenblad. Mijn schoonzusje had geboekt voor zaterdag 27 februari.

De startlocatie was Landgoedboerderij Oosterheerdt in Leek hier kregen we het pakket wat we nodig hadden voor onderweg en ook onze bestelde lunchmand. De lunchmand moest nog bezorgd worden maar we hadden ook vragen die we in de boerderij konden vinden dus gingen wij daar naar toe. Groot was mijn verrassing om daar lammetjes te zien. 

Ik vond het geweldig om ze te zien. Mijn vader had vroeger ook veel schapen en soms moesten wij er verschillende lammetjes met de fles groot brengen. Het herinnerde mij even aan die tijd hoewel wij niet van die zwarte witte schapen hadden.

Intussen was de lunchmand ook gebracht en konden we aan onze route beginnen.

Allereerst kwamen we bij Museum Het Joodse Schooltje. 

Dit was destijds het schoolgebouwtje waar Joodse kinderen les kregen in de Joodse Religie en de Hebreeuwse taal. Na de WO II werd het in gebruik genomen als schuurtje. In 1995 werd het gerestaureerd als museum en monument ter nagedachtenis aan de Joodse inwoners van Leek. In de stenen plakkaten aan de buitenmuur van het museum staan de namen gegraveerd van alle Joodse inwoners van Leek die in de Tweede Wereldoorlog werden weggevoerd en nooit meer terugkwamen.

Een volgend high light van onze route was de Niebertermolen. 

De molen is niet te missen. Sinds 1899 domineert deze molen het gezichtsbeeld in de omgeving van het dorp Niebert. Een bijzondere molen, want deze molen zonder naam is de enige zeskant molen in de provincie Groningen en de hoogste zeskant van Nederland. Een zeskante stellingmolen is bijzonder want deze werden veel minder gebouwd dan achtkante molens. De reden hiervoor was dat een achtkante als sterker bekend stond. Een voordeel van de zeskant was dat er twee "velden" minder gebouwd hoefden te worden en er dus minder hout nodig was.

Ik las op de routebeschrijving dat er vlakbij het enige bewaard gebleven "steenhuis" van Groningen stond. Natuurlijk wilden we dit zien. 

Het Iwema Steenhuis is rond 1400 gebouwd door de familie Iwema. Steenhuizen dienden als toevluchtsoord voor de Groningse adel; er waren er zo'n 160 in Groningen. Zo'n steenhuis een hoog rechthoekig bouwwerk zonder ramen, met als enige toegang een losse trap naar de 1e verdieping) gebruikte de adel in de middeleeuwen  als toevluchtsoord, wanneer men zich bedreigd voelde. De meeste steenhuizen werden in tijden van rijkdom omgebouwd tot borg of raakten vervallen en werden gesloopt. Het Iwema-huis is in de 19e eeuw omgebouwd tot boerderij, met grote ramen en de buitenkant witgepleisterd. 

We waren er al snel achter dat we niet alles konden zien wat er op de routebeschrijving stond maar daar ging het mij niet echt om. Er op uit zijn vond ik al heerlijk.

Ik vind het jammer dat de tekst op de borden niet goed te lezen is maar ik plaats de foto's toch omdat ik het zo bijzonder vond dat deze bij de poort bij het kerkhof stonden. 

Een van de volgende bezienswaardigheden van de route was de Coendersborg. 

De Coendersborg is gelegen in Nuis. Al in de zeventiende eeuw was er op deze plek een borg. Echter de oude borg was in verval geraakt en werd in 1813 vervangen door het huidige landhuis. De Coendersborg maakt deel uit van een historische buitenplaats met een oppervlakte van totaal 85 hectare. De woning is in neoclassicistische stijl opgetrokken. Kenmerkend hiervan is de lage beneden verdieping, ooit bedoeld voor het personeel van de borg en de hoge bovenverdieping. 

Bij de meeste bezienswaardigheden stonden vragen die we op een vragenlijst moesten invullen. Hier was de vraag noem een zoogdier, een reptiel een paddenstoelsoort en een vogelsoort die in het gebied rond de borg leven.

De antwoorden waren te vinden op het infobord bij de parkeerplaats. We besloten om hier ook wat uit de lunchmand te nemen. Er zat een thermofles met Groningse mosterdsoep in de mand en we namen dit met een sandwich. De soep was voortreffelijk en na deze pauze vervolgden we de route weer. 

We kwamen langs het natuurgebied Marumerlage. 

Het natuurgebied ligt boven het dorp Marum en is onderdeel van het Nederlands Natuur Netwerk. Het Oude Diepje/Dwarsdiep stroomt dwars door het gebied heen. De waterkwaliteit van deze beek op veengrond was slecht. Er is gekozen om de beek te verleggen en opnieuw aan te leggen met een natuurlijker verloop. Door de aanleg van stuwen en vispassages kon het gebied natter worden en ontwikkelt het zich tot een prachtig moerasgebied. Het vult zich met kwel- en regenwater. In de winter staat het gebied onder water en in de zomer komt het voor een groot deel droog te liggen. In de winter is het een foerageer- en slaapplaats voor talloze ganzen geworden en in de zomer broeden er vele weidevogels. Zo is een prachtig moeras-natuurgebied ontstaan van zo’n 25 hectare.

Het bleek dat wij toch niet zo goed waren om de routebeschrijving juist te lezen want het duurde nogal even voordat wij het historische kerkje van Opende/Kornhorn gevonden hadden. We wilden op de begraafplaats de erehof bezoeken van zeven vliegeniers uit de Gemenebest die tijdens de WO-11 met hun vliegtuig waren neergestort in Opende.

Na dit bezoek aan de begraafplaats bleven we weer klungelen om de juiste route te vinden maar nadat we de navigatie even gebruikt hadden kwamen we weer op de juiste route. 

We kwamen bij de ophaalbrug over de Doezumertocht. De brug is een rijksmonument. 

We kwamen in Lutjegast de geboorteplaats van Abel Tasman.

Abel Tasman (1603-1659) was een ervaren zeeman in dienst van de VOC die vanaf 1639 meermalen op expeditie werd gestuurd naar Oost-Indië. Hij ging net als veel andere jongemannen uit Noord-Nederland naar zee. In 1633 trad Tasman in dienst van de VOC en in 1636 emigreerde hij met zijn vrouw en dochter naar Batavia. In 1642 stelt Anthony van Diemen hem aan als commandant van de grote expeditie naar het Zuidland. Het was de meest ambitieuze ontdekkingsreis die de VOC ooit voorbereidde. De expeditie van Tasman moest de kusten van het Zuidland in kaart brengen waarbij het vooral om het Onbekende Zuidland ging: de VOC dacht dat daar veel goud en zilver te vinden was. Ook hoopten de opdrachtgevers dat deze expeditie een veilige zeeweg naar Zuid-Amerika zou openleggen, want de Nederlanden waren in oorlog met Spanje en Portugal.

Je kon hier goed zien dat Abel Tasman heel belangrijk is voor dit dorp want zijn naam wordt gebruikt voor een straat, een museum etc.

We gingen hierna opzoek naar de Klokkenstoel van Oldekerk. Alweer op zoek want we waren weer verkeerd gereden.

Ondanks de naam is het dorp Oldekerk een van de jongste dorpen van het Westerkwartier. De naam verwijst naar een kerk die hier ooit heeft gestaan. De kerk werd gesloopt in 1623. Daarvoor in de plaats werd hier een klokkenstoel neergezet. De klok weegt maar liefst 750 kilo en wordt drie keer per dag geluid. De heuvel waarop de klokkenstoel staat vormt een laatste restant van een metersdik veenpakket dat alleen op deze plaats voor afgraving gespaard is gebleven. 

We reden naar de parkeerplaast Kuzemerkooi.

Het gehucht Kuzemer was bekend vanwege het vrouwenklooster dat hier vele jaren heeft gestaan. De proosdij "Porta Sanctae Mariae" werd in 1204 gesticht en lag op hoog gelegen zandgrond. Het gebied heette toen "Coesumaer" waarbij de naam zou verwijzen naar een "maar" (een watergang) dat verbasterd werd tot "mer". Het kloosterterrein was ruim drie hectare groot, omgeven door grachten. Het klooster is na 1594 gesloopt. Mogelijk dat de grote eendenkooi ooit onderdeel is geweest van het klooster. 

Het natuurgebied nodigt uit tot wandelen maar dat deden we niet want we kwamen al krap in onze tijd te zitten. Ook zijn er spannende speeltoestellen voor kinderen en hier moesten wij de vraag beantwoorden hoe de naam van het jongetje is dat kinderen uitnodigt om mee te gaan op ontdekkingsreis. 

We hadden het natuurlijk kunnen weten alles is hier Abel Tasman wat de klok slaat dus Abeltje☺ Ook namen we hier nog iets lekkers uit onze lunchmand en daarna weer snel verder. 

We moesten in Zuidhorn de naam van het huis noteren wat op de plaats staat waar ooit de Hanckemaborg stond. De borg is eind 19e eeuw gesloopt. De naam van het huis is 't Schathuis.

Bij de voormalige borg Hanckema in Zuidhorn werd het schathuis in 1965 herbouwd. Een schathuis is van oorsprong de veestal die bij een Groninger borg of een Drentse havezate hoorde. Scat of skat is Oud-Fries voor vee. Het schathuis was de stal en dus niet, zoals wel wordt verondersteld, de plaats waar het geld van de borg werd bewaard. 

Ik vond het wel grappig dat ze dat huis zo genoemd hebben.

We zouden eigenlijk een kort wandelingetje in het centrum van Zuidhorn hebben moeten maken maar gezien de tijd zagen we hiervan af. Er moest wel een vraag beantwoord worden maar dat konden we op internet opzoeken.

De volgende plaats was Aduard waar we door kwamen. 

Het is ontstaan rond het cisterciënzersklooster dat hier in 1192 werd gesticht. Dit klooster groeide uit tot het grootste en invloedrijkste van de Ommelanden. Op zijn toppunt bezat het meer dan 10.000 ha aan gronden, waarvan een deel in Friesland en Drenthe. De voornaamste reden voor de enorme bloei van het klooster was dat het de ontginning en afwatering van de woeste gronden serieus ter hand nam. De monniken groeven het Aduarderdiep, legden de Aduarderzijl aan en stichtten verschillende boerderijen die bij het klooster behoorden.

Het klooster besloeg een groot deel van het huidige dorp, dat ooit groter was dan de toenmalige stad Groningen. Op 11 september 1580 werd het klooster grotendeels verwoest. Alleen het hospitium (de ziekenzaal), tegenwoordig in gebruik als kerk, bleef tot op de dag van vandaag bestaan.

Een laatste vraag die we moesten invullen was te vinden bij de Piloersemaborg.

Omdat deze borg bij Den Ham ligt wordt hij ook wel Hamsterborg genoemd. 

Op de huidige plek heeft vanaf medio 16e eeuw een heerdt (boerderij) gestaan. Als borg stamt de Piloersema borg uit 1633 met erna de nodige verbouwingen en restauraties. Archeologisch onderzoek geeft aan dat er nog een voorganger geweest moet zijn, met een grachtenring. In de jaren '90 vorige eeuw is gelukkig besloten de borg te restaureren, waarvoor landerijen rondom verkocht zijn. Het lot was anders sloop geweest.  De borg doet nu dienst als hotel en restaurant. 

Het duurde nu niet meer zo lang of we arriveerden bij de finishlocatie waar we de lunchmand en thermosfles moesten inleveren. Ook leverden we hier ons antwoordformulier in met het antwoord op de vragen. Het is een leuke autopuzzelroute die je zeker met meer dan 2 personen zou kunnen doen want je hebt eventueel ook opdrachten voor kinderen. 

De lunchmand met de streekproducten was ook een succes zeker nu je nergens onderweg iets in een restaurant kan gebruiken. 

Het was een hele leuke en leerzame route geweest maar mijn schoonzusje en ik kwamen wel tot de conclusie dat een route van 50 km toch wel onze max is.

(info komt uit de routebeschrijving)