Een paar dagen naar een hotel in Brabant van 05-10 tot 09-10-2022 (deel 1)

Tijden terug hadden mijn schoonzusje en ik al een arrangement geboekt voor een hotel in de bossen bij Vught. Zo nu en dan gaan wij een paar dagen naar een hotel en doen dan wat uitstapjes in de omgeving.
Mijn schoonzusje probeert altijd leuke lunchadresjes op te zoeken en ook deze keer was het haar weer gelukt. Zij had de Korenmolen in Vaassen uit gezocht.
De oorspronkelijke molen is in 1870 gebouwd. Daarna was de molen tot 1934 bij een veevoederbedrijf als windkorenmolen in gebruik. In dat jaar werd de molen onttakeld. In de overgebleven romp, ingericht met een silo, mengketel, elevator, stortkelder, koekenbreker en hamermolen, werd sindsdien alleen nog elektrisch gemalen. Op deze manier is de molen tot ± 1965 in gebruik geweest.
Daarna diende de molen alleen als opslagsilo. Rond 1985 waren er plannen om de molenromp en onderachtkant te slopen. Zover kwam het niet. De al bestaande  stichting “Op eigen wieken” werd omgevormd tot de “Stichting Vaassens”
De reconstructie begon in 1989 en op Nationale Molendag 1990 draaide de molen weer in volle glorie als windkorenmolen.
De bediening was er alleraardigst en het zag er ook gezellig uit maar wat zeker zo belangrijk was was dat de tosti prima smaakte.
Half in de middag kwamen we bij het hotel aan waar we met koffie en appelgebak ontvangen werden. Bij het arrangement zat ook dat er iedere avond wat georganiseerd werd maar je bent vrij om daar wel of niet aan mee te doen. 
De eerste avond werd de film Bucketlist vertoont en we hadden beiden wel zin om deze te gaan bekijken en hier hadden we geen spijt van.
De volgende dag bestond de mogelijkheid om deel te nemen aan een dagtocht die ook bij het arrangement inzat. De tocht ging naar 's Hertogenbosch waar een bezoek gebracht kon worden aan de Sint-Janskathedraal. Ook staat de Sint Petrus kerk in Vught op het programma en de dagtocht wordt afgesloten met een bezoek en rondleiding bij distilleerderij Schrobbelèr om kennis te maken met het verhaal achter de kruidenlikeur.
Als eerste bezoeken we de Sint-Janskathedraal een van de zeven kathedralen die Nederland rijk is.
Deze magistrale kerk, gebouwd tussen 1370 en 1529, heeft een toren die deels nog uit de 13e eeuw dateert en is de trots van de stad. De Sint-Janskathedraal is gebouwd in Brabantse gotiek en straalt de welvaart uit van 's-Hertogenbosch in de late middeleeuwen. In de zestiende eeuw heeft het interieur door de beeldenstormen veel geleden. Na het beleg van 's-Hertogenbosch in 1629 werd de kerk protestants. Nagenoeg alle katholieke attributen zijn toen verdwenen. Gelukkig zijn de doopvont uit 1492, de preekstoel uit ca 1560 en het magistrale grote orgel uit ca 1620 gebleven. In 1816 wordt de Sint-Janskerk definitief weer rooms katholiek en in 1853 wederom bisschopskerk. De beelden en de ramen van de kerk zijn over het algemeen van de tweede helft van de negentiende eeuw.
Ik moet zeggen dat vooral de kathedraal aan de buitenkant veel indruk op me maakte.
Vervolgens werd er koers gezet naar Vught naar de De Sint Petrus kerk.
Deze kerk wordt in 2005 uit veiligheidsoverwegingen aan de eredienst onttrokken. De Edith Stein Parochie kan het onderhoud niet meer bekostigen. De bouwkundige staat is ronduit slecht. De kerk staat jarenlang leeg en een herbestemming tot cultureel centrum komt niet van de grond. Maar ook voor sloop komen de handen niet opeen. Zeven Vughtenaren komen uiteindelijk met een plan en betrekken daarbij de Vughtse bevolking én ondernemers. Nu zijn in de kerk o.a. bibliotheek, de wereldwinkel, een museum en kantoren gevestigd.
Binnenin heb je niet echt het gevoel dat je in een kerk bent.
Het laatste wat er op het programma stond was het bezoek en de rondleiding bij distilleerderij Schrobbelèr.
We maakten daar kennis met het verhaal achter de kruidenlikeur. We mochten proeven, ruiken en en hoorden de historie van het geheime recept, het kruiken en de sfeer. We kregen het kruidenlikeurtje op drie verschillende manieren te drinken. Ook de rondleiding was zeker de moeite waard. Het is een familiebedrijf en ze maakten er een gezellige boel van met muziek en een quiz. Voor deze quiz hadden wij een snor gekregen (de mascotte van het drankje heeft zo'n snor) Met deze snor moest je aangeven of een antwoord goed of fout was.
Ook kocht ik bij vertrek nog wat kleine flesjes kruidenlikeur. We zijn denk ik wel drie uur in de distilleerderij geweest en ik had niet gedacht dat dit zo interessant en gezellig zou zijn.
's Avonds werd er in het hotel een bingo georganiseerd en ook hier deden we aan mee. Ik vond het leuk om zelf eens mee te spelen omdat ik wekelijks, als vrijwilligster, een bingo draait voor de bewoners van een verzorgingshuis.
De rest van het uitje volgt in deel 2

Hunzeloop-wandeltocht 17-09-2022 Zuidlaren

Berend Botje ging uit varen.
Met zijn scheepje naar Zuidlaren.
De weg was recht, de weg was krom. 
Nooit kwam Berend Botje meer om.
Als ik in Zuidlaren ben of er door kom moet ik vaak aan dit bekend negentiende-eeuws kinderliedje denken en dus ook de dag dat ik de Hunzeloop-wandeltocht in Zuidlaren deed. 
Vier van mijn wandelvriendinnen gingen voor de 20 km maar ik zou voor de 5 km gaan, trouwens 20 km kan ik niet meer. Aangezien hun starttijd veel vroeger was als die van mij was mijn schoonzusje zo lief om als taxichauffeuse voor me te fungeren. Zelf heb ik geen auto meer en met OV is het haast niet te doen om er te komen.
Ik had me al van tevoren ingeschreven en nadat ik gescand was kreeg ik een bon waarmee ik een kopje koffie met een Drents kniepertje kon halen voordat ik mocht starten.
Ik was benieuwd hoe het weer zich zou houden tijdens mijn tocht want terwijl ik stond te wachten om te mogen starten regende het even flink.
Toen het droog geworden was begon ik aan mijn tocht hoewel het eigenlijk nog te vroeg was voor de starttijd van de 5 km.
Het eerste stuk ging door een woonwijk waar het heel stil was en daarna over een stukje industrieterrein, niet echt mijn favoriete gebieden voor een wandeltocht. Ik had gedacht dat het meerderdeel van de route onverhard zou zijn en had daarom mijn hiking stok  meegenomen vooral omdat ik de week ervoor zo lelijk gevallen was. Na dat stukje industrieterrein zag ik dat we richting de Molen de Wachter gingen.
In 1851 werd in het Drentse Zuidlaren een nieuwe molen neergezet: De Wachter. Niet helemaal gebruikelijk voor die tijd werd deze ingezet als oliemolen. Dit had alles te maken met de belasting, die veel hoger was voor koren dan voor olie. Na een tijdje werd toch de functie om koren te malen toegevoegd. Voor een Groningse firma werd later nog een specerijenmalerij gecreëerd. Maar doordat de firma failliet ging, werd deze in De Wachter gezet. Deze molen, die als basis voor Molenmuseum De Wachter geldt, is de enige in Nederland die deze drie verschillende malerijen heeft. Alleen dat al maakt deze molen zo bijzonder. Tevens zijn er verschillende stoommachines aangebracht in de molen. Als er geen wind is, drijven deze de maalderijen aan. Deze werden al vroeg in de 20e eeuw ingezet. In de jaren ’80 werd een groot deel van de molen gerestaureerd. Vervolgens werd het Molenmuseum de Wachter geopend.
Hoewel ik vroeger weleens in deze molen geweest ben wist ik niet dat iets achter de molen zich nog een gebouw bevindt wat ook tot het museum behoort.
Dit gebouw is vooral een ambachtenmuseum. Bijna 200 vrijwilligers houden verschillende ambachten in leven. Zo kun je onder andere een bakkerij, een kruidenierswinkeltje, een stelmakerij en een klompenmakerij bekijken. Veel van deze vrijwilligers, waaronder ook zij die de stoommachines aan het draaien houden, hebben in het verleden ook daadwerkelijk dat ambacht uitgevoerd. De traditie wordt zodoende in leven gehouden.
Er was daar ook gelegenheid om een kopje koffie te drinken en er was ook gelegenheid om naar het toilet te gaan. Hoewel het niet als een rust stond aangegeven nam ik er wel een kop koffie. Ik had de hele tijd gedacht dat ik de enige was die 5 km liep want ik had de hele tijd niemand op de route gezien. Maar terwijl ik daar koffie dronk kwamen er meerde wandelaars die ook 5 km liepen. Normaliter heb ik bij 5 km geen rust nodig maar ik vond het sneu voor de vrijwilligers om door te lopen. En mijn voorbeeld deed anderen volgen.
Buiten bij het gebouw stond een stenen beeld genaamd "De wonderbaarlijke visvangst" en is gemaakt door Onno de Ruyter.
Het is gebaseerd op het Bijbelverhaal uit het Evangelie van Lucas (De wonderbaarlijke visvangst):
Toen Jezus eens aan de oever van het Meer van Gennesaret stond en het volk zich om hem verdrong om naar het woord van God te luisteren, zag hij twee boten aan de oever van het meer liggen; de vissers waren eruit gestapt, ze waren bezig de netten te spoelen. Hij stapte in een van de boten, die van Simon was, en vroeg hem een eindje van het land weg te varen; hij ging zitten en gaf de menigte onderricht vanuit de boot. Toen hij was opgehouden met spreken, zei hij tegen Simon: Vaar naar diep water en gooi jullie netten uit om vis te vangen. Simon antwoordde: Meester, de hele nacht hebben we ons ingespannen en niets gevangen. Maar als u het zegt, zal ik de netten uitwerpen. En toen ze dat gedaan hadden, zwom er zo’n enorme school vissen in de netten dat die dreigden te scheuren.
Ik had op afstand al gezien dat dit het verhaal uit de Bijbel voorstelt.
Ik moest weer een stukje over het industrieterrein en toen ik er bijna uit was begon het plotseling erg te regenen. Gelukkig kon ik schuilen onder een overkapping van een bedrijf.
Toen de bui bijna over was ging ik weer verder. 
Ik moest nu oversteken over een drukke weg maar daar stond een verkeersregelaar en zo kwam ik veilig in een stukje bos.
Ik vond dit stukje bos eigenlijk het mooiste van de route. niet heel veel later kwam ik weer door de bebouwde kom. Ik passeerde nog een eenzaam schaap op weg naar de startlocatie.
Ik meldde me af en kreeg een grote medaille omgehangen en stempelde mijn wandelboekje af.
Intussen appte ik mijn schoonzusje dat ik gefinisht was en zij appte terug dat ze in de auto op de markt zat en dat we daar in een restaurant wel iets konden drinken. Terwijl ik naar haar liep kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en kon ik onder een afdak van een poffertjeskraam schuilen. Toen ik haar zag en de regen iets minder was wenkte ik haar want ik vond het eigenlijk gek om daar eerst te schuilen en dan aan de overkant bij een restaurant iets te gaan drinken. Ik stelde voor om daar een portie poffertjes te nemen en daar iets bij te drinken. Nu de poffertjes waren daar heerlijk.
Ik heb mijn wandelmaatjes die 20 km liepen niet gezien wel kreeg ik af en toe een Whatsapp berichtje van hen. Ik had eigenlijk verwacht dat de tocht meer over onverharde paden gegaan zou zijn maar toch was ik blij dat ik de tocht zonder te vallen volbracht had.
Ook was ik mijn schoonzusje erg dankbaar dat ze me naar Zuidlaren gebracht heeft. Ondanks dat er af en toe een bui viel ben ik niet echt nat geworden.

Wandelrun Winschoten 10-09-2022


Weken geleden kwam de vraag in de wandelmaatjes app wie er 10 september ging wandel bij de wandelrun. De laatste jaren kunnen de deelnemers aan de RUN naast hardlopen er ook voor kiezen om te gaan wandelen. Er zijn afstanden van 10, 20 en 30 km. Ik zag al snel dat er 4 wandelmaatjes voor de 20 km zouden gaan maar ik zei dat ik voor de schildpadtocht koos van 10 km (ik zeg altijd dat mijn tempo het tempo van een schildpad is, vandaar dat ik schildpadtocht zei, haha). Mijn tempo is zeer laag en door wat lichamelijke klachten is mijn conditie ook minimaal. Nog twee andere wandelmaatjes gaven aan dat zij ook voor de schildpadtocht gingen, gezellig.
Even leek het erop dat ik wat moeite zou hebben om naar de startlocatie te komen want mijn schoonzusje die me zou brengen was ziek. Gelukkig wilde Heleen haar vader me wel komen halen en zo was ik ruimschoots op tijd bij de startlocatie.
Ik meldde me aan, gaf mijn wandelboekje af en ontving de route beschrijving. 
We begonnen aan onze route en als eerste gingen we door het Stadspark en over de Pieter Smitbrug.
De Pieter Smitbrug is een houten brug en is met zijn lengte van 800 meter de langste fietsbrug van Europa. De brug gaat over de A7 en over het Oldambtmeer.
We gingen richting Finsterwolde waar we een rust zouden hebben. Onderweg werden we nog gewaarschuwd voor de eikenprocessierups maar volgens mij is de tijd hiervoor al voorbij.
Ik vond het leuk om hier eens te wandelen meestal kom ik er in de auto langs en wandelend zie je toch altijd veel meer. Vooral ook als je over fietspaden komt.
Ik vond dit ook leuk dit eendje tussen het riet. In de auto zie je dit niet.
We kwamen bij paviljoen Flonk waar de rust was. Bij dit paviljoen heb je een mooi uitzicht op het Oldambtmeer. 
Natuurlijk namen we er koffie met iets er bij. Ik ging tegen mijn gewoonte in niet voor appelgebak waar ik achteraf wel een beetje spijt van had.
We zaten er nog niet erg lang of de Heleen, Conny, Cora en Harriet, die 20 km. liepen, kwamen er ook aan voor een rust. Ook Heleen haar vader die altijd een trouwe supporter is bij onze wandeltochten kwam erbij zitten.
Achteraf was het maar goed dat het lang duurde voordat de 20 km. lopers hun bestelling hadden want het begon flink te regenen en we waren eerst nog bang dat we de tweede helft van onze tocht in de stromende regen zouden moeten lopen. Maar gelukkig opeens hield het toch op en gingen we weer verder.
Het idee om natuurgebied Reiderwolde te stichten, ontstond in 2006, toen een kleine groep boeren van de Agrarische Natuurvereniging Oost Groningen 250 hectare landbouwpercelen opkocht van de overheid om die op eigen verantwoording en risico in te richten als natuurgebied. Het beheren van natuurgebieden was lange tijd voorbehouden aan de grote natuurbeheerinstanties, deze dappere boeren hebben een lans gebroken voor andere agrariërs en hiermee een trend gezet.
In 2008 werd begonnen met het inrichten van het nieuwe natuurgebied. Reiderwolde werd een gevarieerd landschap met bossen, struweelranden, kruidenrijke graslanden, moerassen, rietlanden, rijen knotwilgen, ouderwetse hoogstamfruitbomen, kikkerpoelen en oeverzwaluwwanden.
Ineke en Janny die samen met mij de Schilpadtocht liepen
We moesten een lang recht smal onverhard pad volgen en ik dacht ik zal blij zijn als ik weer op verharde grond loop want dan is de kans op vallen heel wat kleiner. Nu dat was misgerekend ik liep nog maar net op het fietspad van betonplaten of ik kuste de grond al. Ik viel nu niet, zoals laatst in diergaarde Blijdorp, pal voorover maar meer op mijn rechterzij. Gevolg een dikke en gekneusde rechter hand. Ik vreesde dat ook nu weer mijn fototoestel de val niet overleefd had maar achteraf leek dit mee te vallen. 
Gelukkig was het niet ver meer naar de finish waar we ons afmelden en waar we een medaille kregen omgehangen en namen ons wandelboekje in ontvangst. 
Janny is apetrots met haar medaille, haha. 
We wachten de lopers van de 20 km. op een gingen hierna met Heleen mee naar huis om in de tuin nog iets te drinken. Ze had eerder al gezegd dat ik kleding mee kon nemen zodat ik me bij haar kon douchen. Toen de anderen naar huis gingen douchte ik me lekker en voordat ik naar huis gebracht werd aten we nog wat wat bij de snackbar gehaald was.
Ondanks de val was het een geslaagde dag en was ik blij dat Janny en Ineke me vergezelde op de schildpadtocht, haha.
Fijn dat Heleen er voor zorgde dat ik van huis gehaald werd en ook weer werd thuis gebracht. 
Wandelmaatjes bedankt weer voor de gezelligheid.
de 10 km route