Ik, Solo, ben erg vereerd.

Vorige week bracht de post dit pakje. Mijn vrouwtje is, ondanks dat ze geen kind meer is, gek op het vieren van Sinterklaas. Natuurlijk was ze heel nieuwsgierig wat de Sint haar gestuurd had. Wel gek eigenlijk dat hij het niet door een van zijn Pieten heeft laten bezorgen maar die zullen het wel te druk hebben gehad. Ik was natuurlijk ook wel benieuwd wat er in zou zitten. Toen ze het op pakjesavond openmaakte was ik erg verrast want het waren sokken waar mijn beeltenis op stond. Mijn vrouwtje en ik vinden ze geweldig. Ik heb haar gezegd dat ze ze altijd aan moet doen als ze voor een paar dagen op stap gaat dan ben ik er ook een beetje bij. Ook zat er een heel mooi gedicht bij en vrouwtje zei tegen mij die Sint weet toch ook altijd alles. Graag zou ik de Sint voor dit mooie kadootje willen bedanken maar ik weet niet hoe ik dit doen moet.

Omdat ik er zo vereerd mee ben heb ik even gebruik gemaakt van de laptop van mijn vrouwtje toen ze niet thuis was om dit even te typen.

Lieve groetjes en kopjes van Solo

Slechts twee kilometer van de tien kunnen wandelen 26-11-2022

Zaterdag 26 november hield de wandelvereniging de "FLAL" in mijn woonplaats Veendam de Parkstadwandeltocht. Veendam staat bekend als Parkstad vandaar de naam Parkstadwandeltocht dan ook. Omdat ze deze keer ook een afstand van 10 km hadden besloot ik om deze te gaan lopen. Deze wandelvereniging heet niet voor niets de "Friese Lange Afstand Lopers" want hun minste afstand is 25 km maar eenmaal in het wandelseizoen is er sinds enkele jaren ook een afstand van 10 kilometer bijgekomen.

Veendam ligt in de zogenaamde oude Veenkoloniën. Tot de 17e eeuw was het gebied maar kleinschalig bewoond. Het gebied was vooral belangrijk voor de turf in de grond. Door het winnen van het turf ontstond een nieuw landschap. Dit zie je onder andere terug in de kaarsrechte kanalen. Langs deze wateren werd het turf vervoerd naar fabrieken en afnemers. Turf is gedroogd veen, dus dat verklaart ook de naam "Veendam", ontstaan in 1655.

In 1973 werd een veenkoloniale boerderij 'her'bouwd als huisvesting van een veenkoloniaal openlucht museum. Het is nu bekend als de Borgerswoldhoeve en in gebruik als horecagelegenheid.

De Borgerswoldhoeve was de startlocatie van wandeltocht.

Ik vroeg me al wel af toen ik bij de startlocatie was of ik me wel moest inschrijven want ik was nogal kortademig maar ik besloot het toch te gaan proberen. Ik hoopte dat de kortademigheid snel over zou gaan want ik was er op de fiets heen gegaan  en het was wat mistig.

De eerste kilometers gingen door het recreatiepark Borgerswold.

Het recreatiepark Borgerswold beslaat een oppervlakte van 450 hectare. In 1971 is men begonnen met een zandafgravingen, waardoor de waterpartijen zijn ontstaan. In de loop der jaren is het gebied doorontwikkeld tot en recreatiegebied met veel bezoekers uit de wijde omgeving van Veendam. 

Ik werd steeds ingehaald door andere wandelaars dat is op zich niet zo vreemd want dat gebeurd altijd maar ze waren nu zo uit het zicht verdwenen. Mijn kortademigheid wilde nog niet erg zakken en het leek ook wel of ik lood in mijn benen had (de dag ervoor had de fysiotherapeut me flink wat oefeningen met mijn benen laten doen)

Ik besloot (hoe spijtig dan ook) om weer terug te gaan naar de startlocatie want ik had op de routebeschrijving gezien dat er een vervelend onverhard pad in zat. Op dit onverharde pad was ik weleens erg gevallen bij het gemaal bij een wandeltocht in het verleden.

Ik koos een andere weg terug naar de startlocatie en toen ik me afmelden nam ik in het restaurant plaats, dronk er koffie, en na een poosje ging het gelukkig weer beter en kon ik weer op de fiets naar huis.

Ik vond het heel jammer dat ik de tocht niet heb kunnen volbrengen vooral omdat er in mijn omgeving nauwelijks georganiseerde wandeltochten meer zijn.

Een driedaags hotelarrangement van 14 tot 16-11-2022

Wie hier regelmatig leest weet dat ik ervan houd om zo nu en dan er een paar dagen op uit te trekken. Ook nu weer hadden mijn schoonzusje en ik een hotelarrangement geboekt voor een hotel in Melle in Duitsland. Dat het Melle was geworden had geen bijzondere reden of het moest zijn dat er een aantrekkelijke aanbieding in ons regionaal dagblad stond.

We plannen dan altijd iets op de heenreis en iets op de terugreis. Op de heenreis hadden we tuincentrum Oosterik op het programma staan. 

Dit is een heel groot tuincentrum in Denekamp en niet ver van de Duitse grens en al weken adverteren ze in de krant dat ze een kerstshow hebben. Wij gaan minstens één keer per jaar naar dit tuin centrum maar niet echt voor hun kerstshow. Ik wilde nu kijken of ik iets kon vinden waarmee ik mijn kerststal die ik er eerder eens gekocht had weer goed kon krijgen (deze is namelijk vorig jaar bij het wegzetten gevallen) Gelukkig vond ik iets. Natuurlijk ontkom je dan niet aan de mooie kersttaferelen.

Ik vind er trouwens niets aan dat je nu overal al alles ziet voor kerst. In mijn woonplaats is ook al heel veel verlicht voor kerst want vanaf half November zijn velen weer bezig om hun huis/tuin etc. te versieren voor de lichtjesroute die hier voor het derde jaar gehouden wordt. Er hangen zelfs verlichte Kerstmannen over een singel. Trouwens ik liep gisteren door een winkelstraat en ik zag zegge en schrijven in enkele etalages wat ingepakte Sintkadootjes, een roe en een zak, dat was al. Wel hing er overal op de etalageruiten Black Friday geplakt. Het wordt steeds gekker en hoewel ik al lang niet meer in Sinterklaas geloof ben ik nog steeds gek op pakjesavond.

Dat tuincentrum verkoopt eigenlijk heel veel en ik zag ook nog een mooi fleece vest en omdat ik de verwarming wat lager in huis heb staan tegenwoordig komt zo'n vest wel goed van pas. 

Al met al waren we toch best een aardig tijdje in het tuincentrum want we gingen er ook voordat we weg gingen nog naar het restaurant voor een broodje en om wat te dringen. Het is daar niet duur en dat sprak ons natuurlijk wel aan.

Hierna vervolgden we onze weg naar ons hotel in Duitsland. Er werd aan de weg gewerkt maar toch konden we wel de hele tijd rijden. Aan het eind van de middag bereikten we ons hotel.

We hadden een kamer op de begaande grond en uitzicht op de tuin.

Bij het arrangement zat op de dag van aankomst ook een driegangen keuze menu en als er carpaccio als voorgerecht is is de keuze snel gemaakt. De zalm als hoofgerecht smaakte ook prima evenals het toetje.

De volgende dag gingen we na het ontbijt op weg om de Grüner See te zien. We hadden op internet gelezen dat het meertje een mooie turkooisgroene kleur zou hebben. We reden door verschillende dorpjes met vakwerkhuizen.

We wilden eigenlijk wel ergens koffie drinken maar we zagen nergens iets onderweg. Trouwens het was overal haast uitgestorven op de wegen die we reden. Plotseling zagen we een bordje met Grúner See erop.

TERRA.vita was een van de eerste Duitse natuurparken die werd opgenomen in het Europese Geopark-netwerk en is een van de weinige natuurparken in Duitsland met verschillende - en dus zeer gevarieerde - landschappen.

Sinds 2004 maakt TERRA.vita zelfs deel uit van de UNESCO Geoparken.

Vanaf de weg leidden een korte wandeling van de parkeerplaats ons direct naar de Grüner See. 

Hoewel het meer klein is (oppervlakte ca. 1000m²), maakt het indruk met zijn turkooisgroene kleur. De rotsen van het Wiehengebirge bestaan ​​voornamelijk uit kalksteen, dus calciumcarbonaat wordt in opgeloste vorm in het meer aangetroffen en is voornamelijk verantwoordelijk voor de kleur. Het meer bestaat nog niet zo lang. In de jaren dertig werd hier steen gedolven, maar de groeve vulde zich met grondwater. Door het meer stroomt ook een beek. Als een kleine waterval overwint het 5 m hoge watervallen en mondt het ongeveer 2 km verderop uit in de Hunte.

In dit gebied zijn heel veel wandelroutes uitgezet. Op de terugweg naar de auto kwam ik deze boom tegen en dan begin ik altijd een beetje te fantaseren welk sprookjesfiguur zou er wel niet in die boom kunnen wonen.

Ons volgend doel was een uitzichttoren maar doordat de weg i.v.m. werkzaamheden was afgesloten konden we daar niet komen. Een Duitse dames in een auto vroeg waar we naar op zoek waren en die zei dat het is niet mogelijk was om er bij in de buurt te komen. Ons volgende doel konden we ook al niet met de auto bereiken. Omdat het een lustoord is voor wandelaars en fietsers hadden we niet de juiste dingen uitgekozen om te gaan bekijken maar toch genoten we van de prachtige natuur.

Ik had zo graag de Eisenquelle willen zien maar ik moet dit met een plaatje van internet doen.

(afbeelding van internet)

Ook nu had ik me weer vergist en dacht dat ik deze gewoon zou tegenkomen als ik de routeplanner op mijn smartphone zou gebruiken, maar niets was minder waar. Toen er gezegd werd bestemming bereikt bleek dit niet de Eisenquelle te zijn. Wilde ik deze zien dan moest ik een hike route volgen en ik had mijn stokken niet bij me en ik moest dan over smalle paadjes en ik was er dan nog niet van overtuigd dat ik deze zou zien.

De ijzeren bron bevindt zich in de directe omgeving van de Donopervijver . Al in het begin van de 17e eeuw werd de bron gezet in de vorm van een stenen vaas, die door het hoge ijzergehalte in het water een roestige kleur heeft. Het evolueerde snel tot een fontein van gezondheid, maar is dit na verloop van tijd niet meer.

Het was intussen tijd geworden om terug naar Melle te gaan. Toen we door Detmold reden zagen we een Konditorei waar we dan uiteindelijk koffie konden drinken. Na een klein uur kwamen we in Melle aan waar we in een Grieks restaurant gingen eten.

Ondanks dat we niet alles gezien hebben wat we op ons lijstje hadden staan was het toch een geslaagde dag. 

De laatste dag kwam mijn schoonzusje met het voorstel om op de terugreis de Zandschulpturen in Garderen te gaan bekijken. Na een heerlijk ontbijtbuffet checkten we op ons gemak uit want dit kon tot 12 uur.

Wat me deze keer opviel was dat wij op een enkele bezoekers na de enigsten waren wat ik heerlijk vond. Ik heb nauwelijks foto's van de zandsculpturen gemaakt omdat ik te druk was met het opzoeken van de antwoorden die bij de puzzel hoorde (ieder jaar is er een puzzel die je n.a.v. de sculpturen moet oplossen)

Bombardement op Rotterdam 

Solo was er ook, haha.

We besloten om eerst in Harskamp in het voormalige PMT (protestants militair tehuis) nog iets te gaan eten voordat we naar huis terug gingen. Vroeger toen we op de camping in Otterlo stonden gingen we daar ook weleens eten. Nu heten deze restaurants Echos Home. Het eten is daar nog net als vroeger goed en niet duur.

We hebben weer drie heerlijke dagen gehad ondanks dat we niet alles gezien hebben wat op ons lijstje stond. 

Vandaag, 11 november, is het.............

Vandaag is het Sint Maarten de dag dat kinderen met hun lampion aan de deur een liedje komen zingen. Ze worden hiervoor beloond met snoep. Maar het zou vandaag ook de verjaardag van mijn man geweest zijn. Het is al de vierde keer dat hij er niet meer is op deze dag nadat hij ruim drie jaar geleden plotseling overleed. Vanaf dat hij een kind was vond hij het fantastisch om jarig te zijn met Sint Maarten want dat betekende dubbel lekkers als hij zei dat hij ook jarig was. Later vroegen de buurtkinderen of hij aan de deur wilde komen en zongen zij een verjaardag liedje als ze aan de deur stonden. Hij genoot hier zichtbaar van.

Vandaag breng ik extra mooi bloemen naar zijn graf en ook iets wat aan Sint Maarten herinnert.

Ondanks dat ik hem nog erg mis zullen de fijne en mooie herinneringen toch vandaag de overhand hebben.

Ik mis je als ik naar de hemel kijk 

en de wolken zo zie jagen

Dan denk ik met liefde terug aan jou

en aan alle fijne dagen

Ik verbeel me dan met wat fantasie

dat ik je lieve gezicht daarin zie

Ik mis je en dat doet soms nog zoveel pijn

ik zou zo graag nog even samen willen zijn