De horeca moet gesupport worden en daar doen wij graag aan mee.



De horeca heeft het erg moeilijk gehad door de corana en nog steeds zijn het onzekere tijden voor hen. Vele kleinere zaken zijn nog dicht en velen draaien met verlies. De hoogste tijd dat we eens een zaak moesten gaan sponsoren hoewel we voor de corona ook graag een bezoek aan een restaurant brachten. 
Mijn schoonzusje had gezien dat erbij het Rozenpaviljoen in het Rosarium in Winschoten het maandmenu mosselen was. Ik ben gek op mosselen en toen mijn man nog leefde kookte hij deze altijd voor me hoewel hij ze zelf niet lustte. 
 Bovenverwachting was het vrij druk in het restaurant en we begonnen beiden met een voorgerecht. Mijn schoonzusje met een zalmbonbon en ik met carpaccio. De opmaak van de borden zag er zeer mooi uit.
De voorgerechten smaakten ons voortreffelijk en hierna genoot ik van mijn Zeeuwse mosselen. Mijn schoonzusje had een stoofpotje kip genomen en zij zei dat dat ook heerlijk was.  
We besloten ons etentje met een speciale koffie en hierna gingen we weer op huis aan.
Eigenlijk hadden we nog een wandelingetje in het mooie Rosarium moet doen om zo iets van de extra calorieën te verbranden en de mooie rozen te bewonderen die daar groeien.

Heerlijk om zo af en toe weer eens uit eten te kunnen gaan. Hoewel het niet uit eten kunnen gaan wel een positief iets voor me had want ik ben in tegenstelling tot velen, die de afgelopen tijd last hebben gekregen van coronakilo's, juist wat afgevallen. 

Grote dank aan mijn klusfamilie


Naast het grote verdriet dat ik had toen Manlief eind augustus plotseling overleed had ik ook al snel zorgen hoe het nu moest met de klussen waar hij aan begonnen was. Manlief was een echte "Doe Het Zelver" en hij was net begonnen met het afbreken van de oude schutting en de blokhut. Er lag een doe het zelf bouwpakket van een blokhut in de garage en ook de planken voor de schutting waren al besteld. Mijn familie zei dat het wel goed zou komen maar toch had ik er slapeloze nachten van. 
Mijn zwager en neefje beloofden me dat ze de schutting zouden plaatsen.
Het was flink wat meters wat ze moesten zetten maar toch kwamen ze steeds om er aan te werken en het resultaat mag gezien worden.
De blokhut was een ander probleem want Manlief had het hele pakket al uitgepakt en gesorteerd in de garage neergelegd. Er was niet echt een duidelijk tekening bij dus dat kon nog een dingetje worden. Toen ik bij mijn kapster was zei zij dat haar hovenier misschien de blokhut wel kon zetten. En inderdaad toen zij hem had ingelicht nam hij al snel contact met me op en kwam kijken. En gelukkig was het voor hem geen probleem om de blokhut zonder duidelijk tekening te plaatsen. 
Eind februari begon hij er aan en binnen twee dagen stond hij.
Wat was ik blij dat deze geplaatst was en dat hij uit de garage was want daar kon ik eigenlijk nergens bij. Ik heb gelijk aan de hovenier gevraagd of hij mijn tuin ook zou kunnen doen. Eerst onderhoudsvriendelijk maken en daarna gewoon in onderhoud. Gelukkig wilde hij dat ook wel ondanks dat hij erg veel klanten heeft. 
Omdat ik een open haard heb wilde ik, weer net als voorheen, een hok voor het open haard hout en mijn zwager en neefje waren zo goed om deze ook nog voor mij te plaatsen. Wel bleek dat Manlief wel heel veel hout gekocht had voor de schutting, misschien had hij er nog wel meer plannen mee gehad maar die wist ik niet.
Het hout dat over was moest dus weg maar gelukkig wist mijn zwager er wel een bestemming voor.
Aangezien de planken ruim 5 meter lang waren moesten ze eerst korter gezaagd worden voordat ze op een karretje achter de auto konden. Mijn zwager werd hierbij door zijn kleinzoon geholpen. 
Intussen zijn er in de tuin wat struiken en bomen weggehaald en is er gesnoeid maar fraai ziet het er niet uit. Vooral de pergola is erg onderhanden genomen en ik hoop dat deze in de toekomst weer wat wordt want nu ziet het er echt niet uit. 
Mijn broer en schoonzusje hadden beloofd om de blokhut te beitsen maar door de corona pandemie was dit op de lange baan gekomen. 
De tweede week van juni kwamen ze een week naar me toe en is de blokhut gebeitst door hen.
En het resultaat mag gezien worden. Gelukkig was het die week prima weer niet te warm en gelukkig droog weer. 
Mijn zusje kwam de dag nadat zij vertrokken waren. Voor haar waren er ook nog wat karweitjes o.a. de dakgoot weer ontdoen van takken en blaren van de conifeerbomen (deze zijn nu ook door de hovenier verwijderd want zij zit er natuurlijk niet op te wachten omdat iedere keer te doen als ze bij me komt)
Ik ben zowel de familie van Manlief als die van mij erg dankbaar voor de geboden hulp. Ik heb er erg veel zorgen om gehad maar gelukkig hebben zij veel van mijn zorgen voor de klussen weggenomen en me goed geholpen.
Mijn tuin zal er ook wel weer beter gaan uitzien als de hovenier geweest is en alles gedaan heeft maar dat schijnt nog wel even te kunnen duren.

De zwanenfamilie



Op zaterdag 13 juni ging ik naar de zwanenfamilie om er een paar foto's te nemen. Ieder jaar hoop ik weer dat er een zwanenfamilie hun nest maakt in het water bij onze zitkuil zoals in 2017 maar helaas dit jaar ook weer niet.
Ik bleek niet de enige te zijn die er foto's kwam nemen en vader Zwaan vond dit maar niets en liet dit dan ook duidelijk merken.
Hij maakte soms dreigende geluiden en kwam soms zelfs op ons af. Ik vind dit toch altijd wel een beetje eng.
Op een gegeven moment leek het erop dat moeder Zwaan tegen haar kroost zei we gaan maar weer eens het water in dan kunnen de toeschouwers ons goed zien en dan weten ze dat we 8 prachtige pullen hebben.
Het was leuk om te zien hoe ze achter elkaar het water ingingen. Vader Zwaan bleef nog even op de kant want hij vertrouwde ons waarschijnlijk nog niet.

Ondanks dat ze dan niet in het water bij mijn zitkuil zwemmen zie ik ze toch regelmatig omdat ze niet ver van mijn huis zitten en ik er altijd langs kom als ik een boodschap ga doen.
 

Opnieuw een klein wandelingetje in de buurt van mijn huis 03-05-2020

Omdat i.v.m. het corona virus alle georganiseerde wandeltochten afgelast zijn wandel ik eigenlijk niet meer dan af en toe een wandelingetje naar de begraafplaats. Zondag 3 mei had ik mijn fototoestel bij me een ging een andere richting op dan gewoonlijk om er heen te gaan. Eigenlijk kom ik hier nooit en het verwonderde me dan ook dat het hier ook zo'n mooi groen gebied was.
Dit gebied ligt bij het voormalige voetbalstadion van SC Veendam. Ik kwam niemand tegen hoewel het geen probleem geweest zou zijn want er was genoeg ruimte om 1,5 meter afstand te houden.
Ik genoot van mijn wandeling en dacht ik zou toch vaker een wandelingetje moeten maken.
Zo wandelend door het parkachtige landschap had ik een beetje het idee dat ik in een bos liep. 
Toen ik het groene gebied verliet zag ik in een achtertuin een keetje in een achtertuin staan, ik zou me kunnen voorstellen dat dit een zo genaamde "zuipkeet" is maar of dit echt zo is weet ik natuurlijk niet. 
Toen ik op de begraafplaats was viel me weer op hoe serene rust er hier hangt en hoe mooi deze begraafplaats is. Ook hoor je er veel vogels zingen.
Trouwens Manlief ligt niet op dit grafveldje, dit zijn al wat oudere graven.
Na mijn bezoek aan het graf van Manlief besloot ik nog langs het hertenkamp te wandelen. 
Het hertenkamp heeft altijd een zekere aantrekkingskracht op de Veendammer bevolking vooral voor de jongere generatie is het een uitje om de herten het overgebleven brood te voeren en ook nu was dit niet anders. 
Vlakbij  het hertenkamp waren twee jongens en een meisje eenden aan het plagen en toen ik er op af gingen en er iets van zei stopten ze er gelukkig mee. Ik heb wel gewacht tot dat ze weg gegaan waren want ik was bang dat ze het later weer zouden doen. Ik nam
daarom maar een rust op het mozaïekbankje wat voor het Veenkoloniaal Museum staat. 

Terwijl ik langs het cultureel centrum van Beresteyn liep zag ik aparte kunstwerk wat van allerlei onderdelen van poppen was gemaakt. In het centrum zijn altijd exposities die vrij toegankelijk zijn maar omdat het centrum i.v.m. de corona maatregelen gesloten was kon ik alleen een foto door het glas maken. Het stelde een vrouw voor met een rok van poppenonderdelen. 
Met een kleine omweg ging ik vervolgens naar huis waar ik dit apparaat zag waarmee ze een straat opnieuw aan het straten waren.
Ik had nog nooit zo iets gezien en wist niet eens dat dat er was.
Mijn wandelingetje was ongeveer 5 km lang en ik had er van genoten.